Onverwacht leuke film, met een fijn stel complexe verwikkelingen.
Het openingsshot zegt alles over de gemoedstoestand van de hoofdrolspeelster. Matty, begin 40, oververmoeid, verwikkeld in een moeizame scheiding en volop zorgend voor de kinderen, sleept zich door de supermarkt heen om het avondmaal toch maar weer rond te krijgen.
Ze zet de boodschappen in de auto , parkeert uit en BAM! Vrachtwagwagenchauffeur Johnny rijdt haar leven binnen. Enig gescheld en geruzie leidt tot een moeizame aangifte en ze vervolgt haar weg. Totdat Johnny opeens belt. "Hoe kom je aan mijn nummer?" "Dat stond op het aangifteformulier."
Dat werk.
Haar ex-man krijgt zijn nieuwe relatie maar niet op gang en mijmert hardop over terugkeren bij zijn vrouw, haar ontmoetingen met Johnny , een man die qua karakter én daden én leeftijd, mijlenver van haar af ligt, beginnen steeds meer tot iets ontluikends te leiden.
En dan zijn daar nog de kinderen. Enigszins bevooroordeeld door het gebeurde met papa, gunnen zij Johnny het voordeel van de twijfel. Matty stuitert heen en weer tussen realisme en romantiek en weet geen besluiten te nemen. Langzaam werkt het verhaal zich van climax naar climax.
Fijne film, zoals gezegd, met een wonderlijk mooi taalgebruik. Ik heb genoten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten