Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht meryl streep. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht meryl streep. Sorteren op datum Alle posts tonen

zondag, juni 14, 2026

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

zaterdag, februari 08, 2020

Little Women - Greta Gerwig

Little Women op IMDb (8,1)
"Dit was Andere tijden, terug naar de onze". Van de week zag ik een 25 jaar oude boekverfilming van dit verhaal, gisteravond betrad ik de zaal voor het aanschouwen van de recentste bewerking van het succesvolle boek van Louisa May Alcott uit 1868. Waar wij allen "Het bittere kruid" en werken van Louis Couperus op de boekenlijst moesten zetten, zetten miljoenen Amerikaanse tieners dit boek op hun school-leeslijst. Het is daar een algemeen bekend verhaal , terwijl het bij ons weinig bellen doet rinkelen. Ten eerste was ik benieuwd naar de verschillen in aanpak tussen de vorige versie en deze (wat kan men met een moderne aanpak veranderen aan zo'n historisch verhaal?) , ten tweede was ik benieuwd of het als film overeind zou blijven als ik recent net een variant ervan had bekeken. Dat doet het. Gerwig oogst alom lof voor haar aanpak, een goed gevulde prijzenkast lonkt.
De nieuwe versie gaat wat mij betreft meer uit van het "sterke vrouw" principe: de rebelse Jo March moet standvastig blijven in haar wens tot onafhankelijkheid, ze betaalt af en toe de prijs voor haar onaangepaste opstelling. (Noem het een feministische tint die de regisseur aan het verhaal toevoegt.)
Boven alles blijft staan dat Jo stapelgek is op haar zussen , dat ze een centrale rol speelt in het te verkrijgen levensgeluk van de drie anderen. Elk heeft zo haar artistieke talenten: oudste zus Meg is de goede toneelspeelster, jongere zus Beth is muzikaal en benjamina Amy schildert niet onverdienstelijk. En Jo, Jo is de schrijfster. Ze vermaakt haar zussen met zelfgeschreven toneelstukken, ze heeft een kleine bijverdienste met het schrijven van verhalen voor de krant maar haar grote wens blijft toch het schrijven van een roman. Voordat ze zover komt, moet ze eerst door diepe dalen.
De zussen raken langzamerhand in de huwbare leeftijd , het spel moet worden gespeeld om elk een betrouwbare en vooral welstandige partner in de wacht te slepen. Alleen Jo houdt zich daar niet mee bezig, ze heeft geen oog voor de overduidelijke genegenheid die de charmante buurjongen Laurie naar haar toont . Kloppende harten , emotionele besluiten, de ratio in tweestrijd.

Twee van de allerbeste jonge acteurs vqn onze tijd duelleren in deze film: Saoirse Ronan flonkert en Timothée Chalamet is jaloersmakend goed, in al zijn nonchalance en ridderlijkheid. Voeg daar nieuwkomer Florence Pugh aan toe, besprenkel het met een stevige ervaring-saus (Laura Dern, Meryl Streep, Chris Cooper) en je snapt dat je een drama, een kostuumfilm én een acteursfilm te pakken hebt. Prima tijdverdrijf.



maandag, januari 16, 2012

The Iron Lady- Phyllida Lloyd



Zelf vind ik dat mevrouw Thatcher er in deze film te goed van af komt, maar in haar thuisland is deze film zwaar bekritiseerd. Vooral omdat ze het aandurven om die dame - met dat snoeiharde imago- neer te zetten als een twijfelend, alzheimerend oud dametje.
Aan de hand van flasbacks met haar man blikken we terug op de goede momenten die lady T. kende. Van haar start in de politiek, tot haar opgewerkte periode als premier tot aan de decline and fall die ze in de jaren 90 meemaakte.
Boeiend, ik heb de periode zeer politiek bewust ervaren toen, veel heftige momenten heeft het arme Albion gekend.

Wat de film voor werkelijk iedereen draaglijk maakt, is het FE NO ME NA LE spel van Meryl Streep. Ze denkt Thatcher, ze ademt Thatcher, ze praat Thatcher. Diepe klasse en, hoe voorspelbaar, Oscar Waardig. Haar man wordt iets te karikaturaal neergezet door de meestal niet te versmaden Jim Broadbent.

dinsdag, oktober 27, 2015

Into the woods- Rob Marshall

Into the woods op IMDb
Dit gaat een beetje een vreemde eend in de recensie-bijt worden, ik waarschuw u.
Want u gaat het niet vaak meemaken dat ik een film bekeek die én Disney én musical was.

U heeft dan ook direct mijn grootste bezwaren tegen deze film gehad, verder heb ik me best vermaakt omdat ik ten eerste samen met mijn gezin op de bank zat en ten tweede omdat het een beetje een quiz werd. Je moest eigenlijk raden welke sprookjes er nu allemaal door elkaar verhaspeld waren tot dit script. Stukje Roodkapje, stukje Sjaak en de Bonenstaak, snufje Assepoester etcetera.

Het gaat in dit verhaal om een bakker en zijn vrouw, die door een heks aangezegd krijgen dat ze nooit kinderen zullen krijgen. Nooit!! Tenzij ze binnen drie middernachten haar een levering doen, van respectievelijk een rode cape, een glimmend schoentje, een stuk blond haar en een melkwitte koe.
Die combinatie moet de heks haar jeugdige schoonheid teruggeven.
U snapt dat het de eerste twee nachten niet lukt, veel complicaties voor Sjaak en voor Assepoester en voor Rapunzel. Maar uiteindelijk....  nou ja, dat moet u zelf ervaren.

Redelijk stevige cast (Meryl Streep, Anna Kendrick, Johnny Depp en Emily Blunt o.a.).



woensdag, oktober 30, 2019

The Laundromat - Steven Soderbergh

The Laundromat op IMDb (6,3)
Giftig. Echt giftig, dat word je ervan. De schandalige mechanische handelingen van de wereld van het grootkapitaal die kleine krabbelaars vermorzelen. Die particulieren nietsontziend hun geld afhandig maken, zich verschuilend achter regels die hun wereldje zelf gemaakt heeft. En die door een waslijst aan regeringen ook gewoon worden toegestaan. Deze film is slechts een illustratie, het legt slechts één van de vele ontsnappingsclausule-reeksen bloot die de rijken der aarde elkaar bieden.

De film is gebaseerd op de onthullingen in de Panama Papers, een verzameling dossiers die vrijkwamen nadat particulieren het imperium van BV-handelaar Mossack-Fonseca begonnen aan te klagen. De film begint met een noodlottig ongeval: een boot vol toeristen slaat om op een binnenmeer, veel mensen komen om. Zowel particulieren als de bootexploitant wenden zich tot hun verzekeraars. Ze zullen knalhard tegen dichte deuren oplopen. Weliswaar leek de firma verzekerd tegen dit soort ongevallen, maar de garantiehouder bleek ondertussen zelf onderling verkocht te zijn aan een andere verzekeraar , en onder andere condities. En die verzekeraar, dat bleek eigenlijk een loze BV, waarvan de directeur nog zo'n 450 andere bedrijven op zijn naam had staan. De kleine ondernemer kan deze kosten natuurlijk niet dragen, de kleine particulier wordt met een knullig goedmakertje afgescheept.
Feilloos legt de film bloot hoe dit werkt in de financiële conglomeraten: hoe een netwerk van firma's wordt aangelegd waartussen geld heen en weer gesluisd wordt zodat het op het beslissende moment nooit in handen is van de firma die wordt aangeklaagd. Waardoor de kale kip opduikt waarvan niet kan worden geplukt. Woest , witheet, boos, aggressief: je kunt alle gemoedstoestanden oplopen van deze lui. Maar je grijpt ze niet, het zijn palingen.

Met : Meryl Streep, Antonio Banderas, Gary Oldman

vrijdag, juli 28, 2017

Florence Foster Jenkins - Stephen Frears

Florence Foster Jenkins op IMDb (6,9)
Vermakelijke film. Nee maar echt! Dat komt vooral door de overtuiging waarmee de acteurs hun stuk voor stuk truttige rol op zich nemen. Het is vooral het meesterlijke acteerwerk dat dit knullige verhaaltje handen en voeten geeft.
Want dat is in no time verteld: een society-dame gedraagt zich als filantrope voor de culturele instellingen in het naoorlogse New York. Doordat ze zo dicht op de kunstenaars (dirigenten, componisten, zangers en theatermakers zit) zit, raakt ze er langzamerhand van overtuigd dat ze zelf ook wel wat kan. De duurste zangleraars worden ingehuurd. Zij knipmessen en loven de prestaties van FFJ , terwijl ze in werkelijkheid jaloers moet zijn op de schorheid van de gemiddelde kraai. Het is niet om aan te horen maar niemand zegt het. Ook haar liefhebbende echtgenoot niet.
Deze man is een Britse immigrant , van adellijke afkomst en met gesneefde wensen het te maken in de theaterwereld van Broadway. Hij en zijn vrouw hebben een platonische relatie, omdat FFJ al op jonge leeftijd besmet raakte met syfilis en daar nu nog de vernietigende sporen van draagt. Dus heeft manlief St.Clair een bijvrouw genomen, die hij elke nacht bezoekt als de zangeres uitrust van haar inspanningen.
Derde wiel aan de wagen is de bescheiden pianist Cosm/e McMoon, die graag carrière wil maken en daarom auditeert bij een rijke dame zonder dat ie weet dat haar zang niet om aan te horen is. Wat hij wél ervaart is volle zalen, groot applaus. Allemaal onderdeel van de grote maskerade die de puissant rijke amateurdiva omringen. Florence werkt toe naar een groot optreden in Carnegie Hall, maar de pers begint zich te roeren. De vraag is of haar man haar buiten de kritieken weet te houden.

En vergis je niet: deze dame heeft echt bestaan.

Met : Meryl Streep, Hugh Grant, Simon Helberg

dinsdag, februari 06, 2018

The Post - Steven Spielberg

The Post op IMDb (7,4)
Ik ben nogal geporteerd van historisch verantwoorde films. Zolang ze maar handelen over een bepaald omslagpunt in de geschiedenis, heb je aan mij al gauw een geboeide kijker. Zo ook deze.
Het spel kon me matig bekoren, maar precies het moment waarop de besluitvorming de climax bereikt, werkte spannend en intrigerend.

De film begint in de jaren 60. Daniel Ellsberg is een "method journalist": hij neemt actief deel aan de Vietnam-oorlog om op die manier te weten waarover hij schrijft. Als hij de hoge politieke heren hem het ene hoort beloven, maar de pers het andere te vertellen, komt bij hem het omslagpunt. Al zijn informatie en al zijn kennis moet in de openbaarheid, net zoals al die andere kennis en documentatie die over de oorlog is vergaard. Hij speelt hoog spel: hij smokkelt geheime informatie het pand uit, kopieert het en rubriceert het. Pas begin jaren 70 heeft hij zoveel informatie dat hij contact zoekt met belangrijke persmensen.
Op datzelfde moment is het dagblad The Washington Post bezig in een overlevingsstrijd: het familiebedrijf moet worden getransformeerd naar een bedrijf met aandeelhouders. Het geld is nodig om bij te kunnen blijven , om mee te kunnen doen. De directrice van het bedrijf is op die plek gekomen na het overlijden van haar man en ze is weifelend en twijfelend. Concurrent New York Times heeft de première van de informatie over Vietnam en het regeringsbeleid, op haar redactie is men jaloers. Wanneer de regering verdere publicaties door NYT verbiedt, ruikt Post-hoofdredacteur Bradley zijn kans: áls we er als krant toe willen doen, dan moeten wij de publicaties doorzetten. Niet alleen uit solidariteit, niet alleen uit naam van de vrijheid van meningsuiting, nee ook uit louter overlevingsdrang: waartoe zijn wij als krant op aarde?
Het wordt een periode van zware afwegingen: commerciële belangen, juridische belangen en journalistieke belangen botsen allemaal met elkaar. Het uiteindelijk go/no go besluit is aan Post-directeur Kay Graham. En het valt haar zwaar.

Zoals gezegd: het spel beviel me matig, maar het script is intrigerend en de kanteling van alle meningen wordt sterk in beeld gebracht. Film is oké!

Met : Meryl Streep, Tom Hanks,  Bob Odenkirk

donderdag, mei 02, 2024

The Hours - Stephen Daldry

The Hours op IMDb (7,5)
 The Hours op Moviemeter (3,47)

Alles is bijzonder aan deze film. Het verhaal, het acteerwerk, de waanzinnig mooie muziek van Philip Glass, de wandeling door de tijd, de verbinding van de op zichzelf staande componenten. Ik zag m kort na verschijning, in 2002 zoals ik nu lees. Ik was toen reeds lang filmfreak maar ik schreef er nog geen dagelijkse recensies over. Dat werd dus hoog tijd. (Overigens, als een film 22 jaar na release nog steeds op een 7,5 op IMDb staat, snapt u dat het hoogkwalitatief is. Prachtig om dit te mogen herzien (ik had vooraf al zin in de soundtrack en kreeg daar het fraaie beeld nog eens bij). 

De film is een drieluik, we volgen drie totaal verschillende (sterke) vrouwen. Hoewel we in drie totaal verschillende tijdperken terechtkome (de jaren 20 vd vorige eeuw, de daaropvolgende jaren 50 om tenslotte aan het begin van onze huidige eeuw uit te komen), zit er wel degelijk een verband tussen deze vrouwen. Dat verband is het boek "Mrs. Dalloway" van Virginia Woolf (overigens ooi ooit verfilmd met Vanessa Redgrave i nde hoofdrol). Het boek speelt in zijn geheel op één enkele dag en dat doet de film eigenlijk ook (ware het niet dat het steeds een dag uit een ander decennium is).

We volgen de zwaarmoedige schrijfster Virginia Woolf , die piekert over hoe het verder moet met het boek (in haar beleving moet er iemand sterven in het verhaal maar welk karakter kiest ze daarvoor uit). Woolf is door haar man weggehaald uit het drukke en impulsieve London, maar wordt op de stille countryside met de dag depressiever. Ze wil terug, iets wat haar man koste wat kost wil voorkomen omdat hij weet welke uitdagingen haar daar weer te wachten staan. 

We volgen de tragische huisvrouw Laura Brown, die alle spanning uit haar leven weg ziet sijpelen nu ze met man, kind én ongeboren vrucht in een fraai gesitueerde buitenwijk woont. Ze verliest zich in literatuur en raakt steeds dieper in de ban van het boek van Virginia Woolf. Zo zeer zelfs dat ze zich vandaag - op de verjaardag van haar man- laat verleiden tot verregaande stappen. 

We volgen de charmante Clarissa Vaughan die zich de ganse dag uitslooft om de doodzieke schrjiver Richard Brown de dag door te helpen om hem toch vooral maar te laten verschijnen op de prijsuitreiking die later die dag moet plaatsvinden. Ze duwt, ze prikt, ze polst maar nog steeds weet ze niet of ze hem kan motiveren om hem uit zijn stoel te krijgen, hoe vaak hij haar ook "zijn eigen Mrs Dalloway" noemt.

Het lijken losse componenen, maar ze worden prachtig met elkaar verweven. En als je het verhaal niet meer volgt, doe dan gewoon je ogen dicht en luister.

Met: Meryl Streep, Julienne Moore, Nicole Kidman, Ed Harris, John C Reilly, Stephen Dillane, Claire Danes, Toni Collette, Allison Janney, Jeff Daniels

FIN - song :  Philip Glass- The Hours

maandag, januari 03, 2022

Don't look up - Adam McKay


 Don't look up op IMDb (7,3)

Don't look up op Moviemeter (3,27)

Late to the party, maar gisteren zagen wij dan eindelijk ook deze film. Het gebeurt niet vaak meer dat een film, een streamingfilm zelfs, nog zoveel controverse oproept als deze. Dat is dus al het eerste punt dat de makers binnenhalen: ze hebben het voor elkaar gekregen dat de film een onderwerp is, dat het er toe doet wat je hiervan vindt, dat er voor- en tegenstanders zijn. Dat verdient waardering, want dan heb je dus in alle gevallen een goed product gemaakt, dat er een mening over gevormd kan worden. 

Als filmliefhebber zit ik in het pro-kamp: je wordt bij de hand genomen in iets wat een ver-van-je-bed-show lijkt maar wordt al spoedig meegezogen in een allesverslindend meningencircus. Het is satire, dat vooropgesteld, maar wel satire van de briljantere soort. Al vrij snel zit je als kijker op het punt dat je zelf ook keuzes moet maken: zit je aan de kritische wetenschappelijke kant of zit je aan de gemakzuchtige liberale en misschien wel consumptieve kant? Het is niet moeilijk om metaforen te zien in de film die in ons dagelijks pandemisch leven aan de lopende band gebeuren. Knap , zeg ik. 

In het kort: astronomie-student Kate Dibiasky ontdekt in haar telescoop-speurtochten door het heelal dat er een komeet in een baan richting aarde zweeft. Eentje die door zijn omvang een dermate impact zal hebben dat inslag op aarde het einde van alle leven zal betekenen, een verwoesting gelijk aan die van het dinosauriër-tijdperk destijds. Ze waarschuwt haar professor, Dr. Randall Mindy, die onmiddelijk de ernst van het verhaal in ziet. Ze contacten NASA en maken al snel een afspraak bij de Amerikaanse president. Deze lijkt meer bezig met de aanstaande midterm-elections en ziet de ernst van de situatie nauwelijks in. Mindy probeert het probleem toch onder de aandacht van de mensen te krijgen door op te treden in een dagelijkse nieuwsshow, maar ook daar blijkt men niet te zitten wachten op de ernst van de boodschap. "Doe effe een beetje positief joh, onze kijkers willen dit allemaal niet horen". De macht ligt duidelijk niet meer bij de wetenschap,  media en techbedrijven beïnvloeden mens en politiek vele malen sterker. 

Dibiasky heeft berekend dat er ongeveer zes maanden zitten tussen de ontdekking van de komeet en de inslag, een periode die lang genoeg is om alle tekortkomingen van de westerse maatschappij naar voren te brengen. Het is vragen om chaos, want besef, ach, dat komt altijd te laat. 

Met : Jennifer Lawrence, Leonardo di Caprio, Meryl Streep, Cate Blanchett, Mark Rylance

FIN - song : Bon Iver - Second nature

dinsdag, juni 18, 2013

Hope springs - David Frankel

Hope Springs op IMDb
Stiekem zijn dat de leukste, films waarvan je he le maal niets verwacht maar die fors mee blijken te vallen.
Deze romkom over een stel ,dat doormoddert in een uitgeblust huwelijk totdat de vrouw besluit dat er relatietherapie moet komen , blinkt niet uit door het verhaal maar door het onvervalst frisse spel van de heer en de dame.
Meryl Streep doet het al niet onaardig als sullige , ietwat onderdanige vrouw , maar de show wordt gestolen door een onnavolgbaar goede Tommy Lee Jones. Van mopperman tot gedwongen romanticus, dat werk..

Ik heb genoten. En daar had ik niet op gerekend.

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...