zondag, augustus 29, 2021

Titane - Julia Ducournau


 Titane op IMDb (6,6)

Titane op Moviemeter (3,55)

De brille spat ervan af: de films van de Franse regisseuse Julia Ducournau kennen hun gelijke niet. Geen enkele andere filmmaker komt op dit moment maar een beetje in de buurt van de originaliteit en de spetterende energie van haar films. Vanuit die invalshoek snap ik de keuze van de Cannes-jury wel, om deze "Titane' de Gouden Palm toe te kennen. Kan. Maar nergens is dit een plezierige film, nergens wordt de kijker behaagd. De beelden en het verhaal worden over ons uitgestrooid met een heftigheid die niet iedereen kan hebben. Binnen 10 minuten verlieten dan ook al enkele mensen de zaal gisteravond, ze waren hier niet op voorbereid. U bent dus gewaarschuwd, wellicht bent u zelfs al enigszins getraind als u Ducournau's doorbraakfilm "Raw" bekeek. 

Alexia zit als 7 jarig meisje bij haar vader op de achterbank van de auto. Dat treft, ze is gek op auto's: hoe sneller hoe beter, tot gekmakens toe sart ze haar vader met het imiteren van het geluid van de automotor. Het gaat mis als vader haar probeert te corrigeren en daardoor even niet op de weg let: crash. Met een zware operatie wordt het leven van Alexia gered, ze zal echter door haar verdere leven moeten met een plaat titanium in haar hoofd die haar hersenen nog enigszins rangschikt. 
Alexia is een jongvolwassen vrouw als we haar weerzien: ze is een gogo-danseres op autoshows. Met wulpse dansjes verleidt ze de bezoekers, ze kronkelt en krioelt over de motorkap. Het kost haar geen enkele moeite, want die liefde voor auto's , die is er door de operatie niet uit gegaan. Sterker nog, in de nachtelijke uren kruipt ze zelfs in auto's om daar seks te hebben. Niet met andere mensen overigens, nee, met de auto's zelf. 


Ze houdt meer van auto's dan van mensen, sterker nog: ze haat mensen, op een psychopatische manier zelfs. Stuk voor stuk worden fans, collega's en onschuldigen in de val gelokt , ze vermoordt hen met de houten pen die eigenlijk bedoeld is om haar kapsel bijeen te houden. Als ze zelfs zover gaat dat ze haar eigen huis in brand steekt - nadat ze eerst haar ouders erin heeft opgesloten - , moet ze op de vlucht.

Ze komt terecht bij de oude brandweercommandant Vincent, die in dit schepsel zijn lang verloren zoon terug meent te zien. Alexia heeft haar best gedaan om haar oude identiteit weg te poetsen en kan met enige aanpassing inderdaad voor een jongetje doorgaan. Alexia wordt Adrian. 
Ondanks scepsis van anderen weigert Vincent toe te geven dat dit zijn prodigal son helemaal niet kan zijn. Hij stort zich met liefde op de zorg van dit getroebleerde schepsel. Er sluipt zowaar enige genegenheid in de film. En een bijzondere zwangerschap. 

Zoals gezegd: ongekend heftig, dit ongemakkelijke verhaal. Zien is geloven, meer kan ik er niet aan toe voegen. 

Met : Agathe Rousselle , Vincent Lindon 


 FIN - song : Bobby Vinton - Mr. Lonely

Kajillionaire - Miranda July


Kajillionaire op IMDb (6,5) 

Kajillionaire op Moviemeter (3,05)

Miranda July is niet alleen regisseuse, ze is ook conceptueel kunstenares. Je weet dus dat het bij haar films voor een belangrijk deel om visualiteit en originele ideeën gaat, het verhaal doet er - gek genoeg- minder toe. Ooit zag ik haar "Me and you and everyone we know" , ik kan niet meer navertellen wat het verhaal was maar ik herinner me nog wel scenes met scherp visuele vondsten. Ik ging dus goed voorbereid deze film in. 

Een "Kajillionaire" is iemand met een vermenigvuldiging van miljoenen en zelfs biljoenen in de knip. Het gezinnetje waar wij in deze film mee te maken krijgen, is daarvan ver verwijderd. Maar dromen mag, ja toch? 
Hun bestaan hangt aan elkaar van frauduleuze handelingen: van het verzilveren van cheques die helemaal niet van hen zijn tot het op handige wijze leeghalen van postbussen om de inhoud daarvan vervolgens naar de lommerd te brengen. Het levert iets op , maar lang niet voldoende: elke dag een strijd om de huur bijeen te sprokkelen, laat staan zich andere luxe te veroorloven. 


Dochter Old Dolio (ja , zo heet ze hier echt) doet volop mee met haar ouders, elke dag gaat ze mee op pad en wordt ze ingezet om op acrobatische en ingenieuze wijze brood op de plank te brengen. De ouders zijn hard voor haar geweest: aanhankelijkheid bestaat niet, overleven is key. Genegenheid en liefde geven, dat is voor burgers. Het is hard, maar het werkt. 
Pas als het gezin opeens op een vliegtrip belandt omdat ze ergens een reisje gewonnen hebben, slaat het om. Door de ontmoeting met medereiziger Melanie slaan de gezinsverhoudingen op tilt: deze clevere dame speelt de vermoorde onschuld maar blijkt een net zo gewiekste kruimelcrimineel te zijn. Old Dolio bekijkt haar met argwaan, maar naast enkele trucjes leert ze nog iets heel anders: dat je iemand "schat" kan noemen, dat je iets uit naastenliefde kunt doen in plaats van alleen maar voor geld. Vanaf dat moment bekijkt Old Dolio haar ouders op een andere manier en komt er zand in de geoliede fraudemachine. It's payback time. 

Met: Evan Rachel Wood, Richard Jenkins, Debra Winger, Gina Rodriguez


Running with scissors - Ryan Murphy

Running with scissors op IMDb (6,1)
 Running with scissors op Moviemeter (2,88)

Filmdagje gisteren, even weg van de werkelijkheid. Waar te beginnen? Ik begon met de oudste film op de harde schijf: vorig jaar september opgenomen, reden dat deze over twee weken van de schijf zou verdwijnen. Nee echt, mensen, het leven van een filmveelvraat is heus niet makkelijk. Waar te beginnen? 


Hoewel op deze film uit 2006 een filmkeuring van 6 jaar staat, vond ik hem gericht op een veel oudere doelgroep. Een en ander is bedoeld als komedie, maar door de personages en de behandelde onderwerpen valt ie voor mij in een heel andere categorie. Weet alleen niet precies welke. 

Augusten is een teruggetrokken jongen die met zijn moeder Deirdre samenleeft. Vader is nog wel in beeld, maar vertrekt al vroeg uit het gezin omdat zijn alcoholverslaving bedreigend is , zowel voor moeder als kind. Niet dat de jongen veel veiligheid krijgt van de moeder , overigens. Moeder is psychotisch, heeft in ieder geval last van waanbeelden dat ze een grote en succesvolle dichteres gaat worden. Ze is bereid daarvoor alles opzij te zetten, ook de opvoeding van haar zoon. 
Als de psychose te veel de overhand neemt, komt ze onder behandeling bij de ietwat vreemde psychiater Dr Finch. Deze heer weet met tamelijk manipulatieve therapieën zijn cliënten zover te krijgen dat ze hun zelfstandigheid volledig in handen leggen van de shrink, die ze vervolgens papieren laat ondertekenen waardoor hij financiële macht krijgt over het reilen en zeilen van de gezinnen van zijn cliënten. 

Omdat moeder opgenomen moet worden, wordt Augusten in het gezin van de malle dokter opgevangen. Dat gezin blijkt echter van net zoveel malligheid aan elkaar te hangen als de klantgroep van meneer Finch. Moeder opereert in een lethargische depressie, geadopteerde dochter 1 is  een wrede pestkop, geadopteerde dochter 2heeft suïcidale neigingen en de geadopteerde zoon is wegens agressieproblemen al langer het huis uit.. Augusten bouwt een band op met dochter Nathalie, maar begint een relatie met Neil, de heftige adoptiezoon van Finch. Nergens in het gezin is geluk, iedereen twijfelt en zoekt, terwijl de psychiater ondertussen iedereen onderwerpt aan zijn denkbeelden. Een ongelukkige cocktail. Augusten zoekt de nooduitgang.

Met : Joseph Cross, Annette Bening, Brian Cox, Evan Rachel Wood, Joseph Fiennes, Gwyneth Paltrow, Jill Clayburgh  , Alec Baldwin


 FIN - song : Crosby, Stills, Nash & Young- Teach your children

woensdag, augustus 25, 2021

Druk (aka Another Round) - Thomas Vinterberg


 Druk op IMDb (7,8)

Druk op Moviemeter (3,66)

Er zullen mensen zijn die in deze film een aanmoediging zullen zien voor alcoholmisbruik, maar ik denk niet dat dit de bedoeling van de makers is geweest. Veel eerder denk ik dat ze bedoeld hebben om aan te tonen dat mensen met (psychische) problemen een uitweg zoeken. Of beter nog: een uitlaatklep. Niets doen verergert de problemen , ze graven zich in. Dan maar beter een zoektocht naar lichtpuntjes, al blijft het te allen tijde zaak om het woordje "te" te vermijden. 

Martin is een uitgebluste geschiedenisleraar op de middelbare school. Eerder depressief dan uitgeblust, eigenlijk. Zijn huwelijk glipt hem door de vingers, het ontbreekt hem aan aandacht voor zijn vrouw en kinderen. Net zo min kan hij de aandacht voor zijn vak en zijn leerlingen opbrengen, zozeer zelfs dat die een motie van wantrouwen tegen hem indienen omdat hun examens de mist in dreigen te gaan door de inspiratieloze lessen van een timide schoolmeester. 

Voor Martin komt de oplossing tijdens een etentje met enkele collega's: vier middelbare mannen, vier leraren aan tafel. Elk met hun eigen problemen, een - de filosofieleraar- van hen doet een voorstel er iets aan te doen: volgens een theorie van een Noorse wetenschapper wordt de mens geboren met een natuurlijk tekort aan alcoholpromillage. Als de mens zijn spiegel op een constant promillage van 0,5 zou weten te houden, zou hij beter functioneren, aldus de theorie. 

De vier besluiten dit in praktijk te gaan brengen: ze drinken stiekem in de vroege ochtend of onder werktijd en verdomd, hun prestaties verbeteren aanmerkelijk. Tommy, de gymnastiekleraar behaalt sportieve successen, Peter, de muziekleraar, krijgt opeens een eenvormigheid in zijn koor die hij niet eerder bereikte. En Martin, ja Martin krijgt het ook voor elkaar om de klas geboeid te krijgen door zijn verhalen in onconventionele vormen aan de man te brengen. Het werkt, de leraren voelen zich beter, ze presteren beter,

Maar overmoed dreigt. De betere resultaten maken dat de mannen al snel een stapje verder willen: wat als ze dat dagelijks promillage verhogen? Wordt het dan allemaal nog mooier en vrolijker? U snapt: het levert problemen op. De mannen gaan een pad op waarvan het maar moeilijk terugkeren is, er ontstaan ongemakkelijke situaties , zowel op het werk als thuis. Waar zit de handrem? 

Mikkelsen (een van de allerbeste hedendaagse acteurs) is fenomenaal. Een terechte Oscar voor deze film. 

Met : Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Magnus Millang, Lars Ranthe, Maria Bonnevie

 FIN - song : Scarlet Pleasure- What a life

maandag, augustus 23, 2021

Colette- Wash Westmoreland


 Colette op IMDb (6,7)

Colette op Moviemeter (3,29)

Het ligt aan mij, ik weet het , maar ik moet me altijd even door de aanwezigheid van actrice Keira Knightley heen bijten om een beetje in het verhaal te komen. Ik moet er altijd voor zorgen dat mijn aandacht niet wordt afgeleid door haar maniertjes en haar mimiek. Dat lukte bij deze film wel redelijk (ik werd nu meer afgeleid door de potsierlijke uitdossing van Dominic West, maar dat terzijde). Maar goed, u wilt een beschrijving. 

Laat 19e eeuw, Frankrijk. Gabrielle Colette is een plattelandsmeisje dat ingepalmd wordt door de Parijse praatjesmaker Willy, een bon vivant die met veel opscheppen en wat schimmige praktijken erin slaagt om toegang te krijgen (en te houden) tot de betere klasse. Willy schnabbelt zijn kostje bij elkaar als schrijver/uitgever maar bezit zelf nul literaire vermogens. Hij leeft dan ook ver boven zijn stand. 

Daar komt verandering als hij Gabrielle zover krijgt dat zij zijn ghostwriter wordt: ze begint aan de Claudine-reeks, verhalen die gebaseerd zijn op haar jeugdherinneringen en op haar eigen wensen en meningen. De boeken worden onder Willy's naam gebaseerd, die er wonderwel in slaagt om te pretenderen dat hij een kundig en ook productief schrijver is. De boeken zijn immens succesvol en Willy dwingt zijn vrouw tot productie: ze moet leveren, anders is het onmogelijk om hun hoge levensstandaard op peil te houden. Heel langzaam groeit de weerstand bij Gabrielle, ze begint in te zien welke macht ze heeft over haar man. Die macht gebruikt ze om haar eigen liefdesleven een wending te geven: ze valt voor interessante vrouwen in haar omgeving. Deze voor die tijd ongebruikelijke interesse moet door Willy worden gedoogd, op straffe van ontmaskering. Het stel leeft ongelukkig langs elkaar heen, maar is tot elkaar veroordeeld. 

Met : Keira Knightley, Dominic West, Arabella Weir, Fiona Shaw   


Emperor - Mark Amin

Emperor op IMDb (5,6)
 Emperor op Moviemeter (2,89)

Te matig gebracht om de kijker in te pakken, maar interessant is dit op waarheid gebaseerde verhaal wel. 

Een smet op de recente geschiedenis van de mensheid: slavernij. Het basale principe dat alle mensen gelijkwaardig zijn, werd er met voeten door getreden. Precies daarom worden verhalen over opstand en ontsnapping aan dit onmenselijke juk altijd al snel heroïsch en komen ze altijd goed binnen. 

Zo ook het verhaal van Shields Green, een afstammeling van Afrikaanse prinsen wiens familie echter ook op de Amerikaanse plantages belandden. Shields is een slimme man die onder het voor slavernij-begrippen milde bewind van zijn baas verantwoordelijkheden draagt voor het reilen en zeilen van de oogst. Als de baas echter door gokschulden zijn plantage kwijt raakt, wordt Shields al snel geconfronteerd met de nieuwe eigenaar en vooral met diens rechtlijnige bedrijfsleider GRady. De weinige privileges worden Shields afgepakt, hij krijgt opeens de ruwe en onmenselijke behandeling die zovelen al eerder ten deel viel. 

Als diezelfde onderknuppel op een dag Shield's zoon betrapt op het lezen van een boek en hem daarvoor met zweepslagen straft, is voor vader Shields de maat vol. Hij komt verhaal halen, maar dat loopt al snel uit de hand en in de schermutselingen brengt hij Grady en diens collega's om het leven. Vluchten! 

Een lange tocht begint , een tocht die ook niet zonder gevechten kan , waardoor steeds meer plantage-eigenaren belang hebben bij het oppakken van de opstandige Green. Men huurt premiejager Luke McCabe in, die de achtervolging inzet. Wanneer Green aansluiting vindt bij de abolitionisten, de groep die zich inzet voor het opheffen van de slavernij, lijkt hij nog maar net uit handen van McCabe te blijven maar beseft hij te laat dat hij zich nu in een groep bevindt die nog veel meer de toorn oproept van de machthebbers. Een confrontatie kan niet uitblijven. 

Met : Dayo Okeniyi , Ben Robson, James Cromwell , Bruce Dern



zaterdag, augustus 21, 2021

Jojo Rabbit - Taika Waititi

 

Herzien , mijn vrouw had m nog niet gezien en gisteren was dé avond om ons aan deze sarcastisch-humoristische film over te geven. Vond m zelfs nog beter dan de eerste keer, vooral de eindscene kwam dit keer hard binnen. 
Jojo Rabbit op Moviemeter (3,45)

Mijn recensie van destijds vind je hier : Jojo Rabbit recensie

Omdat ik toen nog niet met mijn "FIN SONG" projectje bezig was, kon ik nu pas deze prachtige aanvulling noteren: 

 FIN - song : David Bowie - Helden (German Version)



Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...