Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

Second Victims (aka Det Andet Offer) - Zinnini Elkington

Second Victims op IMDb (7,5)
 Second Victims op Moviemeter (3,94)

Det Andet Offer op Wikipedia

Opvallend vonden wij (mijn vrouw en ik) het dat twee van de sterkste films van dit jaar zich volledig in een ziekenhuis afspelen en dat ze - van een afstandje bekeken- eigenlijk over hetzelfde onderwerp gaan: de gi-gan-ti-sche werkdruk die speelt in de zorg, een druk waarin de veelal goedbedoelende medewerkers onder dreigen te bezwijken. Net als bij "Heldin" (mijn "film van het jaar") krijgen we te maken het ontstaan van procedurele fouten die grote gevolgen gaan hebben. Deze "Second Victims" werd bij ons lokale filmfestival uitgeroepen tot publieksfavoriet, waarmee maar bewezen is dat een klein persoonlijk drama vaak ook tot de beste films leidt, helemaal zonder CGI en andere grote technieken. Ik vind dat winst, ik vind dat het de Europese cinema ook gewoon een goede toekomst belooft. 

En ze had het al zo druk. Ondanks haar volle agenda biedt Alex toch aan om achterwacht te zijn voor haar nieuwe - en nog tamelijk onervaren - collega Emilie. De andere collega's smoezen wat en duiken allemaal voor hun verantwoordelijkheden, Alex vindt dat niet fair ten opzichte van een net gestarte en nog ietwat onzeker collega. En ja hoor: terwijl ze net zelf bezig is een dame te helpen die binnengebracht is met een beroerte, piept haar collega Emilie haar op voor een second opinion, omdat ze twijfelt over een diagnose. Alex gaat - ogenschijnlijk- rustig de tests aan met de 18-jarige (met de nadruk op jarige) Oliver. Die klaagt over ferme hoofd- en nekpijnen, maar Alex ziet geen acute problematiek dus stuurt ze de jongeman en zijn moeder (Trine Dyrholm in een kleine, doch bepalende rol) naar huis. 
Nog in de gang van het ziekenhuis gaat het mis: Oliver valt neer en blijkt er dus wél ernstig aan toe. Alex heeft mogelijk de eerste signalen te licht opgevat omdat ze onder tijdsdruk stond. Deze misser wil ze goed maken door Oliver versneld door de noodprocedure (eerst scan, dan mogelijk operatie) te helpen maar hier stuit ze op de werkdruk én op de onwillige medewerking van collega's. Plots komt iedereen tegenover elkaar te staan: de artsen onderling, de artsen en de verpleegkundigen, de artsen en de familie van de cliënten. Een kort stressmoment heeft een lawine aan gevolgen.

Met: Özlem Saglanmak, Trine Dyrholm, Mathilde Arcel F., Olaf Johannessen

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Passages - Ira Sachs

Passages op IMDb (6,6)
 Passages op Moviemeter (2,90)

Passages op Wikipedia

Niet een makkelijke maar wél een heel boeiende film. Driehoeksverhoudingen zijn lastig, vooral voor de mensen die er middenin zitten. Dat komt hier volop tot uiting omdat de drie hoofdrolspelers stuk voor stuk krachtige en trotse persoonlijkheden zijn (en die hier ook nog eens goed geacteerd naar voren worden gebracht). Deze film werd geen hit (en da's jammer) maar wie van gedegen acteerwerk houdt, komt hier zeer zeker aan zijn trekken. 

Tomas is op, bijna op in ieder geval. Hij zit in de afronding van zijn nieuwste film, vandaag schiet hij de laatste scenes met zijn acteurs waarna een opgelucht feestje zal plaatsvinden. Hoewel Tomas gelukkig getrouwd is met Martin valt hij op dit feestje toch voor de verleidelijke Agathe (verleidelijk als in: superknappe vrouw die graag danst, ze is niet direct de initiator van de wederzijdse avances). Tomas komt thuis en biecht direct zijn intense escapade op. En wat daar bij komt: hij vertelt dat ie - nu hij voor het eerst met een vrouw heeft geslapen - dat er bijzondere gevoelens bij hem bovenkomen, gevoelens die hij niet eerder bij zichzelf waarnam. 
Lang verhaal kort: Tomas probeert de vrijheid in zijn eigen relatie volledig naar zich toe te trekken door het tegelijkertijd met Agathe aan te leggen. Hij ziet zelfs kansen om Martin ook een stukje van de taart te geven: Agathe raakt zwanger en Martin wilde altijd een kind. Tomas is 1+1 al aan het optellen maar hij rekent buiten de individuele belangen én de individuele vérlangens van de anderen. Conflict klopt op de deur.

Met: Franz Rogowski, Ben Whishaw, Adèle Exarchopoulos

FIN - song : Albert Ayler - Spirits Rejoice
FIN - song : Preben Torntoft- A perfect day

Wraak - Jonathan Elbers

Wraak op IMDb (6,3)
 Wraak op Moviemeter (2,93)

Wraak op Wikipedia

Er zijn mensen die smullen van misdaadverhalen. Die lezen de Panorama, die kijken de misdaadprogramma's op publieke en commerciële omroepen. Ze concluderen dan vaak dat onze wereld naar de kloten gaat, dat de maatschappij verhardt en dat de onderwereld regeert. Zelf ben ik niet van die school, hoewel ik natuurlijk wel weet dat er veel mis gaat en dat het criminele milieu nietsontziend is. Maar voor iemand die veel in de schijnwerkelijkheid van de wereld van de film vertoeft, besef ik terdege dat dit milieu door films en series vaak dermate geromantiseerd wordt dat er daadwerkelijk een groep mensen is die zich er toe aangetrokken voelt. Dat soort jochies (het zijn bijna altijd mannen) dénken MocroMafia, ze dénken Wraak. Die kunnen met deze film (een verhaal dat op meerdere punten geïnspireerd lijkt op het Marengo/Taghi - verhaal) hun hart ophalen: het gaat er soms grof aan toe. Zelf kon ik het maar matig waarderen: poldermisdaad met een sausje straattaal, als ik het in minder dan één zin wil zeggen.

De film draait om het advocatenduo Sabine Lamans en Yorick Lin, die met zijn tweetjes hun best doen om de mysterieuze Gio beet te nemen. Gio is de schuilnaam van Amsterdamse crimineel Samir, die opklimt in het moordmilieu, juist wanneer hij zelf aan een aanslag op zijn leven ontsnapt. Gio wijkt vanwege deze levensbedreiging uit naar Marokko maar stuurt nog wel zijn oude vriendenclub aan, een club waar toevallig zijn broertje Rayan ook steeds vaster deel van uit maakt. De groep criminelen blijft ongrijpbaar en kan doorgaan met hun terreurdaden, totdat Lamans op een gegeven moment de hand weet te leggen op een Blackberry van Rayan. Door een beetje lángs de lijntjes van de wet te lopen weten ze die telefoon te kraken, waarmee ze een schat aan informatie over de boevenclub openbaren. Maar: is die informatie ook daadwerkelijk bruikbaar om de groep op te rollen? Daar is meer voor nodig.

Met: Noortje Herlaar, Hamza Othman, Waldemar Torenstra, Yassine Ouaich, 

Miroirs no 3 - Christian Petzold

Miroirs no 3 op IMDb (6,7)
 Miroirs no 3 op Moviemeter (3,06)

Miroirs no 3 op Wikipedia

Hij staat er nou niet bepaald bekend om dat ie "makkelijke" films maakt. Regisseur Christian Petzold vraagt doorgaans veel van zijn kijker, zijn films verlangen verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. Voeg daar nog een beetje psychologie bij en je krijgt ingewikkelde en trage verhalen waarbij de meest gehoorde reactie in de zaal is: "Daar gaan we thuis nog eens even over nadenken.". Precies goed, wat mij betreft: zijn films zijn na 180 minuten nog niet klaar, je moet nog een en ander op een rijtje zetten om jouw interpretatie van het vertoonde tot stand te brengen. Ze zijn niet allemaal even goed, maar ze zijn áltijd boeiend. Hup, Europese Cinema!

Al vanaf de eerste scene straalt ze ongemak uit: het gaat niet oké met Laura. Tegen heug en meug gaat ze desondanks mee met haar vriend die ergens buiten Berlijn een producer gaat ontmoeten. Laura voelt zich ongemakkelijk en wil naar huis, vriendlief zal haar naar de trein brengen. Dat gaat mis: ongeluk!
Terwijl haar vriend bij dit ongeluk het leven laat, overleeft Laura ternauwernood, waarna ze wordt opgevangen door een nabij wonende vrouw.
Deze vrouw, Betty, toont zich uitermate zorgzaam en stort zich op het fysieke en geestelijk herstel van Laura, die ze aanvankelijk per ongeluk "Elena" noemt. Een klein detail dat gaandeweg significant blijkt te zijn. Het kost Laura even om dat in te zien, er gaan meerdere - stuk voor stuk ongemakkelijke -ontmoetingen met de man en de zoon van Elena aan vooraf. Zowel gezin als gast wordt een spiegel voorgehouden.

Met: Paula Beer, Barbara Auer, Enno Trebs, Matthias Brandt

FIN - song : Frankie Valli & the Four Seasons - The night

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Substance - Coralie Fargeat

The Substance op IMDb (7,2)
 The Substance op Moviemeter (3,59)

The Substance op Wikipedia

"Nee joh, dat is helemaal geen horror, die kun je gerust gaan kijken." Aldus probeerden enkele van mijn filmquiz-collega's mij van mijn onwil af te praten. Onwil om films als deze te kijken, omdat ze nooit brengen wat ik verlang van films. Deze zou echt wel een bijzonder verhaal brengen en daarmee ook door liefhebbers búíten het genre gezien moeten worden. Omdat wij kortelings een abo namen op Mubi en daarop deze titel aantroffen, klikten wij deze dan maar aan. Spijt, spijt alom. Mijn vrouw was al ruim voor de helft van de film opgestaan omdat ze "de onzin niet meer aan kon", ik heb m dan juist vanwege dit blog wel tot het eind volbracht omdat ik anders geen gefundeerde recensie zou kunnen brengen. We kwamen tot één positief punt: dat de toch aardig verbouwde Demi Moore zich voor deze film leende, om hier een vrouw te spelen waarbij de bereikte leeftijd het lichaam en bijbehorende schoonheid begint aan te tasten. Punt voor Moore. Verder: ik neem de "tips" van mijn collega's met iets meer zout dan voorheen.


Ze is een ster. In figuurlijke zin dan he, Elisabeth Sparkle heeft een ster veroverd op de Walk of Fame. Dat deed ze door jarenlang een fitnessprogramma op tv te presenteren, ze was daarmee een voorbeeld voor veleen. MAAR: ze heeft de leeftijd van 50 bereikt en wordt om die reden subiet aan de kant gezet door de maniakale manager Harvey. Een grote leegte dreigt.
Die leegte voorkomt ze door in te tekenen op een mysterieus pakket: ze tekent in op "The Substance", een goedje in een flesje dat ervoor moet gaan zorgen dat - eenmaal geïnjecteerd- er een jongere versie van jezelf ontstaat náást de oude sukkelaar die je zelf bent geworden: week op, week af. Er horen strenge regels bij die je moet opvolgen, anders gaat het mis. Welnu: de uitgerangeerde actrice trapt er in, spuit zichzelf vol en..POEF...daar is Sue! Sue is prachtig, Sue is sexy en lenig. En daarmee dus een waardig opvolger. Maar dénk erom: elke week ruilen jullie van bestaan. De een zuigt de ander leeg, om na een energieke week zelf aan de beurt te zijn. En dat alles met een goedje in een flessie.

Met: Demi Moore, Margaret Qualley, Dennis Quaid

FIN - song : Raffertie- The Substance

Gezien in : MUBI

Spinning Gold - Timothy Scott Bogart

Spinning Gold op IMDb (5,9)
 Spinning Gold op Moviemeter (2,78)

Spinning Gold op Wikipedia

Wat mij betreft een tegenvaller. Een aan alle kanten boeiend script, ook nog eens op waarheid gebaseerd en zich volledig afspelend in een interessante industrie: wat kan er mis gaan? Nou, van alles dus. Mogelijk ligt de oorzaak hiervan in het feit dat de regisseur het leven van zijn eigen vader verfilmt. Mogelijk durfde hij bepaalde dingen niet op de spits te drijven. Da's jammer, want er zaten voldoende haakjes in dit levensverhaal voor meer conflict en dus ook duidelijker stellingname. Het gevolg is dat een paar dingen ietwat ongeloofwaardig worden. Jammer, gemiste kans derhalve.

Neil Bogart weet zeker dat ie het anders gaat doen dan zijn mislukkende vader. Pappie zit in de (gok)schulden, leent daarom alles wat los en vast zit en moet dat ook regelmatig met een aantal forse klappen bekopen. Neil gaat dat pad niet op. Althans: dat is zijn voornemen, in de film blijkt dat hij ook niet schadevrij blijft rijden.
Het twaalfde ambacht moet hem dan eindelijk goud gaan opleveren: hij begint een independent-platenmaatschappij (Casablanca Records) en bindt de strijd aan met de grote labels. Hij babbelt zichzelf binnen bij enkele grote sterren en krijgt - verdomd as t niet waar is- inderdaad wat artiesten onder contract. Kiss, Bill Withers, The Isley Brothers, George Clinton. Grote namen toch? Ondanks die namen lopen de schulden steeds maar op, omdat de platenverkoop achterblijft bij de naam die de sterren maken. Bogart ziet dat hij toch niet ver van pappa's stam gevallen is maar ja....hij heeft maar één knaller, één hit nodig. Tegen beter weten in houdt hij vol.

Met: Jeremy Jordan, Michelle Monaghan, Jay Pharaoh, Lyndsy Fonseca, Wiz Khalifa, Jason Derulo

FIN - song : Jeremy Jordan - Last Dance

FIN - song : Jeremy Jordan - Greatest time  (Spinning Gold)