Ik geef het je te doen: een documentaire maken over een fotograaf. En die dan ook nog eens boeiend te laten zijn. Hoe vertaal je die statische momentopnamen naar bewegend beeld? Hoe vertoon je op een groot doek wat de intenties en de drijfveren zijn van een foto-kunstenaar?
Wim Wenders flikt het en volgens mij kan dat alleen maar doordat hij zijn eigen onderwerp mateloos bewondert.
Sebastia Salgado is een Braziliaanse fotograaf die het allemaal heeft gezien en gedaan. Vakmatig gegroeid in het hippie-tijdperk laat hij langzaam zijn maatschappelijke bewustwording bepalen wat hij gaat vastleggen: hij trekt de arme werelddelen in, hij gaat op zoek naar ongerepte volkeren, hij doet oorlogen en rampen. Langzamerhand heeft dat zijn geest en hoofd gevuld en als het eenmaal te vol wordt, gaat hij over op natuurfotografie. Eervol gebied natuurlijk: met een scherp oog als het zijne legt ie dingen vast die anderen niet of niet zó zien.
Het meest interessante deel komt aan het eind als Salgado toont waar hij nu mee bezig is: geen fotografie meer, nee: de strijd tegen ontbossing in zijn geliefde Brazilië. Wat begon als herplanten van boompjes op de oude boerderij van zijn vader groeide uit tot een beschermd natuurpark waarvan inmiddels het beheer is overgedragen.
Wonderlijke man, intens verhaal. Al vanaf de eerste vertoonde foto zat ik er vol in: ik kende die reportage van die Braziliaanse goudmijnen. Zo zag ik meer bekend werk voorbij komen. Fraai verhaal, een visueel feestje ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten