Met natte wangen ging ik de zaal uit: de finale van deze film is aan- en ingrijpend. Prachtig.
De dames uit de titel zijn twee tienervriendinnen, we schrijven 1962. Cubacrisis viert hoogtij, de vriendinnen zijn geboren aan het eind van WOII en hebben dus beiden ouders die nogal getroubleerd handeleen.
Ze doen alles met elkaar en lijken op te groeien zoals coming-of-age pubers dat horen te doen: giechelen, roken, de eerste keer zoenen, laat thuis komen en elkaar álles vertellen.
Langzaam komt er een kentering als de dames zich ook bezig gaan houden met de wereldpolitiek: hoewel het de een meer bezig houdt dan de andere willen ze toch dienstbaar zijn aan de anti- kernwapenbeweging.
De radicaliserende pubers zetten zich af tegen hun ouders, een van beide profiteert van de scheiding van haar ouders door bij paps in te trekken en daarmee enige vrijheid voor zichzelf op te eisen. Dat gaat goed, zolang als het goed gaat. Dat wil zeggen: totdat haar vriendin zich met dat leventje komt bemoeien.
Totaal onverwacht was ik tomeloos onder de indruk van het spel van Elle Fanning. Ik dacht dat het nog steeds een Amerikaans barbie-poppetje was, maar hier zet ze - naarmate de film vordert - totaal geloofwaardig een angstig wordend jonge vrouw neer.
Ook héérlijke bijrollen van oerbrits acteiur Timothy Spall en van Annette Bening, die op respectabele manier de rollen van ouder wordende dame op zich neemt (alwéér).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten