Vierkante ogen

Een van de voordelen van thuis klussen is dat je 's avonds welverdiend op de bank kan gaan zitten. Zelden zag ik zo frequent een film als de afgelopen klusdagen. Elke dag wel een, zaterdag zelfs twee.
Daar zaten hele mooie tussen (mijn lief is thans ook into "Donnie Darko"), prachtig zware ("Thirteen", van een zelfde sociale impact - lees: huilen - als "My name is Joe"), boeiende ("Interview" van de beroepshufter Theo van Gogh), tegenvallende ("In the cut" van toch befaamd regisseur Jane Campion) en ook nog een van wisselvallende kwaliteit. Die laatste was op zich prachtig, maar hinkte aan het eind te veel op twee gedachten. Het ging om "The Dancer Upstairs", het regiedebuut van John Malkovich. Aan de ene kant een sterke politieke thriller, aan de andere kant een matig romantisch verhaal. Jammer, want zeker het heftige eerste deel was uitermate boeiend...