The Red Sea Diving Resort op IMDb (6,5)
Denk "Argo" maar dan in Soedan ipv in Iran. Denk "joodse burgers" ipv "Amerikaanse ambassadepersoneel". Dan heb je ongeveer de teneur van deze film te pakken. Alleen is - wmb- niet zo indrukwekkend als het genoemde voorbeeld. Dat kan aan mij liggen, het lag er voor mij allemaal iets te dik bovenop. Maar goed: waargebeurd, dus het is wel een heroïsch verhaal.
Jaren 80. Burgeroorlog in Soedan, vergelijkbare stammenstrijd en honger in Ethiopië. In Ethiopië leeft op dat moment nog een ferme joodse gemeenschap, die langzamerhand omringt wordt door vijandig gezinde bevolking. Tijd om op te stappen, ze willen naar Jeruzalem. Maar hoe kom je daar, als er meerdere oorlogsgebieden liggen tussen je thuisbasis en je gewenste bestemming. Er is uiteraard een undercover operatie nodig van het Israëlische leger, de Mossad heeft brede tentakels.
Een verwaarloosd duikcentrum aan de rand van de Rode Zee wordt aangekocht en als doorvoerplaats opgezet. Hier vandaan de mensen in bootjes naar een groter schip dat via de Rode Zee naar het beloofde land kan varen. Klinkt als een plan en het gaat ook lang goed. Honderden mensen worden weggeleid naar hun nieuwe leven.
Het gaat goed zo lang als de rebellen enigszins op afstand blijven en niet doorkrijgen dat ze gepiepeld worden. Als dat dan uiteindelijk toch gebeurt, raakt de poep de ventilator en moet alles op alles gezet worden om de laatste groepen die onderweg zijn ook daadwerkelijk verscheept te krijgen.
Ondanks alle twijfel over de aanpak (zowel binnen de groep als van hun leiding bovenaf) lijkt het toch te gaan lukken. Al moet daar wel een nachtelijke spoedoperatie voor worden ondernomen.
Met : Chris Evans, Alessandro Nivola, Haley Bennett, Ben Kingsley , Greg Kinnear
vrijdag, augustus 30, 2019
donderdag, augustus 29, 2019
Decadencia - Joaquin Rodriguez
Decadencia op IMDb (4,5)
Een Mexicaanse variant op Fifty Shades, deze Decadence. Eenvoudig meisje ontmoet rijke man die haar inpalmt en vervolgens allerlei seksuele parades van haar verlangt, van strippen tot voyeurisme.
Slechte seks, slechte film, slechte seksfilm. Met een machtsvertoon aan siliconen.
Met : Nataly Umana , Alejandro Estrada
Een Mexicaanse variant op Fifty Shades, deze Decadence. Eenvoudig meisje ontmoet rijke man die haar inpalmt en vervolgens allerlei seksuele parades van haar verlangt, van strippen tot voyeurisme.
Slechte seks, slechte film, slechte seksfilm. Met een machtsvertoon aan siliconen.
Met : Nataly Umana , Alejandro Estrada
woensdag, augustus 28, 2019
Blinded by the light - Gurinder Chadha
Blinded by the Light op IMDb (7,0)
Het was even slikken, maar als je door dat mierzoete kitscherige laagje heen bent, blijft er een reuzeleuke film over. Net als bij "Rocketman" overkwam het mij dat ik afknapte op de musical-aanpak die terloops door de film heen zit gelardeerd. Ik ben daar niet zo van, ik vind het storend en het haalt me weg van de realiteit. Het zal tijdgeest zijn, maar ik vind het afdoen aan het vertellen van het filmverhaal. Want daar is helemaal niets mis mee, de intentie van feelgood wordt kundig overgebracht aan de kijker. Al met al wel een goede voldoende voor mij, maar het had veel beter gekund. (En ik besef terdege dat er veel mensen zijn die dat collectieve zingen en dansen juist geweldig vinden.)
Javed beleeft een ongelukkige jeugd. Zijn Pakistaanse afkomst is niet zozeer het probleem, het probleem is dat ie eigenlijk veel liever Brits wil zijn en dan ook nog eens veel liever in een meer wereldse stad dan het Luton waarin hij opgroeit. Hij trekt veel op met zijn oerBritse vriend Matt, die al een stuk verder is dan hij met het pad van meisjes en feestjes. De autoritaire opvoeding door zijn vader zorgt ervoor dat Javed niets proeft van die leuke dingen die jongens van zijn leeftijd moeten proeven. De adolescent schrijft zijn problemen van zich af: gedichten en songteksten in overvloed.
Op het moment dat alles tegen lijkt te zitten, is daar plots een lichtpuntje: zijn schoolvriend Roops leent hem twee muziekcassettes: beiden van de Amerikaanse zangert Bruce Springsteen.
De luiken slaan open, de wereld wordt verlicht: in de teksten van the Boss herkent Javed de strijd van de kleine jonge man, zoals hij die zelf voert. Er trekt een golf van zelfverzekerdheid over hem heen: hij durft, hij staat op, hij rebelleert (bescheiden hoor) en hij stort zich nog meer op zijn schrijven. Immers: zijn woorden vormen zijn enige way out: alleen door daarin verder te gaan, zal hij de stadsgrenzen van Luton ooit kunnen overschrijden.
Samen met vriendinnetje Eliza bouwt hij aan nieuwe inzichten en uitzichten: met respect voor zijn achtergrond, met respect voor de wereld die wacht maar vooral: met respect voor Bruce Springsteen.
Met : Viveik Kaira, Aaron Pagura, Nell Williams, Kulvinder Ghir. Hayley Atwell
Het was even slikken, maar als je door dat mierzoete kitscherige laagje heen bent, blijft er een reuzeleuke film over. Net als bij "Rocketman" overkwam het mij dat ik afknapte op de musical-aanpak die terloops door de film heen zit gelardeerd. Ik ben daar niet zo van, ik vind het storend en het haalt me weg van de realiteit. Het zal tijdgeest zijn, maar ik vind het afdoen aan het vertellen van het filmverhaal. Want daar is helemaal niets mis mee, de intentie van feelgood wordt kundig overgebracht aan de kijker. Al met al wel een goede voldoende voor mij, maar het had veel beter gekund. (En ik besef terdege dat er veel mensen zijn die dat collectieve zingen en dansen juist geweldig vinden.)
Javed beleeft een ongelukkige jeugd. Zijn Pakistaanse afkomst is niet zozeer het probleem, het probleem is dat ie eigenlijk veel liever Brits wil zijn en dan ook nog eens veel liever in een meer wereldse stad dan het Luton waarin hij opgroeit. Hij trekt veel op met zijn oerBritse vriend Matt, die al een stuk verder is dan hij met het pad van meisjes en feestjes. De autoritaire opvoeding door zijn vader zorgt ervoor dat Javed niets proeft van die leuke dingen die jongens van zijn leeftijd moeten proeven. De adolescent schrijft zijn problemen van zich af: gedichten en songteksten in overvloed.
Op het moment dat alles tegen lijkt te zitten, is daar plots een lichtpuntje: zijn schoolvriend Roops leent hem twee muziekcassettes: beiden van de Amerikaanse zangert Bruce Springsteen.
De luiken slaan open, de wereld wordt verlicht: in de teksten van the Boss herkent Javed de strijd van de kleine jonge man, zoals hij die zelf voert. Er trekt een golf van zelfverzekerdheid over hem heen: hij durft, hij staat op, hij rebelleert (bescheiden hoor) en hij stort zich nog meer op zijn schrijven. Immers: zijn woorden vormen zijn enige way out: alleen door daarin verder te gaan, zal hij de stadsgrenzen van Luton ooit kunnen overschrijden.
Samen met vriendinnetje Eliza bouwt hij aan nieuwe inzichten en uitzichten: met respect voor zijn achtergrond, met respect voor de wereld die wacht maar vooral: met respect voor Bruce Springsteen.
Met : Viveik Kaira, Aaron Pagura, Nell Williams, Kulvinder Ghir. Hayley Atwell
dinsdag, augustus 27, 2019
Les Goûts et les Couleurs (aka To Each Her Own) - Myriam Aziza
Les GOuts et Les Couleurs op iMDb (5,2)
Grote onderwerpen, maar tamelijk niemendallige film. Dat komt vooral door het matige en opportunistische acteerwerk. Veel uitvergrote clichés maken dat je de film tamelijk snel vergeet.
Wat er gebeurt? Simone is lesbisch, maar kan het niet over haar hart verkrijgen dit aan haar ouders te vertellen. Vriendin Claire zit er op te wachten om geïntroduceerd te worden in de familie, maar de streng joodse opstelling van de ouders zit een coming out voor Simone in de weg. Haar broer is dezelfde weg gegaan, die vertelt ook niet dat ie lang met zijn vriend samenwoont.
De dames raken in een crisis verzeild wanneer Simone in een onachtzaam moment valt voor de charmes van Wali, een bevriende kok uit Senegal. Ze twijfelt over haar geaardheid want vindt hem erg leuk maar wil ook Claire niet kwijt. Gooi daar een vleugje comingoutproblematiek overheen en je hebt een soort "comedy of errors".
Met : Sarah Stern, Jean-Christophe Folly, Julia Piaton
Grote onderwerpen, maar tamelijk niemendallige film. Dat komt vooral door het matige en opportunistische acteerwerk. Veel uitvergrote clichés maken dat je de film tamelijk snel vergeet.
Wat er gebeurt? Simone is lesbisch, maar kan het niet over haar hart verkrijgen dit aan haar ouders te vertellen. Vriendin Claire zit er op te wachten om geïntroduceerd te worden in de familie, maar de streng joodse opstelling van de ouders zit een coming out voor Simone in de weg. Haar broer is dezelfde weg gegaan, die vertelt ook niet dat ie lang met zijn vriend samenwoont.
De dames raken in een crisis verzeild wanneer Simone in een onachtzaam moment valt voor de charmes van Wali, een bevriende kok uit Senegal. Ze twijfelt over haar geaardheid want vindt hem erg leuk maar wil ook Claire niet kwijt. Gooi daar een vleugje comingoutproblematiek overheen en je hebt een soort "comedy of errors".
Met : Sarah Stern, Jean-Christophe Folly, Julia Piaton
zaterdag, augustus 24, 2019
Hush - Jonathan Darby
Hush op IMDb (5,5)
De doorstart van Film1 levert vooralsnog louter oude films in de vertoning op, ik houd het in de gaten of ik mijn abonnement moet continuëren of dat ik een overstap naar ondemand-zenders of PICL. Verder geeft het natuurlijk niets want er zijn nog steeds meer films die ik niet gezien heb dan wel. Deze was mij bijvoorbeeld destijds geheel ontgaan en ik weet nu waarom. Faam slecht geacteerd, of is dat mijn huidige blik die naar films van 20 jaar geleden kijkt? Hoe dan ook, ik was bekaf gisteren en klikte dus weerloos op start.
Helen is een frisse New Yorkse architecte die verkering krijgt met Jackson, een goedbedoelende jongeman die toevallig van zeer welgestelde afkomst blijkt. Het stel gaat voor de kerstdagen naar het landgoed waar hij vandaan komt , Helen ontmoet haar schoonmoeder.
Deze Martha blijkt een feeks van een wijf te zijn. In alles laat ze zien dat ze haar schoondochter ver van zich probeert te houden omdat deze haar zoon heeft ingepikt. Ze wilde al niet dat hij naar New York ging, ze wilde dat hij hier bleef en de paardenranch nieuw leven in zou blazen. Jackson zit met een schuldgevoel omdat hij nog steeds denkt dat het overlijden van zijn vader aan hem te wijten is en dat hij daarmee inderdaad zijn moeder in de steek heeft gelaten.
Wanneer Helen zwanger wordt, gaan er andere krachten spelen. Er wordt naar de toekomst gekeken, ze besluiten die inderdaad buiten de grote stad voort te zetten en op het landgoed te gaan wonen. Maar dan hebben ze buiten moeder Martha gerekend. Die heeft zo haar eigen plannen.
Met : Gwyneth Paltrow, Jessica Lange, Johnathon Schaech
De doorstart van Film1 levert vooralsnog louter oude films in de vertoning op, ik houd het in de gaten of ik mijn abonnement moet continuëren of dat ik een overstap naar ondemand-zenders of PICL. Verder geeft het natuurlijk niets want er zijn nog steeds meer films die ik niet gezien heb dan wel. Deze was mij bijvoorbeeld destijds geheel ontgaan en ik weet nu waarom. Faam slecht geacteerd, of is dat mijn huidige blik die naar films van 20 jaar geleden kijkt? Hoe dan ook, ik was bekaf gisteren en klikte dus weerloos op start.
Helen is een frisse New Yorkse architecte die verkering krijgt met Jackson, een goedbedoelende jongeman die toevallig van zeer welgestelde afkomst blijkt. Het stel gaat voor de kerstdagen naar het landgoed waar hij vandaan komt , Helen ontmoet haar schoonmoeder.
Deze Martha blijkt een feeks van een wijf te zijn. In alles laat ze zien dat ze haar schoondochter ver van zich probeert te houden omdat deze haar zoon heeft ingepikt. Ze wilde al niet dat hij naar New York ging, ze wilde dat hij hier bleef en de paardenranch nieuw leven in zou blazen. Jackson zit met een schuldgevoel omdat hij nog steeds denkt dat het overlijden van zijn vader aan hem te wijten is en dat hij daarmee inderdaad zijn moeder in de steek heeft gelaten.
Wanneer Helen zwanger wordt, gaan er andere krachten spelen. Er wordt naar de toekomst gekeken, ze besluiten die inderdaad buiten de grote stad voort te zetten en op het landgoed te gaan wonen. Maar dan hebben ze buiten moeder Martha gerekend. Die heeft zo haar eigen plannen.
Met : Gwyneth Paltrow, Jessica Lange, Johnathon Schaech
vrijdag, augustus 23, 2019
Once upon a time...in Hollywood- Quentin Tarantino
Once upon a time...in Hollywood op IMDb (8,2)
Een film is een verhaal. Hoe je dat verhaal vertelt, daarvan hangt de publieke waardering af. Het lijdt geen twijfel dat Tarantino een meester-verteller is. Waar de ene een verhaal gortdroog en lineair vertelt, doet deze begenadigde regisseur dat met een grote hoeveelheid omwegen. Die dikken het verhaal aan, die geven het kraak en smaak. Als Tarantino rechtdoor was gegaan, had de film binnen anderhalf uur af kunnen zijn maar hij kiest ervoor om zijstappen te maken, om de kamer te versieren.
U snapt: ik ben daarvan. Ik houd van films die best een beetje van de voorgekookte paden durven afwijken omdat het smaakvol is om er wat verschillende kruiden doorheen te gooien. Ik ben gek van film (niet zo verslaafd als Tarantino trouwens) , ik heb er dan ook geen moeite mee hier drie uur voor te gaan zitten. Deze regisseur is zijn eigen stijl geworden, een genre op zich. Hulde daarvoor.
Wanneer je alle opsmuk eraf pulkt, blijft er een mager verhaal over. Een gegeven eigenlijk. Maar dat geeft niks, want we krijgen het uitgerekt en ingekleurd voorgeschoteld:
Hollywood, 1969. De industrie draait ten volle, sterren komen en gaan. Rick Dalton is als acteur al op zijn retour, zijn grootste rollen liggen achter hem. In zijn goede tijden heeft ie een spreekwoordelijke Hollywood-villa gekocht "omdat je dan pas echt in Los Angeles woont". Door het tanende succes heeft hij moeite om Cliff Booth, zijn vaste stuntman, te blijven betalen. Cliff is gelukkig een man met een optimistische levensstijl , die zorgt dat hij niet zo in de existentiële problemen komt als zijn "werkgever".
Dalton is toevallig de buurman van Roman Polanski, hij zegt dan ook dat ie toevallig "slechts één barbecuefeestje verwijderd is van nieuwe successen". Maar contact is er niet, ook niet met diens charmante vrouw Sharon Tate, die net aan het begin van haar acteercarrière staat.
Dwars door deze succesvolle schijnwereld heen loopt de harde realiteit: aan de andere kant van Hollywood vormt zich op een afgetrapt filmterrein langzaam de sekte die wij later zijn gaan kennen als die van Charles Manson. Onafwendbaar stevenen de beide werelden af op een confrontatie.
In de pauze zei mijn vrouw nog dat ze wel wat pit in de film wilde, na afloop hoorde ik haar daar niet meer over.
NB: uiteraard even een speciale vermelding voor de opnieuw smeuïg geselecteerde muziek. Enorme sfeerbepaler
Met : Brad Pitt, Leonardo di Caprio, Margot Robbie, Al Pacino
Een film is een verhaal. Hoe je dat verhaal vertelt, daarvan hangt de publieke waardering af. Het lijdt geen twijfel dat Tarantino een meester-verteller is. Waar de ene een verhaal gortdroog en lineair vertelt, doet deze begenadigde regisseur dat met een grote hoeveelheid omwegen. Die dikken het verhaal aan, die geven het kraak en smaak. Als Tarantino rechtdoor was gegaan, had de film binnen anderhalf uur af kunnen zijn maar hij kiest ervoor om zijstappen te maken, om de kamer te versieren.
U snapt: ik ben daarvan. Ik houd van films die best een beetje van de voorgekookte paden durven afwijken omdat het smaakvol is om er wat verschillende kruiden doorheen te gooien. Ik ben gek van film (niet zo verslaafd als Tarantino trouwens) , ik heb er dan ook geen moeite mee hier drie uur voor te gaan zitten. Deze regisseur is zijn eigen stijl geworden, een genre op zich. Hulde daarvoor.
Wanneer je alle opsmuk eraf pulkt, blijft er een mager verhaal over. Een gegeven eigenlijk. Maar dat geeft niks, want we krijgen het uitgerekt en ingekleurd voorgeschoteld:
Hollywood, 1969. De industrie draait ten volle, sterren komen en gaan. Rick Dalton is als acteur al op zijn retour, zijn grootste rollen liggen achter hem. In zijn goede tijden heeft ie een spreekwoordelijke Hollywood-villa gekocht "omdat je dan pas echt in Los Angeles woont". Door het tanende succes heeft hij moeite om Cliff Booth, zijn vaste stuntman, te blijven betalen. Cliff is gelukkig een man met een optimistische levensstijl , die zorgt dat hij niet zo in de existentiële problemen komt als zijn "werkgever".
Dalton is toevallig de buurman van Roman Polanski, hij zegt dan ook dat ie toevallig "slechts één barbecuefeestje verwijderd is van nieuwe successen". Maar contact is er niet, ook niet met diens charmante vrouw Sharon Tate, die net aan het begin van haar acteercarrière staat.
Dwars door deze succesvolle schijnwereld heen loopt de harde realiteit: aan de andere kant van Hollywood vormt zich op een afgetrapt filmterrein langzaam de sekte die wij later zijn gaan kennen als die van Charles Manson. Onafwendbaar stevenen de beide werelden af op een confrontatie.
In de pauze zei mijn vrouw nog dat ze wel wat pit in de film wilde, na afloop hoorde ik haar daar niet meer over.
NB: uiteraard even een speciale vermelding voor de opnieuw smeuïg geselecteerde muziek. Enorme sfeerbepaler
Met : Brad Pitt, Leonardo di Caprio, Margot Robbie, Al Pacino
donderdag, augustus 22, 2019
Diego Maradona - Asif Kapadia
Diego Maradona op IMDb (7,7)
Niet altijd heb ik begrip en sympathie voor drugsgebruikers maar ik betrap mezelf erop dat het voor een van de bekendste junkies van de wereld toch iets anders ligt. Natuurlijk is het ontluisterend wat we in deze sterke documentaire te zien krijgen, maar de opbouw (van regisseur Asif Kapadia, die dat eerder zo sterk met de net zo verloederde "Amy" Winehouse deed) is dermate intelligent dat je je gaandeweg de film afvraagt waarom Maradona niet eerder is doorgeslagen, waarom hij er eigenlijk zo lang over deed om een verzachtende sluier over zijn hectische leven te leggen.
Sloppenwijk, armoede, enige bezit een bal. De afkomst van Maradona verklaart ook voor een groot deel zijn jacht naar succes. Al bij het tekenen van zijn eerste contract (Boca Juniors, Diego is dan 15 jaar) wordt hij de kostwinner van het gezin. Zijn passeerbewegingen zijn de ontsnappingsclausule uit de armoede voor het gezin. Een appartementje, een huis en uiteindelijk villa's. Heel de familie heeft hem omringd, waar hij ook ging.
De documentaire richt zich in het bijzonder op de Italiaanse jaren van Maradona. Het Napoli waar hij gaat spelen is op dat moment een - zeg maar - NAC-achtige ploeg. Vaak op het randje van degradatie, verguisd buiten de regio maar religieus bewonderd binnen de eigen gemeentegrenzen. Na een tweetal zware seizoenen lukt het Maradona om dit team kampioen van Italië te maken, de scudetto is zwaarbevochten maar onomstreden. En passant maakt hij ook zijn geboorteland Argentinië wereldkampioen.
Maradona wordt aanbeden, niets in zijn leven is nog normaal en hij kent geen moment alleen. Hij pleegt roofbouw op zijn lichaam maar zijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt hem letterlijk en figuurlijk aanvoerder, een voorbeeld voor allen. Op een gegeven moment kan hij niet meer gaan en staan waar hij wil en wil hij onder de verstikking uit. De voorzitter van de voetbalclub weigert hem natuurlijk te laten gaan. Hier ligt zo ongeveer het omslagpunt, helemaal als Diego tijdens het volgende WK (in Italië!!) persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitschakeling van het gastland.
De teloorgang van de creatiefste voetballer ooit is ingezet, ondanks enige herstelperiodes wordt het er voor de godheid niet veel beter op.
Met : Diego Armando Maradona
Niet altijd heb ik begrip en sympathie voor drugsgebruikers maar ik betrap mezelf erop dat het voor een van de bekendste junkies van de wereld toch iets anders ligt. Natuurlijk is het ontluisterend wat we in deze sterke documentaire te zien krijgen, maar de opbouw (van regisseur Asif Kapadia, die dat eerder zo sterk met de net zo verloederde "Amy" Winehouse deed) is dermate intelligent dat je je gaandeweg de film afvraagt waarom Maradona niet eerder is doorgeslagen, waarom hij er eigenlijk zo lang over deed om een verzachtende sluier over zijn hectische leven te leggen.
Sloppenwijk, armoede, enige bezit een bal. De afkomst van Maradona verklaart ook voor een groot deel zijn jacht naar succes. Al bij het tekenen van zijn eerste contract (Boca Juniors, Diego is dan 15 jaar) wordt hij de kostwinner van het gezin. Zijn passeerbewegingen zijn de ontsnappingsclausule uit de armoede voor het gezin. Een appartementje, een huis en uiteindelijk villa's. Heel de familie heeft hem omringd, waar hij ook ging.
De documentaire richt zich in het bijzonder op de Italiaanse jaren van Maradona. Het Napoli waar hij gaat spelen is op dat moment een - zeg maar - NAC-achtige ploeg. Vaak op het randje van degradatie, verguisd buiten de regio maar religieus bewonderd binnen de eigen gemeentegrenzen. Na een tweetal zware seizoenen lukt het Maradona om dit team kampioen van Italië te maken, de scudetto is zwaarbevochten maar onomstreden. En passant maakt hij ook zijn geboorteland Argentinië wereldkampioen.
Maradona wordt aanbeden, niets in zijn leven is nog normaal en hij kent geen moment alleen. Hij pleegt roofbouw op zijn lichaam maar zijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt hem letterlijk en figuurlijk aanvoerder, een voorbeeld voor allen. Op een gegeven moment kan hij niet meer gaan en staan waar hij wil en wil hij onder de verstikking uit. De voorzitter van de voetbalclub weigert hem natuurlijk te laten gaan. Hier ligt zo ongeveer het omslagpunt, helemaal als Diego tijdens het volgende WK (in Italië!!) persoonlijk verantwoordelijk is voor de uitschakeling van het gastland.
De teloorgang van de creatiefste voetballer ooit is ingezet, ondanks enige herstelperiodes wordt het er voor de godheid niet veel beter op.
Met : Diego Armando Maradona
Abonneren op:
Posts (Atom)
Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger
Vier minus drei op IMDb (7,6) Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...















