Boeiende film. Goed ook, maar niet zo goed als zijn vorige.
Dat was mn eerste korte twitterreactie gister na het zien van deze film. Ook nu, een dag later, is ie bij mij toch iets minder ingezonken dan "A separation" deed. Maar vergis je niet: ook dit is een knappe en sterke film. Op de poster wordt vermeld dat de vrouwelijke hoofdrolspeelster op Cannes beloond werd met een Palm, terwijl mijn idee is dat die prijs naar Ahmad, de mannelijke hoofdrolspeler had moeten gaan. Zo beminnelijk, zo begripvol en zo oprecht emotioneel speelt hij, dat je bijna gelooft dat ze niet meer bestaan.
Ahmad landt in Frankrijk, na een vlucht vanuit Teheran. Al snel blijkt wat het doel van zijn reis is: hij moet morgen met zijn ex-vrouw de scheidingspapieren ondertekenen en mag dan terug naar zijn land.
Ahmad is een begripvolle man, weerstaat de beschimpingen van zijn ex en zoekt direct contact op met zijn voormalige stiefdochters (overigens is dat ook de wens van zijn ex, want zij kan ze niet helemaal aan).
Het wangedrag van de oudste stiefdochter is niet louter puberaal. Er ontvouwt zich een dieper verhaal: de nieuwe vriend van haar moeder, de zelfmoordpoging van diens eerste vrouw, de plek van iedereen in een nieuwe gezinsstructuur : alles wankelt en alles is onzeker. En Ahmad dient als het loodsmannetje, dat van grote boze vis naar grote boze vis zwemt. En dat doet ie goed, heel goed.
Emotionele film, met fraaie verwijzingen naar cultuurverschillen tussen oost en west, tussen man en vrouw, tussen ouder en (stief)kind. Tussen iedereen eigenlijk. Kun je nagaan hoe goed "A separation" was, als ik deze daar nog achter rangschik...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten