zaterdag, december 14, 2024

I met a girl - Luke Eve

I met a girl op IMDb (6,1)
 I met a girl op Moviemeter (2,95)

Daarna werd het tijd voor de lichtgewichten: op mijn schijf staan heel veel opgenomen films waarvan ik niet precies weet waarom ik ze destijds op opnemen heb gezet. Zo eens in de zoveel tijd werk ik er daar een aantal van weg, het zijn niet altijd degenen die in mijn geheugen blijven hangen. Geen lijstjesmateriaal, zeg maar. Toch is het niet altijd vervelend hoor, om films te bekijken die je eigenlijk bij de aftiteling alweer vergeten bent. Niemendalletjes doen niemand kwaad, je kunt niet altijd zes gooien.

Hij mag dan nog zo'n begenadigde muzikant zijn, wanneer Devon op de bruiloft van zijn broer een nervous breakdown krijgt terwijl hij het bruidspaar staat toe te zingen, is dat voor de aanwezigen best gênant. Zijn broer Nick is gek op hem maar weet zich vaak geen raad met de rare stemmingswisselingen die zijn broer ondergaat. Devon blijkt een schizofrene aandoening te hebben en marginaliseert zichzelf net iets te vaak: steeds minder mensen willen met hem te maken hebben. Broer Nick wil hem laten opnemen in een terzake deskundige instelling maar Devon ontsnapt steeds aan de aandacht.

Net op het moment dat het hem allemaal teveel wordt en hij uit het leven denkt te stappen, ontmoet hij de prachtige Lucy, een knappe maar vooral heel lieve vrouw die hem weet te motiveren om vooral in zichzelf te blijven geloven. Inderdaad knapt hij enigszins op maar voor hij het weet is Lucy verdwenen. Volgens Nick is ze naar Sidney gegaan, reden waarom hij besluit achter haar aan te gaan. Maar: hoe doe je dat, hoe kom je zonder geld duizenden kilometers verderop? En hoe vind je haar dan terug? 
Devon ziet het probleem niet, hij gaat het gewoon aan maar broer Nick vindt het allemaal te gevaarlijk. Hij wil Nick behoeden voor gevaren maar ook voor de nodige schaamte achteraf. We gaan on the road, op zoek naar Lucy, van wie we eigenlijk nog steeds niet weten of ze echt is of dat ze alleen in Nick's hoofd bestaat.

Met: Brenton Thwaites, Joel Jackson, Lily Sullivan, Zahra Newman

FIN - song : Vance Joy - Saturday sun

Brian Wilson: Long Promised Road - Brent Wilson

Long Promised Road op IMDb (7,2)
 Long Promised Road op Moviemeter (3,29)

Weinig bands kennen zo'n ambivalente waardering als The Beach Boys. Wie - zoals ik - geboren werd begin jaren 60, opgroeide in de jaren 70 en pas aan het eind daarvan goed muzikaal ontwaakte, kon niet om deze Californische zanggroep heen. Oudere broers zorgden er wel voor dat hun zonnige stranddeuntjes regelmatig door de kamers zongen, ik denk dat ik de meesten nog woord voor woord kan meezingen. Na de eerste - tamelijk holle - liedjes over zand, zon, meisjes en auto's nam de muziek een scherpe bocht: plots kwamen er lagen in, werden het complete symfonieën, plots was er geen meer gelaagde en ingewikkelde popmuziek te vinden dan die muziek die zo goed als allemaal voortsproot uit het ongekend muzikale brein van bandleider Brian Wilson. 

Wilson had een fenomenale gave om een deuntje een song te laten worden. Om vervolgens van die song een compositie te maken. Met het simpelweg betitelen van Wilson als "muzikant" doe je hem dan ook te kort, Wilson was een componist. Een die bejubeld werd en word door de groten der aarde: The Beatles verafgoodden hem, Elton John (zelf ook al niet de minste songschrijver) en vele generaties daarna roemen het werk van Wilson. Zijn "God only knows" werd officieus uitgeroepen tot "het allermooiste liedje ooit gemaakt", zijn album "Pet Sounds" staat te boek als de allerbeste elpee in de muziekgeschiedenis. U leest het goed, deze werken worden eerder genoemd dan the Beatles. Dat die laatsten dan toch de grootste band aller tijden werden, komt mede doordat Wilson een breakdown kreeg. En daar gaat deze documentaire dieper op in dan eerder gemaakte docu's of biopics die over hen gemaakt zijn. 

Wilson raakte in de jaren 80 diep in de geestelijke put: psychische aandoeningen kwamen aan het oppervlak, mogelijk versterkt door de alcohol- en cocaïneverslaving waar hij aan leed. Er kwam geen noot meer uit zijn handen, de band werd ontbonden, de brille was zoek. "Long Promised Road' geeft prachtig weer hoe Wilson heel langzaam uit diepe dalen weer omhoogklom, hoe hij persoonlijk leed verwerkte (hij verloor twee broers tijdens zijn eigen moeilijke periode) en hoe hij uiteindelijk besloot toch weer muziek te gaan maken. De hemelse stemmen kreeg hij niet meer bijeen, maar hij weet wel een tipje van de sluier op te lichten waar al die prachtige zangpartijen en akkoorden nu vandaan kwamen. Een zwaar gemedicaliseerde man die vecht tegen de tranen bij zoveel pijnlijke herinneringen. Indringend prachtig, deze docu.

FIN - song : Brian Wilson - Long promised road

donderdag, december 12, 2024

Damaged - Terry McDonough

Damaged op IMDb (4,8)
 Damaged op Moviemeter (2,21)

Dat viel niet mee. Sterker nog: dat viel flink tegen. Dan heb je zo'n mooie lijst met sterrennamen en dan doe je er zo weinig mee. Grootste boosdoener was het script, mijns inziens. Dat was zo houterig opgesteld dat je de hele tijd zat te denken: zien ze nou niet wat ik zie? Moeten ze nou echt struikelend door de opbouw van dit verhaal heen? Jammer, reputaties sneuvelen vaak sneller dan ze kunnen worden opgebouwd. Jackson, Cassel, heren: neem even pauze en overweeg volgende keer goed welke klus je aanpakt.

Wanneer in Edinburgh een jonge vrouw op rituele wijze wordt vermoord, schakelt rechercheur DCI Glen Boyd al snel de expertise in van zijn Amerikaanse collega Dan Lawson. Hoewel die laatste de afgelopen jaren flink aan de drank is geraakt, was hij wel de cop die het verst kwam in het onderzoek naar een vergelijkbare reeks moorden in zijn werkgebied Chicago.

Lawson komt over naar Schotland en is nog maar nauwelijks geïnstalleerd als de volgende moord plaatsvindt. Er blijkt een religieuze component in de gruwelijke misdaden te zitten: het eerste slachtoffer was een joodse vrouw, de tweede een katholieke dame. De verdenking gaan dan ook direct uit naar een lokale sekte en vooral naar een daaruit geëxcommuniceerd lid. Boyd en Lawson proberen de puzzel te leggen maar komen er nog niet geheel uit, reden waarom Lawson zijn compagnon uit het onderzoek van destijds erbij haalt. Deze man, Walker Bravo, was de analist van het politiekoppel maar nam ontslag omdat de zaak hem teveel aangreep, de beelden waren te gruwelijk. 
Net als het trio dichter bij de uitkomst lijkt te komen, vindt de volgende moord plaats. En die moord is verdomd dichtbij, want het is Boyd's vrouw die eraan moet geloven. Boyd's woede richt zich op de enige arrestant die in de zaak gemaakt is, maar zowel Lawson als Walker hebben andere intuïties.

Met: Samuel L. Jackson, Vincent Cassel, Gianni Capaldi, Kate Dickie, John Hannah, Laura Haddock

FIN - song : Gun- Lucky Guy

maandag, december 09, 2024

Un Monde (aka Playground) - Laura Wandel

Un Monde op IMDb (7,3)
 Un Monde op Moviemeter (3,57)

Oef, wat komt dat toch altijd keihard binnen; films over pestgedrag zijn eigenlijk veel te zwaar om het predicaat "jeugdfilm" mee te krijgen, ook al zijn de hoofdrollen vaak voor tienerkinderen weggelegd. Pesten heeft vaak een inktvlekwerking: zowel aan de oorzakenkant als aan de gevolgenkant komen vaak meerdere sociale misstanden bovendrijven. Deze kleine film brengt dat haarscherp aan het licht. Pittig, maar boeiend. En vooral: om over na te denken.

Nora's eerste dag op de school van haar broertje brengt al direct aan het licht dat het niet makkelijk gaat worden. Ze vindt lastig aansluiting bij haar leeftijdsgenootjes, bovendien blijkt ze nog niet alle basisvaardigheden te hebben die veel van de kinderen uit haar klas al wel hebben. De klas wijt dat aan haar opvoeding: waarom wordt ze altijd gebracht door haar vader, moet die niet gewoon werken zoals alle andere vaders? Nora beseft dat ze er hard aan zal moeten trekken om geaccepteerd te worden in de groep.

Terwijl ze daar eigenlijk alle tijd voor nodig heeft, gaat haar zorg echter uit naar haar broertje Abel: die blijkt gepest te worden op het schoolplein. En niet zo'n beetje ook,Abel is letterlijk en figuurlijk een beschadigde jongen. Hoewel Nora hem continu te hulp schiet, houdt hij de boot af omdat het waarschijnlijk alleen maar erger zal worden als hij de steun van zijn jonge zusje nodig blijkt te hebben.
Abel's positie op het schoolplein sijpelt ook door naar allerlei andere klassen, ook die van Nora. Doordat ook zij Abel als een mikpunt zien, wordt Nora's sociale positie met de dag heikeler. Ze staat voor de keuze: moet ze haar broer blijven steunen of moet ze voor verbetering van haar eigen plekje in de groep gaan?

Met: Maya Vanderbeque, Günter Duret, Karim Leklou, Laura Verlinden 

Polder - Klaas van Eijkeren/Bob Wilbers

Polder op IMDb (6,2)
 Polder op Moviemeter (2,63)

Als je achteraf zegt dat je er minder van verwacht had dan je uiteindelijk beleefde, kun je alleen maar tevreden zijn. Ze zijn dun gezaaid, Nederlandse thrillers, en dat is niet zonder reden. We zijn er doorgaans niet zo heel erg goed in en steken bleekjes af tegen dure Amerikaanse producties. Maar, eerlijk is eerlijk, deze "Polder" kende wel degelijk een mooie opbouw waarin we via twee diametraal verschillende zijden uiteindelijk toch tot de kern komen. Dat is voor de kijker plezierig, ik kon het wel waarderen.

De ene kant van het verhaal draait om varkensboer Ronald, die als verse weduwnaar de draad van het leven weer probeert op te pakken. De zorg voor zijn dochtertje valt hem zwaar nu hij het allemaal alleen moet doen. Het meisje heeft vragen te over maar papa kan er niet altijd tijd voor maken: de beesten moeten eten, de boerderij moet draaien en er moeten zaken worden gedaan. Vooral dat laatste baart hem zorgen: eigenlijk moet hij fors investeren, moet hij dus leningen aangaan maar hij ziet maar weinig mogelijkheden om die schulden dan ook weer tijdig af te lossen.

De andere kant van het verhaal draait om Erik, dierenactivist van professie. Erik staat er tweeslachtig in: aan de ene kant is hij luie lome hashpijpjesroker, aan de andere kant wil hij harde actie om de maatschappij met de neus op de feiten te drukken. Hij haakt aan bij een wat actievere club activisten, waarna hij plots zijn aandacht moet verdelen tussen de goede zaak en zijn amoureuze gevoelens voor de knappe- doch bezette- activiste Carla 
De twee verhalen komen bij elkaar als blijkt dat Erik zijn pijlen richt op de boerderij van Ronald. Het begint met een smeercampagne maar mondt uiteindelijk uit in dreigbrieven aan het adres van "dierenmishandelaar" Ronald. Die laatste voelt zich zo bedreigd dat hij de politie inschakelt, terwijl Erik vast van plan is indruk te maken op Carla door zijn acties richting de varkensboer te verhevigen.

Met; Jochum ten Haaf, Randy Fokke, Harm Duco Schut, Joy Verberk

vrijdag, december 06, 2024

Megalopolis - Francis Ford Coppola

Megalopolis op IMDb (4,8)
 Megalopolis op Moviemeter (2,18)

Een film die in zijn verschijningsjaar al een cijfer onder de 5 scoort, gaat zonder twijfel de geschiedenis in als flop. Die komt er niet meer bovenop, op die slechte start en die slechte kritieken. Dat is jammer voor de oude meester én ik denk dat het ook jammer is voor sommige filmliefhebbers die zich daardoor laten afschrikken. Want zelf kwam ik echt wel aan mijn trekken: natuurlijk is het verhaal..euhm..megalomaan en protserig, maar door me vast te houden aan een grote verhaallijn kon ik er echt wel wat mee. Je ziet eigenlijk een hele filmgeschiedenis door elkaar (Spartacus en La Grande Bellezza , Caligula en The Great Gatsby kwamen bij me op, maar ook 1984 alsmede een hele reeks aan financiële en machtsthrillers) waarbij Coppola een complete set subplots en zijpaden bewandelt om uiteindelijk middels een grote finale bij zijn morele boodschap uit te komen: we leven in een nieuwe Romeinse tijd, zo wil de meester ons leren. Ik kon er instemmend naar kijken maar ik begrijp zeker dat er mensen met vraagtekens de zaal verlieten. 

New Rome, een stad anno nu: iedereen heeft alles, de welvaartscijfers lijken onstuitbaar te groeien maar net als in onze tijd is de verdeling van die welvaart oneerlijk, ze splijt de maatschappij. De trias politica blijkt hier anders verdeeld: er zijn nog steeds 3 sterke machten die elkaar tot op het bot bestrijden. Er is uiteraard de politieke macht die hier verbeeld wordt door burgemeester Cicero , een man die alles doet om de stad in zijn greep te houden en de touwtjes strak aan te trekken als het hem uitkomt. Er is de financiële macht, hier verbeeld door de steenrijke Hamilton Cassius III en zijn familie. En tenslotte is daar de macht van kennis en creativiteit, die in de film bij onze hoofdpersoon, de eenling Cesar Catalina, ligt. Catalina is succesvol uitvinder van het wondermateriaal Megalon, een onverwoestbaar middel waarmee hij de nieuwe stad Megalopolis wil gaan bouwen. In die stad zal - in tegenstelling tot in New Rome - ruimte zijn voor de geest en de vrijheid, er zullen parken en ontspanningsplekken zijn. U snapt dat zowel de politiek als de financiële macht er belang bij heeft om Catalina tegen te werken. Daarvoor zet Hamilton Cassius zijn machtsgeile neef Clodio Pulcher in, terwijl Cicero zijn dochter Julia Cicero op Catalina afstuurt. Daarmee misrekent hij zich want Julia draait als een blad aan een boom om als ze eenmaal door Catalina begeesterd raakt. 

Alle ingrediënten voor een ouderwetse Romeinse tragedie liggen panklaar, zet uzelf in uw zetel om het te ondergaan.

Met: Adam Driver, Giancarlo Esposito, Nathalie Emmanuel, Aubrey Plaza, Shia Leboeuf, Jon Voight, Laurence Fishburne

FIN - song : The The - Lonely planet

Gezien in : Cinema Oostereiland

donderdag, december 05, 2024

Lola vers la mer (aka Lola and the Sea) - Laurent Micheli

 

Lola vers la mer op IMDb (6,7)

Lola vers la mer op Moviemeter (3,20)

Fijne intieme film die - ondanks de zware onderwerpen - toch een bepaalde lichtvoetigheid kent. Dat heeft te maken met het ontwapenende spel van Mya Bollaers, die een geloofwaardige rol neerzet als de jonge hoofdpersoon. Magimel heb ik wel vaker sterk zien acteren, ook hier weet hij weer een ogenschijnlijke ruwe bolster neer te zetten die toch nog wel een aardig blanke pit heeft.

Lola, 18 jaar. Een jongen in volledige transformatie. We zien een zij, maar weten dat ie dat nog niet is. Er moet nog een weg worden afgelegd, van hormoonbehandelingen vooral maar daarna ook de plastisch chirurgische ingrepen. 
We maken kennis met zijn vader, vers weduwnaar. Hij wil niets weten van de jonge vrouw die hij ooit als zoon de deur heeft gewezen. Lola praatte wel in het geheim met haar moeder, maar had goede redenen om dat niet met haar vader te doen. Vader obstrueert zelfs Lola's komst naar de begrafenis van zijn vrouw. Het is het kantelpunt: Ze neemt de urn van moeder mee uit vader's winkel, gooit nog een ruit in en hoopt daarmee te verdwijnen uit het leven van haar vader. Niet dus. 
Hij zoekt haar op, komt de urn én verhaal halen. Na het aanvankelijke geruzie komen ze toch op een soort compromis uit: ze zullen de as gaan uitstrooien bij het vakantiehuisje aan de kust. Het wordt een moeizame reis. 
Met: Mya Bollaers, Benoit Magimel

FIN - song : Eugene Loner - Sunset Dance

You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)   You were never really here op Moviemeter (3,67) You were never really here op Wikipedia Oef. Deze...