donderdag, april 17, 2008

Prodigal Son

Tweeenhalve maand had ik t niet gedaan, mn wekelijkse potje zaalvoetbal.
Gisteren trof ik eindelijk de tijd weer en ik voelde me binnengehaald als de verloren zoon. Handen schudden, gelukkig nieuwjaar wensen (;-p) en omkleden!
Lekker ging t, t meest bang was ik voor spierbelasting bij t schieten, maar uiteindelijk bleek de zwaarste belasting (as ever) in t elleboog- en polsgewricht te zitten: de nazit duurde wederom factoren maal zo lang als t uurtje voetbal.

Gauw weer doen!!

4 opmerkingen:

Anoniem zei

volgende week schijnen we weer te ballen. en niet onbelangrijk na te zitten. al zit ik dan waarschijnlijk weer in den botlek...

Anoniem zei

ehm. juist ik hoor zojuist dat ik dan weer in de Botlek zit. en de 30 is het feest dus de 7e mei dan maar weer. oh nee dan zijn de angry samoans in de melkweg. dag conditie!!!

Anoniem zei

Een avonduurtje voetbal van Begt, zullen we maar zeggen...
;0)

begt zei

ik hoop, frommel, dat ik je waardig kan vervangen in die , klopt, gezellige avonduren!