Kolfje naar mijn hand , deze film. Waarbij ik mezelf moet verduidelijken: het genre, het type film, dat is vooral hetgene dat me aanspreekt. Het doet denken aan het werk van Ken Loach, de sociaal ingestelde topregisseur, met dien verstande dat Loach wat vaker topacteurs tot zijn beschikking heeft. Daaraan ontbreekt het van Heugten hier helaas, maar aan alles is te zien dat de insteek goed is en dat de film beklijft.
De film behandelt het regionale trauma van Zuid-Limburg. Sinds de sluiting van de mijnen in de jaren 70 van de vorige eeuw is er door massale werkloosheid een sociale armoede ontstaan van jewelste. Kruimelaars proberen te overleven, lang niet iedereen volgt daarbij de lijnen der wet.
Lei is er zo een, een joekel van een ruwe bolster die met allerlei schimmige handeltjes zijn broek steeds net niet weet op te houden. Voor dat laatste stukje slaat hij aan het lenen en verricht hij hand-en-spandiensten voor een wat beter geslaagde crimineel.
Zijn zoon Jeffrey adoreert hem. Aanvankelijk. Als Jeffrey zelf langzaam de volwassenheid bereikt, ziet hij de beperkingen van zijn pa en neemt hij zich voor het allemaal beter en grootser aan te pakken. Met alle risico's van dien. Lei ziet met lede ogen aan hoe zijn zoon achteloos allerlei grenzen overschrijdt.
De liefde voor elkaar spat van hun gedrag af, maar het is te moeilijk voor beiden om dat aan elkaar te blijven tonen. Een gruwelijke climax dient zich aan.
De film werkt nog een beetje na, je neemt hem echt nog even mee naar huis om na te denken. En dat effect, dat is het grootste compliment dat je de maker kunt geven. Goed te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten