Een goed leven - Aaron Rokus

Een goed leven op IMDb
Met veel plezier volg ik altijd de telefilm-reeksen op onze vaderlandse noncommercie-zenders. Afgelopen week ging onder de noemer "One night stand" een nieuwe reeks van start.
Niet dat ze allemaal geweldig zijn, maar er zit soms nieuw talent tussen of er wordt vanuit een verrassende invalshoek gekeken naar een actueel thema. Dat heeft in het verleden successen opgeleverd, er zijn springplanken klaargezet.

De eerste die ik zag in de reeks was deze, een matig zesje. Helen is een verwende vrouw die onverwachts weduwe wordt en daarmee alles verliest. Manlief blijkt schulden te hebben gemaakt, ze moet uit haar huis en verliest haar bezittingen. Ze had "een goed leven" maar nu is het back to basics.
In het studentenhuisje waar ze belandt, krijgt ze contact met een intrigerende buurjongen. Hij vindt haar natuurlijk een ouwe doos en houdt aanvankelijk afstand. Gaandeweg echter raken ze in gesprek met elkaar, via het bekende leenprincipe, en komen ze iets meer van elkaar te weten.
Hij is student, maar is ook hoer. Met zijn seksuele dienstverlening betaalt hij zijn kamer en zijn levensstijl. Zij vindt dat aanvankelijk verwerpelijk maar gaat toch met hem in gesprek. Langzaam dringt ze zich aan hem op, langzaam vervalt het leeftijds- en levensstijl-verschil.
Kan niet goed blijven gaan.

Michiel de Ruyter - Roel Reiné

Michiel de Ruyter op IMDb
Natuurlijk moet je als regisseur achter je eigen product blijven staan, maar hij dacht toch niet serieus dat deze titel kans maakte op "beste Nederlandse film van het jaar"? Daarvoor is het te veel gedrocht en te veel cliché. Toch moet ik ook toegeven dat ik me bij een deel van de film wel betrokken voelde.

Dat was niet het amateuristische deel van de zeeslagen met de van boven gefilmde badkuipjes en digitale vermenigvuldiging. Dat was ook niet bij de uiteindelijke gevechten die op een onthutsend slechte doch consistente wijze werden weergegeven. Dat kan namelijk een keuze van de regisseur zijn om zich te richten op een bepaald publiek die zoiets dan weer wél sensationeel vinden.
Nee, ik zelf vond het belangrijkste deel van de film de loyaliteitsvraag. De periode waarin dit speelt was ook een onzekere voor ons vaderland. Er was de opkomst van de Oranjes en er was (toen nog wel) een sterke republikeinse groepering. Landen veranderden nog wel eens van eigenaar, om ons landje werd fijn geduelleerd door de Engelsen en de Fransen.
De Ruyter zit daar tussenin. Die voelt zich in de eerste plaats Nederlander, pas daarna staat hij meer aan de kant van de raadspensionaris De Witt (ja die!) dan aan die van de prins, de latere stadhouder, Willem III.
Naarmate het land een omwenteling beleeft en zijn opdrachtgevers de gebroeders de Witt worden gelyncht door de toenmalige PVV, komt de Ruyter meer in conflict. Hij kan niet meer de neutraliteit handhaven die zijn admiraalsfunctie verlangt en wordt gedwongen keuzes te maken. Die vallen niet allemaal in zijn voordeel uit.

Dit stukje staatsinrichting was voor mij het sterke deel van de ellenlange film. Ik heb dus niet voor niets de rit uitgezeten. Geen goede film, wellicht wel voor elk wat wils.

45 Years- Andrew Haigh

45 years op IMDb
Het is niet gebruikelijk, maar Geoffrey en Kate doen het wel. Ze vieren hun 45 jarig huwelijksfeest. Omdat ze bij het ronde getal 40 kampten met de hartoperatie van Geoff doen ze het gewoon vijf jaar later dunnetjes over. Kate heeft het druk met alle voorbereidingen, het zijn stevige oplevingen in haar verder kalme bestaan.
Dat gemoedelijke leventje wordt een week voor het feest volledig ontregeld door een brief. Geoff krijgt een brief dat ze in een gletscherspleet in Zwitserland het lichaam hebben gevonden van zijn in een ver verleden verongelukte vriendin. Die daar toen samen met hem aan het wandelen was.
Kate merkt de onthutste gemoedstoestand van haar man en ze stelt hem belangstellend de vraag wat er toen allemaal gebeurd is. Gaandeweg ziet ze dat haar - toch al ietwat tobberige- man met zijn gedachten afdwaalt naar toen en niet in de richting van hun eigen grootse jubileum.
Ben ik tweede keus? Zou hij met haar zijn getrouwd als dit niet was gebeurd? Steeds onzekerder wordt Kate, steeds scherper wordt haar opstelling naar de totaal ontredderde Geoff.

Ze dwingt hem om de focus te houden op het feest, om daar in ieder geval te doen alsof er niets aan de hand is en zij het nog steeds gelukkige stel zijn. Al is het maar tot en met dat feest. Er moet gewoon gespeecht worden, de dans moet worden geopend. Hulpeloos zwiert Kate over de dansvloer.

Waar de twee films hieronder het moesten hebben van hun grandeur is deze juist sterk in zijn kleinheid. Het draait om mimiek, het draait om acteren. De blik van Charlotte Rampling in de slotscene zegt het allemaal.

Youth - Paolo Sorrentino

Youth op IMDb
Het contrast kon niet groter zijn. Schreef ik hieronder over een drukke, overgehypte, snelle film, vanmorgen zag ik in de voorpremière de film die in reclametermen wordt aangekondigd als "de opvolger van La Grande Bellezza". Nou, "Youth" is weliswaar van dezelfde maker, maar zo goed als LGB is ie niet. Echter: het is wél een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Sterker nog: eigenlijk is het een film die je alleen op groot doek moet zien. Alleen dan komt de overstelpende beeldkracht van deze regisseur tot zijn recht.
Want dat is wat Youth is: een fantastische, overweldigende film die je doet beseffen waarom je eigenlijk films kijkt. Vanwege het script, dat simpel doch doeltreffend is. Vanwege het onweerstaanbare acteerwerk (Michael Caine glorieert, Paul Dano is opnieuw een fijne zonderling, Rachel Weisz komt goed over en Harvey Keitel is opnieuw een mannetje met een joyeuze levensvisie). Vanwege de casting: een parade aan bizarre types schuiven aan je oog voorbij, van overrompelende schoonheden tot verrimpelde oudheden. Maar eerst en vooral: vanwege het beeld. Sorrentino heerst. Net als in LGB is de cameravoering verbluffend en moet je in alle hoeken van het doek kijken om alles in je op te nemen. De locatie- een kuuroord in de Zwitserse bergen - leent zich al voor prachtige beelden, maar de choreografie van de figuranten en de acteurs zijn van een ongelooflijke schoonheid.
Ik weet dat je met een film als deze de Hollywood-liefhebber geen plezier doet, daarvoor is het te onsamenhangend en bij vlagen te weird (wat doet die rare Maradona-figuur nou de hele tijd in dat hotel), maar de volger van Europese cinema , die hoort hier wat mee te kunnen. Het is niet snel, het is ook geen wereldschokkend verhaal, maar het is film. 100 procent film. Ik hartje dat.

Michael Caine speelt een oude componist die zijn laatste dagen slijt. Hij krijgt het verwijt passief en pathetisch te zijn, hij weigert eigenlijk elk aanbod en zit te wachten op , ja op wat eigenlijk. Zijn vriend (Harvey Keitel) doet tenminste nog zijn best nog een project op poten te zetten, maar Caine is lusteloos. Omringd door verzorgenden, verwend door masseuses en doktoren mijmert hij over de jaren dat zijn vrouw zijn muze was en hij tot zeer eigenwijze en eigentijdse creativiteit werd gedreven. Dat is allemaal ver voorbij: de vrienden beseffen dat ze met enige jaloezie dienen te kijken naar de jeugd, naar de mooie mensen die hen omringen. Ze lijken niet meer tot een laatste kunststukje in staat. Emotie is verwerpelijk, zeggen ze tegen elkaar. Maar emotie is alles wat ze nog hebben.

Elk verder woord van uitleg is teveel. Ik kan precies uittekenen wie in mijn vriendenkring deze film moet gaan zien en ook wie het artistieke quatsch zal vinden. Maar ik heb hem binnen. Ik genoot.

The Wolf of Wall Street - Martin Scorcese

The Wolf of Wall Street op IMDb
8,2 op de schaal van IMDb. De film veroorzaakte een schokgolf en oogstte waanzinnige waardering. Ik was hem toentertijd misgelopen omdat ie niet in mijn eerste aandachtsronde zat. Heb daarna lang moeten wachten, dacht zelfs hem  niet meer te zien omdat hij bij HBO in de vertoning ging en dus voor mij onder de radar bleef. Maar he, gisteren stond ie opeens in de electronische gids van Film1. Inhaalrace gedaan.

Welnu, die 8,2 daar komt ie bij mij lang niet aan. Het zal om en nabij een zesje zijn en dat is dan vooral te danken aan het laatste half uur. Pas bij het slot wordt het een echte film met menselijk gedrag, met verschuivingen in de verhoudingen die je je bij mensen kunt voorstellen. Dat deel is goed, maar dan heb je wel al twee uur vol hysterisch geschreeuw en mythische afspiegelingen moeten doorstaan.
De wolf waar we het hier over hebben, Jordan Belfort, heeft echt bestaan. Maar als hij maar een beetje geleefd en gehandeld zou hebben zoals in de ronkende film wordt voorgesteld, was hij lang niet zover gekomen. Dan hadden de drugs en de misdadige wijze van handeldrijven al veel eerder tot brokken geleid. Bij Scorcese niet, daar ontaardt de film in een heldenverering van een minder fijn soort mens: zo iemand die geld te allen tijde het belangrijkste op aarde vindt. Zo iemand die door roeien en ruiten gaat om winst te maken, die zijn omgang met mensen laat bepalen door de keuze of ze wel of niet iets voor hem kunnen betekenen. Uiteraard bestaan er zulk soort narcisten, maar als die ook maar 10 procent van het gedrag van de afgebeelde Belfort vertonen, dan lopen ze al veel eerder tegen iets naars aan. Of het nu concurrenten zijn, of het nu politie is, of wraakzuchtige vrouwen: zo lang en zo vaak ontsnapt niemand.
Maar hey, dat is film , zegt u. Klopt, dat is film. Deze werkt mee aan de heldenverering die de misdadige WallStreet-wereld zo lang al ten deel valt. En dat is, ondanks de afloop, wat mij betreft een verkeerde insteek. Om die reden had de film de helft korter moeten zijn, dan was de rise in verhouding geweest met de fall.

Ik ben wellicht te gevoelig, ben wellicht ook te zeer overvoerd met realistisch drama om iets van deze proporties als goed te beschouwen. Fijn om te weten dat zovelen ervan genoten hebben, ik ga gauw weer verder. Back II life, back II reality.

J. Kessels - Erik de Bruyn

J. Kessels op IMDb
Het boek las als een , nou ja, als een trein. Da's raar om te zeggen als je het eigenlijk over een roadtrip-verhaal hebt. Het triggerde me voldoende om de film - op de premièreavond- te gaan bekijken.
Welnu: er is veel mis met de film. Maar er gaan gelukkig ook wel dingen goed, soms valt het allemaal even op zijn plek.
De gezochte humor is pijnlijk niet-grappig. Dat is het voornaamste dat opvalt. Of dat nou komt door de miscasting van Fedja van Huet in een tragikomische rol, ik weet het niet. Of het nou komt door die karikaturale Belg die er in is geboetseerd, ik weet het niet. Maar als geheel heeft de film niet de dynamiek en de overtuigende anti-sfeer die in het boek juist wel zit.
Twee hele grote pluspunten en een enkel kleintje, dat ook: ten eerste speelt de country-muziek in deze film een schitterende rol, waarbij vooral de teksten steeds illustratief zijn voor bevestiging van waar je naar zit te kijken. Daarnaast is Frank Lammers ongewoon goed op dreef. Hij is een zuipschuit, een wandelende schoorsteen, een onaangepaste asociaal met een bijzonder groot hart. Dat helpt. En, wat ik zelf een leuke vondst vond, was de titelrol aan het begin van de film. Dat maakte de film vanaf het begin al even hip.

Het verhaal is simpel: schrijver met writer's block wordt gebeld door een oude vriend. Die vraagt hem - thrillerschrijver zijnde- een mysterie op te lossen van een verdwenen zwager. De schrijver twijfelt, maar met hulp van zijn gebruikelijke hoofdpersonage durft hij het wel. Zo lopen feit en fictie continu door elkaar heen. Ze weten dat de man in Hamburg zit, in de Sankt Pauli-wijk. Dat is spekkie naar het bekkie van J. Kessels, het boekpersonage. Die verwacht dat daar veel te zuipen en te hoeren en te snoeren en te roken valt. En in de tussentijd vinden ze vast die verdwenen zwager wel.
Ondertussen hoopt de schrijver op een hereniging met zijn jeugdliefde, want dat blijkt dan weer de zus te zijn van de opdrachtgever. Zoiets.

The Maze Runner - Wes Ball

The Maze Runner op IMDb
Mijn dochters hadden deze gezien. Ze vertelden me dat ie een beetje deed denken aan het Hunger Games-idee. Dus ik proberen..
Welnu, deze film haalt het bij lange na niet bij genoemd voorbeeld. Die was innovatief, bevatte verrassende wendingen en daagde de kijker nog een beetje uit. Deze Maze Runner is gewoon uit op het zelfde (commerciële) effect, maar blijft steken in ideeënarmoede en een zeer matige verbeelding van de benauwde leefwereld van de hoofdpersonen.

Het verhaal is dat jonge mensen worden geparachuteerd naar een omgeving waarin ze vast zitten. Elke maand een, de groep is niet groter dan een man of 50. De omgeving waarin ze zitten is het hart van een groot mechanisch doolhof. Dat mechaniek zorgt ervoor dat er elke dag ergens een kiertje opengaat, waardoor de bewoners snel en tijdig door de gangen kunnen rennen om te verkennen of er ergens een uitgang zit. Maar kijk uit, snel weer terug want er lopen enge monsters door de gangen heen, zij zijn eigenlijk de cipiers van de gevangen jongeren.
Er komt er uiteindelijk natuurlijk eentje aan die niet bezwijkt voor de groepsdruk, die de afgesproken regels ontduikt en op zoek gaat. En dan ook wat vindt, met vallen en opstaan.

U kunt aan het begin van de film de boel even stilzetten. Schrijf op hoe u denkt dat het afloopt, wie u denkt dat er overleeft en wie niet. Ik weet zeker dat u een dikke 9 scoort.