Begt eert Begtje

Gisteren telefoon van Swafstef, met een trieste mededeling. Begtje, de vriendelijke Lollo Rosso van de Venenlaan, was opgehouden te bestaan.
Het begon een jaar of twee geleden. Alsof ze het ruiken dat mijn lief kattengek, kattenmoeder, kattenfluisteraar en kattenkenner is kropen er plots steeds vaker katten door onze voortuin.
Eentje blééf: die zat er letterlijk dag en nacht. Hoewel teleurstellend voor t beest dat een onderdak er bij ons niet in zat wegens voorspelbare ruzie met de 2 andere feline bewoners, vond ie bij mijn meisje toch warmte en schuilplek: eten en drinken werd voor hem klaargezet en ons luifeltje en de daarnaast gelegen struik boden droogte en warmte.
Swafstef bood de oplossing: "deze kat gaat met mij mee, ik neem hem in huis". Dat daaruit een onvoorwaardelijke liefde tussen mens en beest ontstond, kan ik alleen maar als bewonderend en plezierig omschrijven. Dat we regelmatig bericht kregen over de voortgang met het zoete beest, is wellicht ook verklaarbaar uit de naam die zijn bestaarte vriend hem gaf: Begtje.

Respect voor Begtje, respect voor Swafstef: zolang er warmte is tussen mens en dier, is de aarde een stukje minder kil