Jackie - Pablo Larrain

Jackie op IMDb (7,3)
Voor de tweede keer in één week kwam ik anders de filmzaal uit dan ik vooraf verwachtte. En voor de tweede keer was dat positiever dan gedacht. Bij de nieuwe movie van de sterk opkomende regisseur Pablo Larrain ("No", "Neruda") ging ik ervan uit dat ik ging kijken naar een glamoureus biopic-verhaaltje. Not.
Dit was op en top drama. Bovendien ook nog eens drama dat zeer tijdgebonden is. De regisseur neemt ons mee in het hoofd van Jacqueline Bouvier, die in die jaren als Jackie Kennedy de hotte en hippe first lady van de zo betreurde Verenigde Staten was. Ze was een stijlicoon, de buitenwereld keek naar haar strakke mantelpakjes en dito kapsels en nam haar ten voorbeeld. Allemaal waar, allemaal ook zo gebeurd.
Echter: deze film gaat in op de zeven dagen direct na de brute moord op haar man John (door haar steeds liefkozend "Jack" genoemd). We zien de razendsnelle onttakeling van een hoopvol gezinsleven in het Witte Huis, een ronddraaiend circus dat het land moest bevrijden uit de benauwde greep van de Koude Oorlog en die van de moralistische jaren '50. JFK zou daar in een swingende presidentsstijl het politieke deel voor zijn rekening nemen, Jackie zou dat doen met de meer menselijke kant van het volk: gezin, waarden, geschiedenis maar zeker ook kunst en cultuur.
Diep neem ik de muts af voor het acteerwerk van Nathalie Portman, die fel realistisch een vrouw neerzet die het ook allemaal niet weet. Die heen en weer schiet tussen emotie en rede, tussen de wensen van het volk en haar eigen wensen. Die best bereid is om het toneelstuk mee te spelen, maar die ondertussen keiharde vragen stelt over de overspeligheid van haar man. Een man. die toch al voor een deel niet aan haar toebehoorde.

De wereld is getuige geweest van hoe het allemaal gegaan is. Maar Larrain gunt de wereld een enorm sterk inkijk op wat er mogelijk óók gebeurd is tijdens die hectische dagen van een moord, een machtsoverdracht, een verhuizing, nog een moord, een begrafenis en een kinderverjaardag. Blijf daar maar eens nuchter onder.
Sterke film. Ik zeg het: ga hem zien!

Met : Nathalie Portman, Greta Gerwig, Billy Crudup , Peter Sarsgaard ,  John Hurt 

Maria - Pablo Larrain

Maria op IMDb (6,24)
 Maria op Moviemeter (3,27)

Maria op Wikipedia

Steeds maar weer durfde ik het niet aan om deze in de zaal te gaan zien (diverse keren gehad dat de film op het op dat moment beste tijdsslot zat), achteraf denk ik nu dat ik gelijk heb gehad dat ik niet in een pluchen stoel in het donker ben gaan zitten. Vermoedelijk had ik dan veel meer naar het einde zitten uitkijken dan ik nu deed (even op pauze, even een bakkie thee et cetera: het maakte de film beter verteerbaar voor me). Niet dat dit nu een slechte film zou zijn, helemaal niet. Maar het is wél met afstand de minste van de drie indrukwekkende "sterke vrouwen in de knel"-films die regisseur Pablo Larrain maakte. De film over de nooit meer overtroffen zangeres Maria Callas (ik heb zelfs een paar 7"-singletjes van haar weten mee te krijgen uit het ouderlijk huis: mijn vader hield blijkbaar van haar indrukwekkende bereik) staat aan het zijkantje op het erepodium: voor de kijkers links, op de tweede plek, staat "Spencer" (de Lady Di-story) en op het hoogste schavot staat met afstand het fenomenale "Jackie" (over Jacqueline Kennedy-Onassis-Bouvier). Net als nummer 1 en 2 is dit ook weer een prachtig visuele film, maar de personificatie van La Callas door Angelina Jolie is niet op alle vlakken even sterk. Als liefhebber van fijn acteerwerk kwam ik desondanks aan mijn trekken want de twee belangrijkste bijrollen waren voor favo-acteur Pierfrancesco Favino en voor Alba Rohrwacher, ook al zo'n acteerkanon. Al met al dus wel blij dat ik deze gezien heb, er zitten voldoende sterk filmische punten in om de film te waarderen. 

Na die lange inleiding heb ik eigenlijk nog maar een korte beschrijving van de film nodig: we aanschouwen de onovertroffen operazangeres in haar nadagen. Ze komt nog zelden haar fraaie woning in Parijs uit, ze beseft terdege dat de buitenwereld daar hongerig wacht op nieuwe activiteiten, op een mogelijke terugkeer naar de podia zelfs. Dat zal lastig gaan: niet alleen is de lust om op te treden haar vergaan, het gaat ook simpelweg niet meer. Haar stem laat haar in de stek: hevig medicijngebruik, ouderdom en langdurige overbelasting hebben hun tol geëist. Niet dat ze niet zou willen overigens: in weerwil van de uitermate goed bedoelde doch beklemmend voelende zorg van haar personeel maakt ze afspraken met een pianist om samen met hem te testen of haar stem ooit nog podiumvullend zou kunnen worden. Dokter raadt het af, personal assistent Ferruccio raadt het af, huishoudster Bruna raadt het af maar Callas is stronteigenwijs: ooit werd ze gestimuleerd (en welhaast gedwongen) te zingen, daarna werd het haar door de arrogante opkoper Aristoteles Onassis verbóden om te zingen om dan nu in een stadium te zijn beland dat ze niet meer zou kunnen zingen? Callas is er de persoon niet naar om dat historische verval zonder slag of stoot te accepteren.

Met: Angelina Jolie, Pierfrancesco Favino, Alba Rohrwacher, Haluk Bilginer

FIN - song : Brian Eno - An Ending (Ascent)

Neruda - Pablo Larrain

Neruda op IMDb (7,5)
Bijzondere film. Voor mij viel het allemaal goed uit, maar ik kan me voorstellen dat mensen het geheel pretentieus dan wel vaag vonden. Ieder het zijne, maar ik kon hier wel wat mee.
Er wordt wat gevraagd van de kijker. De regisseur wil dat je meedenkt in het spel dat de achtervolgde dichter en de jagende politieman spelen. Volcontinu zijn ze met elkaar bezig, maar op wonderlijke wijze weten ze lijfelijke ontmoetingen steeds te voorkomen.

Pablo Neruda is een van de bekendste dichters van zijn land (en van zijn tijd). In de jaren 50 en 60 een gevierd romanticus maar ook een onverbeterlijke communist die een horzel is voor het steeds fanatieker opererende dictatoriaal regime. Neruda is onverschrokken en neemt geen blad voor de mond. Er komt een moment dat het regime van hem af wil, senator of niet. Oa de latere dictator Pinochet is een van de aanjagers van het besluit om Neruda op te pakken.
De dichter wenst aanvankelijk niet te wijken, zijn copieuze levensstijl is hem te lief. Maar de grond onder de voeten wordt op een gegeven moment dusdanig heet dat hij zijn vrouw moet beloven om uit te wijken. Zeker als hij doorheeft dat het regime de fanatieke agent Oscar Peluchonneau op zijn pad heeft gezet. Die detective (een ambivalente rol van Gael Garcia Bernal) is een pitbull , die ver gaat om Neruda in te rekenen.
Er volgt een prachtig spel, althans: de regisseur verbeeldt het alsof het romantisch en poëtisch is, terwijl het feitelijk om leven en dood gaat. Schitterend taalgebruik, mooie mijmermomenten en soms wonderlijke misvattingen. Het maakt de film ondanks het spannende biografische karakter toch lieflijk. Dat komt mede door de gedichten van Neruda, waar je niet omheen kunt.

Met : Gael Garcia Bernal, Luis Gnecco

Spencer - Pablo Larrain

Spencer op IMDb (7,3)

Spencer op Moviemeter (3,6)

"3 x niks" aldus mijn vrouw die zich naast me zat op te vreten over de maniertjes die Kristen Stewart zich had aangemeten om deze rol gestalte te geven. Over een ding waren we het eens: visueel is "Spencer" een prachtige film. Maar waar mijn vrouw zich ergerde aan een staaltje overacting, vond ik de film juist een boeiende vertelling, een geestverruimende verbeelding waarin een volkse vrouw vermorzelt wordt door aristocratische machinerieën.

Dat Diana Spencer niet lekker in haar huwelijk zat, was bekend. Charles heeft ongetwijfeld goede bedoelingen gehad, maar zat volledig in de klauwen van "mommy" Queen Elizabeth die met ijzeren vuist de hofetiquette erin masseerde. Charles zocht zijn bevrijding buiten de deur , met een buitenechtelijke relatie die om een of andere reden slecht verborgen werd gehouden. Het meisje Spencer moest worden gekneed naar de regels en leefgewoonten van de Windsors. Dat ging uiteindelijk ernstig mis, we weten het allemaal. 

Het is kerst, vroege jaren 90. Diana moet opdraven in Sandringham House , een van de vele buitens van het koningshuis. Ze is zelf in die regio opgegroeid maar is in die dagen dusdanig in de war dat ze verdwaalt onderweg naar het kasteel. Ze komt dus te laat voor de eerste officiële plichtplegingen, waarna de verstandhoudingen met de royals én met enkele leden van het personeel het hele weekend niet meer goed zullen komen. Diana heeft een aantal vertrouwelingen (haar kleedster, haar zoons, de keukenchef) maar die kunnen haar niet redden in de agressieve en benauwende gedragsregels die ze dit weekend zal moeten ervaren. 

Boeiende bijrollen van Timothy Spall als de husmeester en Sally Hawkins als de kleedster. Stewart doet het minder goed in de uiterlijke weergave , maar het verontruste innerlijk van Diana raakt zij dan weer wel precies goed. Interessante film , met voor- en tegenstanders dus. 

Met : Kristen Stewart, Timothy Spall, Sally Hawkins, Sean Harris, Jack Farthing

FIN - song : Mike & The Mechanics- All i need is a miracle

NO - Pablo Larrain

NO op IMDb
Tweeslachtig gevoel na het zien van deze film.
Jazeker is het een prachtig verhaal. En jazeker speelt Garcia Bernal opnieuw een sterke rol.
Maar Nee, ik was niet overtuigd dat ik een ijzersterke en spraakmakende film gezien had.
Nee, ik vond er een aantal gemiste kansen in zitten.

Want waarom het conflict niet verder uitgediept? Kansen volop: reclamemaker Saaveedra loopt immers tegen vele mogelijk dichte deuren aan: die van zijn baas, die hem verwijt voor het verkeerde front te kiezen. Die van zijn ex-vrouw, die hem juist softheid in zijn keuzes verwijt en steeds verder van zijn privé-leven komt af te staan.
Die van zijn campagne-collega's , die meer confrontatie willen waar hij juist meer voor de optimistische nuance gaat.
Die van zijn zoontje, die hem ook een oppervlakkigheid kan verwijten in zijn volgzame opstellingen.
En tenslotte die van de dictatoriale overheid, die hem wel prikt maar niet doorsteekt met dreigingen.

Dit allemaal als voorbeeld van de gemiste kansen die de filmmakers hadden om van dit waargebeurde verhaal ook een zwaar beklijvende rolprent te maken. Niet dat ie slecht is, het verhaal is daarvoor simpelweg te idyllisch en sterk- maar men had kunnen streven naar een 9 ipv het zeventje dat ik er nu aan ophang.

Enneh: ik keek deze film ook nog met een andere bril. Het KAN dus wel, een referendum.