Ik hartje Belgische films. Of ze nou Waals of Vlaams zijn, er zit altijd een schitterende overdosering tragiek in. Zelfs een op t oog grappige film als "De helaasheid der dingen" kent een trieste fundering.
Van de regisseur van genoemde film is nu zijn tweede titel uit en die is een stuk heftiger. Viel er bij DHDD nog behoorlijk te lachen, bij deze film moet het genot puur komen van de emotie die de hoofdrolspelers in hun muziek leggen.
Voor t overige is t pijn wat de klok slaat: letterlijke pijn bij het doodzieke kindje van het hoofdrolspelende duo, geestelijke en hartepijn bij datzelfde duo als ze moeten leren omgaan met verlies en daarmee met het langzaam wegglijden van elkaar. Ongelovige én ongelooflijke pijn.
Oprechte liefde wordt getest, "Gij zult niet genieten" is op een gegeven moment de letterlijke conclusie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten