L'amour et les forêts (aka Just the two of us)- Valérie Donzelli

L'amour et les forêts op IMDb (6,6)
 L'amour et les forêts op Moviemeter (3,29)

Sterke liefdesthriller waarbij de regisseur kan bouwen op het zeer gedegen spel van de prachtige Virginie Efira. De Belgisch-Franse actrice heeft de juiste mimiek om het emotionele proces te verbeelden waar onze hoofdrolspeelster doorheen moet. Heb haar al in meerdere dragende rollen gezien, maar ze wordt hier dan toch bij vlagen van het doek gespeeld door een ijzersterke Melvil Poupaud die de griezel in zichzelf alle ruimte geeft om te groeien. Nu ik de setting al min of meer heb weergegeven, is het beschrijven van het verhaal verder een eitje..

Blanche leeft een te zeer teruggetrokken leven, volgens haar tweelingzus, Ze moet eruit, weg uit die boeken, ze moet mee naar een feestje. Tegen haar zin gaat ze mee naar de party waar haar zus Rose zich vol in het feestgedruis mengt maar zij stil in een hoekje gaat zitten observeren. Wij weten dan al genoeg: juist dan gebeurt het. Plots zit ie naast haar: haar oude schoolgenootje Grégoire Lamoureux, uitgegroeid tot een knappe en welbespraakte man. Schoorvoetend zwicht Blanche voor zijn charmes, waarop eerst de fysieke liefde volgt en langzamerhand ook de warme gevoelens. 

Hoewel zus Rose hem argwanend bekijkt, gaat Blanche stapje voor stapje verder in haar relatie: als hij overplaatsing krijgt voor zijn bankiersbaan, gaat zij met hem mee. Ze verlaat het vertrouwde kustplaatsje waar ze is opgegroeid en verhuist naar de bosrijke omgeving van Metz, waar ze als lerares Frans al snel emplooi vindt. Kinderen, een vet huis, allebei een baan: wat kan er mis gaan?

Nou, veel dus. Steeds obsessiever wordt Gregóire in de bezittelijke benadering van zijn vrouw. Meerdere telefoontjes per dag, vragen waar ze blijft en hoe laat ze thuis is, ze ziet hem zelfs rondjes rijden rondom de school waar ze werkt. Volgens de letter van de wet gaat hij nergens te ver, maar het benauwt Blanche meer en meer zich steeds maar te moeten verantwoorden. De charmante Greg lult zich overal uit, is goed met de kinderen maar meer en meer ebt het plezier uit het leven van Blanche weg. Plezier dat plaats maakt voor ongemak, ongemak dat plaats maakt voor angst. Ze moet iets doen, ze moet uitbreken. Maar hoe?

Melvil Poupaud blijkt een bedrieglijk acteur: knappe vent, goede babbel maar ik heb in tijden niet meer zo'n onvervalste engerd gezien in films als deze meneer Lamoureux (jaja, die naam,,). Efira is rotsvast goed als altijd, maar Poupaud excelleert: samen maken ze dit tot een heel sterke film.

Met: Virginie Efira, Melvil Poupaud, Dominique Reymond, Romane Bohringer

FIN - song :  Paolo Conte - Sirat al Bunduqqiyah

Gezien in : Cinema Oostereiland

Coup de Chance - Woody Allen

 

Coup de Chance op IMDb (6,4)

Coup de Chance op Moviemeter (2,94)

Achtentachtig is ie inmiddels, maar nog steeds rijgt Woody Allen de ene filmregie aan de andere. Zelden zijn ze nog zo spraakmakend als zijn werk in de jaren 70 en 80, steeds meer is hij in de richting gegaan van een vermakelijk relationeel verhaaltje. Maar het is nog steeds geen straf, want dat verhaal vertellen, dat kan ie echt goed. Deze, van vorig jaar, is voor zover ik weet zijn eerste Franstalige film dus nog steeds wordt het experiment niet geschuwd. Blijkbaar keerde hij met veel plezier terug naar Parijs, na eerder succes aldaar. 

Ze botsen nog net niet tegen elkaar op, daar midden op het plaveisel van de Parijse straten. Het is Alain die haar aanspreekt: "Sorry. Eh..maar, hallo, jij bent toch Fanny?" Fanny schrikt, maar knikt. Ze had hem niet herkend, haar oude schoolgenootje. Enthousiast begint hij verhalen af te steken: over hoe ze er vroeger uitzag, hoe heimelijk verliefd hij was op haar, hoe leuk het is dat hij haar nu na al die jaren tegenkomt. Koffie?

Fanny houdt de boot enigszins af. Natuurlijk best leuk, zo'n ontmoeting, maar ze kan zich de jongeman amper herinneren en bovendien: ze zit midden in een welgestelde relatie met de enigszins directieve Jean. Fanny heeft alles wat haar hartje begeert, maar toch, maar toch: blijkbaar is haar relatie enigszins ingedut want ze kiest toch voor de spanning van een afspraakje met de niet onknappe schrijver Alain. Ze wandelen, lunchen in het park en meer en meer ziet Fanny de charmes van Alain in. Het gaat jeuken, ze gaat overstag en begint een verhouding. 
Al snel merkt Jean veranderingen in haar gedrag en zet er een detective op die de handel en wandel van zijn vrouw moet nagaan (fraai detail: bijna gelijktijdig filmde Melvil Poupaud een vergelijkbare rol in het spannende "L Amour et les forêts": ook daarin was hij de jaloerse echtgenoot die ver gaat om zijn zin te krijgen). Jean neemt vergaande stappen om zijn vrouw terug te winnen.

Met: Lou de Laâge, Melvil Poupaud, Niels Schneider, Valerie Lemercier

FIN - song : Nat Adderley- Cantaloup Island

L'Événement (aka Happening) - Audrey Diwan

L'événement op IMDb (7,4)
 L'événement op Moviemeter (3,61)

L'événement op WIkipedia

Serieus goed dit, deze boekverfilming die de toch al zo sterk werkende regisseuse Audrey Diwan volledig naar haar hand zette. Diwan werkte eerder oa mee aan "L'amour et les forêts": wie die film gezien heeft, weet hoe een maatschappelijk klein verhaal kan worden uitvergroot tot thriller-proporties. Ze wordt hierin geholpen door het ijzingwekkend sterke spel van Anamaria Vartolomei, die deze film volledig draagt. Waar ik "serieus goed" zei, bedoelde ik "schitterend". Stop de tijd. 

Kon ze dat maar, de tijd stoppen. Per week, per dag, per uur slaat de paniek meer toe bij de mooie, slimme Anne Duchesne. Dit kan ze echt niet gebruiken, niet nu. Anna is net begonnen aan haar letterenstudie, is de heldere leerling die in het oog springt bij de docent en die haar vriendinnen door het huiswerk heen helpt. Maar plots  is Anne niet meer dezelfde: haar stabiliteit valt weg, ze piekert en gedraagt zich afwezig. Wij weten waarom: Anne is over tijd, we lopen per week met haar mee. 

Ze kan aan niemand haar verhaal kwijt (we zitten in het naoorlogse Frankrijk van eind jaren '50: deugdzaamheid troef) en voelt langzaam de paniek toeslaan: buiten haar ouders om afspraken gemaakt met een dokter, die haar ook nog eens een moraallesje leert. Naarmate de weken van de zwangerschap toenemen, ziet Anne zich genoodzaakt om uit haar vertrouwenscirkel te stappen. De tijd dringt, áls ze nog wil ingrijpen (wat voor haar een logisch verhaal is: ze wil studeren, werken, leven en pas dán beslissen of ze aan kinderen begint), als ze nog iets wil doen dan moet dat nú. We blijven zo'n 12 weken bij haar, haar pijnlijk eenzame strijd verdient enige steun. Help haar, iemand moet helpen.

Met: Anamaria Vartolomei, Kacey Mottet Klein, Luana Bajrami, Louise Orri-Diquero, Pio Marmaï