Goodbye June - Kate Winslet

 

Goodbye June op IMDb (6,7)

Goodbye June op Moviemeter (3,25)

Goodbye June op Wikipedia

Toch nog een kerstfilm meegepakt, al was dat helemaal niet mijn intentie. Ik kwam af op de ongelooflijk fijne cast: een lijstje namen die me deed denken dat dit niet mis kon gaan. Oké, een tamelijk sentimentele draak werd het uiteindelijk, maar als je daarvoor in de tussentijd zo getrakteerd wordt op een trits aan heerlijke acteurs vergeef je dat de maakster wel. Sterker nog: je vergeet dat het eigenlijk een heel triest filmonderwerp behandelt: hoe terminale ziekte kan omslaan in positieve krachten.

Als de nog immer thuiswonende zoon hoort dat de theeketel wel heel lang blijft fluiten én dat ondanks luid roepen zijn dementerende vader ook niet toesnelt, weet hij dat het mis is. Dat blijkt: moeder ligt op de keukenvloerm ze is er ernstig aan toe. Hup naar het ziekenhuis! Hij belt ondertussen twee van zijn drie zussen, de twee blijken met elkaar in onmin te leven dus hij weet dat de sneeuwbaltelefoon niet zal gaan werken. Oudste zus Julia neemt de verantwoordelijkheid om ook de in de VS verblijvende zweefzus Helen te verwittigen: deze laat haar yogalessen voor wat ze zijn en stapt onmiddellijk op het vliegtuig. 
Oma June krijgt te horen dat ze uitbehandeld is, of nee: de kinderen krijgen dat te horen, ze laten oma nog even in de waan dat ze mogelijk kerst alweer thuis kan vieren. De machine gaat in werken: bezoekrooster, kleinkinderen voorzichtig informeren, plannen maken voor vader en zorgen dat moeder een zo goed mogelijke tijd heeft terwijl ze langzaam de palliatieve zorg in gaat. Het blijkt een lastig schema: Julia en Molly praten amper met elkaar, zoon Connor heeft moeite om zijn emoties te plaatsen en vader Bernie ziet de ernst van de situatie helemaal niet in. Brei daar maar eens een soepel lopend familiescenario aan: hoe zorgen we dat oma de kerst haalt?

Met: Helen Mirren, Timothy Spall, Kate Winslet, Andrea Riseborough, Toni Colette, Johnny Flynn, Stephen Merchant, Fisayo Akinade

FIN - song : Ben Harlan - Goodbye June
FIN - song : Gregory Porter - Good Goodbye

Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas

FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

Le mépris (aka Contempt/De Verachting) - Jean Luc Godard

Le Mépris op IMDb (7,4)
 Le Mépris op Moviemeter (3,54)

Le Mépris op Wikipedia

De 4K-restauratie van deze film uit 1963 was al klaar, maar het overlijden van hoofdrolspeelster Brigitte Bardot heeft het versneld in roulatie gebracht. Vermoedelijk wilde men eerst de Nouvelle Vague ode-film van Richard Linklater laten rondgaan voordat deze opnieuw de theaters rondging, maar de dood van de veelbesproken actrice gooide de plannen om. Zelf heb ik tamelijk ambivalente gedachten over haar, daarom probeerde ik me te focussen op de film, op de stijl en op de tijdgeest van deze film. Dat lukte, ik kon het redelijk waarderen. Hoop protserigheid, maar ook een hoop innovatieve vertelling. Zo werkte het wel.

Scenarioschrijver Paul moet er hard voor werken om zijn relatie met de wonderschone, doch wispelturige Camille overeind te houden. Zij laat iets te veel merken onder de indruk te zijn van de producer Jeremy Prokosh, met wie Paul aan een project bezig is. Ze verfilmen de aloude "Odyssee" van Homerus, maar willen daarin de menselijke kant van Odysseus laten zien; in hun versie - en daarmee die van de door hen gekozen regisseur Fritz Lang - blijft Homerus rondreizen over de wereldzeeën omdat ie niet naar huis wil: relatieproblemen met zijn Penelope maken dat ie nog even op de boot blijft voordat hij naar Ithaka terugreist. 

Deze relatieproblemen worden naar Paul's appartement geprojecteerd: in een oeverloze discussie met Camille gaat hun relatie wel vier of vijf keer uit voordat ze daadwerkelijk afreizen naar het zonne-eiland Capri om daar de opnamen van de film te starten. Een cocktail van dubbele gevoelens wordt in de shaker gegooid.

Met: Michel Piccoli, Brigitte Bardot, Jack Palance, Fritz Lang, Giorgia Moll, Jean-Luc Godard

Gezien in : Cinema Oostereiland

To New Beginnings (aka Det Nye Ar) - Paprika Steen

To New Beginnings op IMDb (7,2)
 To New Beginnings op Moviemeter (3,69)

Scandinavische film: the gift that keeps on giving. Wat werden we het afgelopen jaar verwend met hele reeksen prachtige films. En we zijn er nog lang niet: eind van het jaar verscheen deze en hoewel het een relatief tijdsgebonden verhaal is, is de verbeelding van de onderlinge verstandhouding er een van alle tijden. We keken naar een soort Oudjaarsversie van "Festen": een heuglijke bijeenkomst die door miscommunicatie en openbaring van geheimen compleet uit de hand loopt: regisseuse Paprika Steen (eerst acteur maar de laatste jaren legt ze zich volledig toe op het regisseren) laat met verve zien hoe je het dunne laagje beschaving van mensen afpelt als je ze met elkaar in een ruimte zet om herinneringen te delen.

Oudjaarsavond: de vriendenclub komt bij elkaar in het fraaie appartement van Nomi. Ze is weduwe, zo leren we al snel, en de vriendenclub steunt haar in het verlies van haar man door gewoon op de ouderwetse manier het nieuwe jaar in te luiden, zoals men altijd al deed: het oude zeer laten we achter ons, we beginnen met een schone lei aan het nieuwe jaar. Dat klinkt alleszins voorspelbaar, zegt u? Nou, niet bij deze vriendenclub.
De katalysator van de omwenteling is het verschijnen van de nieuwe vriend van Nomi, Deze Finn is welwillend maar duidelijk niet op de hoogte van de traditionele aanpak en de onderlinge verhoudingen van de groep. Alles wat hij zegt, kan verkeerd worden opgevat: het zet de verhoudingen op scherp, niet alleen tussen de vier oude vrienden maar ook die met hun respectievelijke kinderen. Het is oudjaar, het gaat knallen.

Met : Anders W. Berthelsen, Lars Brygmann, Tuva Novotny, Birgitte Hjort Sorensen, Kristian Tafdrup 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Klarup Pigelor - Vaer Velkommen, Herre Ar
FIN - song : Earth Wind & Fire - Let's groove

Rheingold (aka Rhinegold) - Fatih Akin

Rheingold op IMDb (6,7)
 Rheingold op Moviemeter (3,50)

Rheingold op Wikipedia

Deze film wordt door de kijkers hoger gewaardeerd dan dat ik zou doen, de ratings zijn prima te noemen. Komt misschien doordat dit genre (Europese gangsterfilm) het bij mij minder doet dan het eigenlijk zou moeten. Ik keek de film omdat ik getriggerd werd door de naam van de regisseur. De Duits-Turkse Fatih Akin is wat mij betreft verantwoordelijk voor een van de beste films van deze eeuw: zijn "Gegen die Wand" is 22 jaar oud inmiddels al maar nog steeds onverbiddelijk goed. Zo goed dat ik m vier maanden geleden gewoon wéér een keer keek. En wéér danig onder de indruk was. Dat niveau haalt dit "waargebeurdje" lang niet, maar blijkbaar keek ik enigszins anders dan menige IMDb- of Moviemeter-bezoeker.

Ze moeten vluchten uit Iraaks Koerdistan, het gezin van componist Ekhbal Hajabi is bij de autoriteiten in de picture. Via Iran weten ze weg te komen, ze belandden in Parijs. Daar krijgt vader te horen dat er voor hem meer kans op werk is in Duitsland, daar zijn veel meer theaters en operahuizen. Ze gaan, inderdaad lijkt veel alsnog op de plaats te komen voor het getroebleerde gezin. Lijkt, zeg ik niet onbewust, want de jonge Giwar heeft moeite om te aarden: de verplichte muzieklessen volgt hij met tegenzin, hij wil helemaal niet het pad van zijn vader op. Daarvoor zijn de verlokkingen van het Westen veel te aanlokken: Giwar belandt al op de middelbare school in illegale handeltjes en wordt uiteindelijk - tot teleurstelling van zijn moeder en zus én van het lieflijke buurmeisje- gewoon drugscrimineel. Het lijkt lang goed te gaan maar uiteindelijk weet Giwar gevangenisstraf niet te ontlopen. En zie: daar komt opeens tóch nog de behoefte aan muziek maken. Vanuit de bak creëert Giwar toch plots een bak hiphop-herrie, met wonderlijke gevolgen.

Met: Emilio Sakraya, Mona Pirzad, Kardo Razzazi, Ilyes Moutaoukil, Sogol Faghani

FIN - song : Xatar - Mama war der Mann im Haus

Women Talking -Sarah Polley

Women Talking op IMDb (6,9)
 Women Talking op Moviemeter (2,97)

Women Talking op Wikipedia

Deze heb ik lang voor me uitgeschoven, ik wist niet helemaal zeker of ik zin had in een film die min of meer één lang kringgesprek is. Maar nu ik m alsnog bekeken hebben, stel ik die visie wel even bij: het lukt regisseur Sarah Polley met minimale middelen een maximaal soort spanning te creëren. Die spanning heeft alles te maken met de botsende karakters van de hoofdpersoon. Knap gedaan. En net zo knap geacteerd van de heerlijke trits steracteurs die hier een ferm staaltje van hun acteerkunnen laten zien. Ondanks het naargeestige onderwerp van de film is deze dus toch gewoon goed te doen: boeiend genoeg!

Hoewel we in het verhaal maar effe ruim een decennium terug gaan in de tijd, gaan we daarin qua sfeer een stuk verder. We belandden namelijk in een Mennonieten-sekte (aanvankelijk dacht ik dat we naar de Amish gingen maar de vele Nederlandse namen toonden aan dat we naar volgelingen van Menno Simonsz keken). Die geloofsgemeenschap blijkt de 21e eeuw nog lang niet bereikt te hebben: de vrouwen worden niet zomaar achtergesteld, nee: het gaat met grof geweld en seksueel misbruik. De vrouw is een broedmachine die elk moment door de man kan worden opgeroepen haar man van dienst te zijn. Gekmakend, boosmakend natuurlijk. En dat gebeurt dan ook: als er opnieuw een 16-jarig meisje ruw is misbruikt, gaat die in verzet en schendt ze de geheimhouding. De man moet ter verantwoording worden geroepen door de gehele groep: ze brengen de dader een paar dorpen verderop en bespreken daar wat de straf zal moeten zijn en vooral: óf ie daar wel voor moet worden gestraft.

Terwijl de mannen dus twee dagen uit beeld zijn, vergaderen de vrouwen over wat ze moeten doen, ze komen tot drie mogelijke keuzes: vergeving, strijdbaar verzet of vertrekken. Voordat het tot een stemming komt, proberen de vrouwen elkaar van hun respectievelijke keuzes te overtuigen. Onmenselijke gevolgen, hoe dan ook zal elk van de drie uitkomsten pijnlijke gevolgen hebben.

Met; Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley, Ben Whishaw, Frances McDormand, Judith Ivey

FIN - song : Monkees- Daydream Believer

Ricky Gervais: Mortality - John L. Spencer

Ricky Gervais: Mortality op IMDb (6,9)
 Ricky Gervais op Wikipedia

Heb er even over nagedacht of ik deze wel hier  op mijn blog moest gaan vermelden maar hey, ik beschreef eerder ook al concertfilms en ook déze show staat gewoon met een eigen vermelding op de Internet Movie Database. Dat geeft mij een stukje legitimatie om hier een korte vermelding van deze - opnieuw heerlijke- show te maken. Wat mij betreft staat Gervais al lange tijd op eenzame hoogte in de wereld van de comedy: niet alleen zijn onemanshows maar ook de bijzondere reeks tv-series die hij opzette, zijn bijna zonder uitzondering raak. "The office" is iconisch qua beeldtaal, "Derek" is van een ongekende lieflijkheid en zijn "After Life" reeks heeft mij - letterlijk - tot tranen toe geroerd. Het mag, concludeer ik. Het mag hier, het is immers mijn eigen blog ;-]

Ook in zijn show "Mortality" zoekt Gervais weer de grenzen op van wat mág op een podium. Hij is voorstander van de absolute vrijheid van meningsuiting en geeft daarin uitstekend zijn kaders aan. Lichtgeraakte mensen krijgen er van langs, vooral om de dubbele moraal die velen van hen er op na houden. Twee van de leukste verhaallijnen in deze show zijn die waarin Gervais vertelt over zijn toekomst in de hel (hij is immers verzekerd van een plaatsje daar, zo zegt hij). Daarnaast breekt hij alsnog een lans voor the board van the Academy Award: hij presenteerde immers vijf keer de show van de Oscar-uitreikingen, een taak die hem niet alleen maar lof opleverde. Hij dankt het Oscar-presidium voor de vrije hand die hij kreeg om zijn speeches met grappen te larderen, geeft daarvan ook een aantal pregnante voorbeelden. 

Gervais is cynisch en hard over de huidige maatschappij, spaart daarbij ook zichzelf niet. Hij weet een treffend beeld neer te zetten van onze mediasociety, waarbij hij het niet kan laten te vermelden dat hij degene die het laatst lacht: "crying all the way to the bank". 

Met; Ricky Gervais