After the hunt - Luca Guadagnino

After the hunt op IMDb (6,3)
 After the hunt op Moviemeter (3,20)

After the hunt op Wikipedia

Niet alles wat Luca Guadagnino aanraakt, verandert in goud (zijn "Challengers" werd gematigd ontvangen, bij de film "Bones and all" kwam ik niet verder dan 3 a 4 minuten voordat ik m uitzette) maar met deze "After the hunt" bevestigt hij voor mij wel de reputatie die hij met "Call me by your name" neerzette. Opnieuw keek ik naar een doorwrochte moraalvertelling waarbij de regisseur het beantwoorden van de uiteindelijke schuldvraag lekker aan de kijker overlaat. Het is aan u om aan het eind van de film te labelen welke hoofd- en welke bijrolspelers u gelooft. Het maakt de film boeiend en meeslepend, al komt dat mede door het sterke spel van Roberts en Garfield. Wat mij betreft werd de show overigens gestolen door Michael Stuhlbarg, die in een schitterende doch bepalende bijrol de echtgenoot van Julia Roberts speelt.

Het zal er om spannen, daar op de Yale-universiteit: er is een vaste leerstoel te vergeven en de hechte collega's Alma en Hank maken er beide kans op. Ze zijn goed bevriend, beschikken over hetzelfde gedachtengoed en hebben een uitstekende staat van dienst. 50/50 dus, maar ze spreken uit dat ze blij zullen zijn voor de ander als die de prijs zal ontvangen. Maar dan..

Plots staat hun beider wereld op zijn kop als Hank - na het verlaten van een feestje bij Alma - ervan wordt beschuldigd zijn leerlinge Maggie seksueel te hebben overweldigd. Maggie komt het Alma persoonlijk vertellen, maar die is nog niet direct overtuigd: haar Hank? Vertelt Maggie wel de waarheid?
Natuurlijk blijft het verhaal niet lang geheim op de universiteit, de ophef begint zich op een gegeven moment ook op Alma te richten? Waarom reageert zij zoals ze reageert? Wie beschermt ze? Waarom brengt zij zichzelf in deze lastige positie, waarom spreekt ze zich niet onomwonden uit? Reputaties staan op de helling, nu zowel de universiteit, haar professoren als haar leerlingen in een scherp daglicht komen te staan. Alma, doe iets. 

Met: Julia Roberts, Andrew Garfield, Ayo Edebiri, Michael Stuhlbarg, Chloe Sevigny, Lio Mehiel

FIN - song : Everything but the girl - Nothing left to lose

Gezien in : Cinema Oostereiland

Digger- Alejandro González Inárritu

Digger op IMDb (7,5)
 Digger op Moviemeter (3,43)

Digger op Wikipedia

Dat deze nieuwste film van de eigenwijze regisseur Inárritu (wát een CV) het in de VS niet goed doet, snap ik heel goed. Ze hebben daar te weinig aanleg voor satire, ze herkennen een parodie op hun maatschappij niet als ie een halve meter voor ze staat. En al helemaal niet een satire met een duimendikke boodschap, die ook nog eens aan meerdere kanten de waarheid probeert te vertellen. Vermoedelijk zal Inarritu uiteindelijk wel uit de kosten komen, in Europa zullen toch wel meer mensen te vinden zijn die een komedie met een economische en vooral met een milieuboodschap (beëindig de fossil-fuel-verslaving) willen zien. En als dat al niet voldoende is: Tom Cruise staat hier- zonder te stunten- behoorlijk goed zijn mannetje en er is een reeks heerlijke bijrollen.  John Goodman excelleert, Riz Ahmed mag wetenschappelijk schmieren, Jesse Plemons is wereldvreemd als altijd, Michael Stuhlbarg haspelt zich een stoet en Sandra Hüller doet behoorlijk atypisch voor het oeuvre dat we van haar kennen. Het is smullen, de film zit boordevol dubbele bodems en probeert niet artistieker of zendeling-overtuigender te zijn dan nodig. Ik raad m met enthousiasme bij u aan, deze ruim 2 uur durende reis langs fictie en feiten.

Al vanaf het begin van de film moeten we worden overtuigd dat Digger Rockwell, kneiterrijke oliemagnaat, een mens van vlees en bloed is. Een keiharde zakenman met weinig oog voor de arbeidsomstandigheden van zijn personeel, maar ook een man die stapelgek is op zijn bejaarde huiskat en die zelfs meer in dat beestje investeert dan hij in onderhoud met zijn familie doet. (Dat been waarop we nu staan, moeten we later in de film overigens best nog wel eens verwisselen). Terwijl Digger zich stort op de zoveelste reddingspoging van zijn bejaarde kat gaan in zijn villa overal alarmbellen af: het gaat mis op zijn grote boorlocatie in de poolcirkel. Voorzichtig probeert zijn medewerker hem in te lichten over het scheurtje dat ontstaan is in het metersdikke poolijs, voorzichtig wil hij duidelijk maken dat ze mogelijk op een enorme bel methaangas zijn gestuit. Voorzichtig wil hij....BAM! Alle voorzichtigheid komt te laat, er breekt een enorme ijsmassa ten grootte van 10 x de stad Washington af om vervolgens de oceaan op te drijven. De stromingen zullen deze ijsberg richting Europa drijven en daar allesvernietigende tsunami's veroorzaken. Amerikanen vinden Europa toch al lastig maar ze helemaal aan hun lot overlaten, zou wel eens iets verkeerds met het VS-imago kunnen doen. En met hun verdiensten, dat vooral.

Enfin: hoog overleg natuurlijk. De president vergadert met zijn staf ten huize van Rockwell, het zegt wel het een en ander. Na het doorlopen van de opties (de ijsschots bombarderen, hopen op gunstige stromingen waardoor de ijsschots afwijkt richting oceaan et cetera) betrekken Digger en de president een apart kamertje. Daar neemt de president hem in vertrouwen, waarna ons plots van alles duidelijk wordt.

Met: Tom Cruise, John Goodman, Jesse Plemons, Riz Ahmed, Sandra Huller, Michael Stuhlbarg

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Melanie - What have they done to my song, Ma

Shirley - Josephine Decker

Shirley op IMDb (6,1)

Shirley is eng. Het mens dan he, niet zozeer de film. De film is wel ongemakkelijk, maar dan vooral voor de kijker. Je wilt proberen je sympathie een kant op te laten gaan, maar elk van de personages heeft zo zijn trekjes. De een alleen een beetje meer dan de ander.Knap gedaan, voor mijn gevoel een lastige maar niet slechte film. 

Een jong en dolverliefd stel belandt in huis bij een intellectueel echtpaar. De jongeman Fred vindt een soort van stageplaats bij Stanley, die professor is in muziek en mythe. De jongedame Rose , net zwanger, zal voor Shirley, de vrouw van de professor, gaan zorgen. Dat blijkt een uitmuntend en fameus schrijfster te zijn, die echter bol staat van de complexen en angsten. Wellicht verklaart dat haar succes, want haar horrorverhalen worden door iedereen als super-eng ervaren.  

Rose begint met veel weerstand aan haar taken. Ze had gehoopt haar studie weer op te kunnen pakken en slijt nu haar dagen voornamelijk als huissloof, bovendien moet ze daarbij de creepy aanwezigheid van Shirley leren accepteren. Langzamerhand komt er enige toenadering tussen de twee, maar Rose wil desondanks weg. Die wens wordt niet gehonoreerd, Fred ziet teveel carrièrekansen in de nabijheid van de professor en dus wordt hun verblijf verlengd. 

Rose gaat op onderzoek uit, begint een beetje te neuzen op de schrijfkamer en weet de nerveuze schrijfster een beetje tot ontdooiing te brengen. Rose wordt enigszins ingelicht in het schrijfproject en wordt daarmee een wereld ingezogen waar ze niet zou moeten willen zitten. Het contact tussen de dames wordt met de dag curieuzer en stevent af op een niet misse afloop. 

Met : Elisabeth Moss, Michael Stuhlbarg, Odessa Young, Logan Lerman

The Shape of Water- Guillermo del Toro

The Shape of Water op IMDb (7,4)
Daar bent u natuurlijk reuze benieuwd naar, wat ik hiervan vind. Mensen die mij kennen, weten dat ik dit soort films normaliter oversla omdat ik moeite heb fantasy-films boeiend te vinden. Ik blijf het echter toch zo af en toe proberen, soms zit er eentje tussen die ik wel kan velen. En aangezien ik over deze enorm veel wervelende (en soms ook voor mij geruststellende) verhalen had gehoord, pakte ik de kans om hem van Film1 op te nemen (want echt, naar de bioscoopzaal ga ik hier niet voor heen).

Over de brug dan maar: ik kon hem wel hebben. Dat komt vooral door het omringende acteerwerk: Sally Hawkins is vele malen minder irritant dan ze vaak kan zijn , het is een goede zet van de regisseur om haar een zwijgende rol te geven. Michael Shannon vind ik altijd geweldig, Richard Jenkins kan bij mij ook niet veel kwaad en Octavia "Hidden Figure" Spencer doet me glimlachen. Waar Shannon in deze film als de botte onderzoeker Strickland de film wat spanning en diepte geeft, zorgen Jenkins en Spencer juist voor een droogkomische noot. Dat maakt de film voor mij draaglijk, met wezens en monsters heb ik nog steeds niets..

Het verhaal zult u vast wel kennen: Elisa is een stomme (in de zin van spraak) schoonmaakster in een onderzoeksinstituut, we spreken hoogtepuntje Koude Oorlog. De Amerikanen hebben in de wateren van de Amazone een waterwezen opgedoken dat half mens, half vis is en dat door lokalo's goddelijke kwaliteiten wordt toegedicht. Elisa komt tijdens haar werkzaamheden vaak tot rust bij het bassin waar het wezen doelloos in rondzwemt, wachtend op de finale onderzoeken.
Er ontstaat een band tussen wezen en Elisa , het stille popje bloeit helemaal op. Zo merken ook haar hospita en haar collega. Wanneer ze horen dat de Amerikanen van plan zijn het beest te offeren en aldus onderzoek op de lichamelijke specs van het waterwezen te kunnen doen, smeedt Elisa een plan. Het beest moet worden ontvoerd , het beest moet gered. Steeds verder groeit te band tussen haar en de grote vis, steeds intiemer wordt het ook. En steeds dichter sluit zich het net van zowel de Amerikaanse als de Russische jagers die het wezen terug willen. Niet eens uit oogpunt van de wetenschap, maar vooral omdat de vijand het wezen nooit in handen mag krijgen. Het is een sprong in het diepe..

Met : Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Octavia Spencer , Michael Stuhlbarg

Miles Ahead - Don Cheadle

Miles Ahead op IMDb (6,4)
Muzikant, acteur, regisseur. En fan. Het is niet zo moeilijk te raden waarom Don Cheadle tot het besluit kwam om een biopic te maken over de fameuze (volgens sommigen ongeëvenaarde) trompettist Miles Davis te maken. Toegegeven, hij laat aardig wat onprettige kanten van het karakter van de muzikant zien maar verder schiet hij aardig door in het roemen en eren.

De film belicht één specifiek deel van de carrière van Davis: het stuk waarin hij de beroemdheid even niet meer aan kan, het spelen moe is en eigenlijk aangeeft dat alles hem afleidt van het ene ding waar het eigenlijk om gaat: muziek maken.
Zijn platenmaatschappij is wanhopig, de man staat onder een duur contract en er komt maar niets om op de markt te brengen. Davis maakt wel muziek, maar voor zichzelf. In zijn eigen studiootje zet hij werken op tape die zijn gemoedstoestand perfect weer geven. Melancholisch, droevig, bij vlagen indringend, maar altijd typisch Miles.
Alles verandert als er een rommelige journalist zijn leven komt binnen donderen. Onder valse voorwendselen babbelt hij zich naar binnen, hij is geschokt door de gemoedstoestand waarin hij Mr. Toeter aantreft. Na enig getouwtrek gaan de mannen het gesprek aan en komt de journalist achter het bestaan van de tape. Door een onhandigheid laat hij per ongeluk de mogelijkheid open dat de platenmaatschappij er ook achter komt. Het stalken begint, het lastig vallen wordt sterker. Dit alles ontaardt in ruzies en uiteindelijk in diefstal van de tape. Davis is furieus en gaat verhaal halen. Gewapend en wel. Onder de coke , dat ook nog. Het leven loopt uit de hand.

Met : Don Cheadle, Ewan McGregor , Emayatzy Corinealdi , Michael Stuhlbarg

Steve Jobs - Danny Boyle

Steve Jobs op IMDb (7,2)
Irritante film over irritante man. Anders dan de eerder gemaakte biopic met Ashton Kutcher komt in deze film de onhebbelijkheid van een lastige man naar voren. Een man met wie het onmogelijk samenwerken is, met wie elk gesprek een discussie wordt en die vol rancune in het leven staat.
Uiteraard is dat een keuze van de regisseur, het hoeft niet per se waarheidsgetrouw te zijn maar er bestaan natuurlijk wel veel van dit soort verhalen over de man die de computerwereld een ander aanzien gaf.

We volgen Jobs tijdens drie belangrijke productpresentaties door de jaren heen, van de Macintosh in 1984 naar vijf jaar later de Next-kubs en tenslotte negen jaar later de iMac. Bij alle drie deze momenten staat iedereen stijf van de stress, hetgeen snibbige reacties oplevert in alle gesprekken. Jobs trapt wild om zich heen, zelfs naar de mensen die hem op dat moment nabij staan en hem proberen bij te staan. Zijn eeuwigdurende assistente is Joanna (Kate Winslet) die kalm doch accuraat haar baas blijft wijzen op zijn verplichtingen , zowel richting collega's als richting zijn zelfverklaarde vriendin en dochter. Zijn mede-oprichters Steve Wozniak en Andy Hertzfeld krijgen er van alle kanten van langs, lopen om die reden ook bij hem weg maar blijven door de jaren heen toch betrokken bij het genie van Jobs. Ze verwijten hem dat hij met alle eer gaat strijken terwijl zij toch echt de lichaamsdelen en de programmering van de apparaten hebben gedaan. Uiteraard erkennen ze wel de brille van het ontwerp en de denkwijze van Jobs, reden dat ze steeds blijven geloven in de moeilijk te slijten apparaatjes. Want dat mogen we dan nu allemaal redelijk vergeten zijn, maar de eerste bedenksels van Jobs waren geen commercieel succes. Slechte verkoopcijfers leidden tot ruzie met de zakelijke leiding, tot ontslag van Jobs zelfs die er jaren later toch weer bijgehaald wordt omdat goede programmeurs nog niet per se goede computers maken. En tussendoor speelt steeds maar weer de strijd die Jobs heeft met het meisje Lisa, die wel of niet zijn dochter is.
Ik werd er niet blij van. Was al nooit een Apple-man, maar deze film zou me er zeker niet voor gewonnen hebben. Pas aan het eind van de film komt er enige menselijkheid in de nerveuze en argwanende man naar boven. Hetgeen overigens niet zegt dat de film nou slecht is: Michael Fassbender speelt ijzersterk en ook Winslet laat zich weer eens van haar gedegen kant zien.

Met : Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels, Michael Stuhlbarg

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.

Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

The Amateur - James Hawes

The Amateur op IMDb (6,5)
 The Amateur op Moviemeter (3,20)

The Amateur op Wikipedia

Een prima acteur hoor, die Rami Malek. Maar feitelijk speelt hij - op misschien zijn grootste rol na- altijd hetzelfde type: de contactgestoorde schuchter ogende slimme man, die van binnen kookt en elk moment kan ontploffen. Hij kiest er voor zijn rollen zorgvuldig te verdelen tussen good guys en bad guys, zodat ie niet een al te grote sticker op zijn conduitestaat geplakt krijgt. Maar ik begon er niet voor niets mee: hij doet dat prima, hij zet geloofwaardige types neer en doet dat bovendien op een meeslepende manier. 

We starten de film in Langley, USA en dan weten we dat we naar een spionage-verhaal gaan kijken. Heller zegt zijn vrouw gedag wanneer zij weer voor een zakenreis naar London moet. Agent Heller is een tamelijk afwijkend figuur op de personeelslijst maar wel een briljante. In zijn kelder onderzoekt hij door ethische hacks de significanties die uit de binnenstromende informatie naar voren komt. Dan komt het nieuws binnen dat zijn vrouw bij een gijzelingsactie in haar Londense hotel is omgekomen. Als Heller door zijn leidinggevenden op de hoogte wordt gebracht, besluit hij niet thuis te gaan zitten maar te onderzoeken wat er daadwerkelijk gebeurd is. 

Plots stuit hij op een met enige regelmaat voorkomende actie waaruit de CIA zelf niet helemaal goed naar voren komt, met name zijn leidinggevende directeur Moore lijkt een dubieuze rol te spelen, Hij confronteert Moore hiermee maar wordt argwanend bekeken. Hij weet genoeg: medewerking zal hij van de CIA niet hoeven te verwachten, hij beseft dat hij zelf op zoek moet naar het drietal dat verantwoordelijk is voor de moord op zijn vrouw.

Met: Rami Malek, Rachel Brosnahan, Holt McAllany, Michael Stuhlbarg, Caitriona Balfe, Laurence Fishburne

FIN - song : Volker Bertelmann - In the sky

Call me by your name - Luca Guadagnino

Call me by your name op IMDb (8,2)
Zeer poëtische film. Prachtige film, warme film.
Ik pakte vanmiddag de laatste kans om de film in mijn eigen stad te zien, hij draait al een week of zes maar ik had de gelegenheid nog niet. Blij dat ik dat vanmiddag goed heb gemaakt. Wat een schoonheid, wat een menselijkheid.

Elio is 17. En dat is hij met alle bijbehorende twijfels van dien. Vader is hoogleraar en krijgt in de zomermaanden een Amerikaanse student over die onder zijn aansporing aan een boek gaat werken. Van meet af aan heerst er spanning tussen Elio en deze heer Oliver. Is die spanning oorspronkelijk nog negatief, gaandeweg verandert hij in een lustvolle spanning.
Natuurlijk, Elio is op alle fronten bezig een man te worden maar als hij midden tijdens de seks met een van de mooiere meisjes van het dorp steeds heimelijk op zijn horloge kijkt, weten wij hoe laat het is. Zijn verlangens gaan op dit moment uit naar de intrigerende Oliver, die niet alleen qua intelligentie imponeert maar zeker ook qua fysiek. Van aantrekken komt afstoten, Oliver houdt duidelijk de boot aan. Elio geeft echter niet snel op en gaandeweg komt er toch weer toenadering tussen de twee mannen. Meer dan dat, het wordt een spetterende romance die overkookt van innige liefde. Op alle vlakken kunnen de mannen het goed vinden, ze verdiepen met de dag. Tot het moment komt dat Oliver weer terug moet naar Amerika.
Elio's ouders staan pal voor hun zoon, vader heeft fantastische open gesprekken met hem. Of het veel helpt? Elio moet door, hij moet nog een heel leven door maar weet nog niet hoe.

Schitterend lome plaatjes van Italië, wat is dat toch een prachtig land. En wat ademt het toch een culturele weelde. Ik wil weer heen.
Grappig om te horen ook dat een fijn liedje van The Psychedelic Furs tot tweemaal toe een rol speelt in het geheel. Het illustreerde de jaren 80 nog meer.

Met : Armie Hammer, Timothée Chalamet, Michael Stuhlbarg , Esther Garrel