Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht franz rogowski. Sorteren op relevantieAlle posts tonen
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht franz rogowski. Sorteren op relevantieAlle posts tonen

maandag, mei 18, 2026

Grosse Freiheit (aka Great Freedom) - Sebastian Meise

Grosse Freiheit op IMDb (7,5)
 Grosse Freiheit op Moviemeter (3,32)
Grosse Freiheit op Wikipedia

Na drie intensieve vakantieweken de draad van het filmkijken weer opgepakt. En direct met een pittige, maar dat weet je als je een film met Franz Rogowski gaat kijken. Sinds ik die in "Der goldene Handschuh" heb zien hakken, weet ik dat er ongemakkelijkheden voorbij gaan komen. Dat is in deze hardrealistische fictiefilm "Grosse Freiheit' niet anders.
Rogowski speelt Hans Hoffmann, een man die in de gruwelkampen van Auschwitz belandde vanwege zijn homoseksualiteit maar deze ondanks de ontberingen wel overleefde. De gruwelervaringen hebben Hoffmann niet gebroken, doch wel volledig onaangepast gemaakt. In de decennia na de oorlog was homoseksualiteit nog reden om in diepe donkere kerkers te worden geworpen: Hoffmann neemt dat risico. Zijn drang tot seksueel contact en een beetje (fysieke) liefde is groter dan een voorzichtig én omzichtig leven: Hoffmann verbloemt niets en laat in alles zijn afkeer van de autorititeiten merken. 
Wanneer hij een jaar of twaalf na de oorlog opnieuw in de val is gelokt door filmbeelden van een openbaar toilet gaat hij weer voor een lange periode de bak in. Ditmaal is het echter anders: hij ontmoet Leo, een van zijn oude scharrels, waarmee hij voorzichtig een vriendschap sluit, ondanks de repressie van de hardvochtige bewakers. Daarnaast krijgt hij een haat-liefde-omgang met de junkie Viktor, die hem eerst hardhandig de les leest over zijn rebelse gedrag, maar die langzamerhand ziet dat de gekwelde ziel van Hans hem ook gelijk een pantser biedt. Het begint Hans langzaamaan te bevallen, daar in die kille celruimten.
FIN - song : Mouloudji - L'amour, l'amour, l'amour

vrijdag, december 05, 2025

Passages - Ira Sachs

Passages op IMDb (6,6)
 Passages op Moviemeter (2,90)

Passages op Wikipedia

Niet een makkelijke maar wél een heel boeiende film. Driehoeksverhoudingen zijn lastig, vooral voor de mensen die er middenin zitten. Dat komt hier volop tot uiting omdat de drie hoofdrolspelers stuk voor stuk krachtige en trotse persoonlijkheden zijn (en die hier ook nog eens goed geacteerd naar voren worden gebracht). Deze film werd geen hit (en da's jammer) maar wie van gedegen acteerwerk houdt, komt hier zeer zeker aan zijn trekken. 

Tomas is op, bijna op in ieder geval. Hij zit in de afronding van zijn nieuwste film, vandaag schiet hij de laatste scenes met zijn acteurs waarna een opgelucht feestje zal plaatsvinden. Hoewel Tomas gelukkig getrouwd is met Martin valt hij op dit feestje toch voor de verleidelijke Agathe (verleidelijk als in: superknappe vrouw die graag danst, ze is niet direct de initiator van de wederzijdse avances). Tomas komt thuis en biecht direct zijn intense escapade op. En wat daar bij komt: hij vertelt dat ie - nu hij voor het eerst met een vrouw heeft geslapen - dat er bijzondere gevoelens bij hem bovenkomen, gevoelens die hij niet eerder bij zichzelf waarnam. 
Lang verhaal kort: Tomas probeert de vrijheid in zijn eigen relatie volledig naar zich toe te trekken door het tegelijkertijd met Agathe aan te leggen. Hij ziet zelfs kansen om Martin ook een stukje van de taart te geven: Agathe raakt zwanger en Martin wilde altijd een kind. Tomas is 1+1 al aan het optellen maar hij rekent buiten de individuele belangen én de individuele vérlangens van de anderen. Conflict klopt op de deur.

Met: Franz Rogowski, Ben Whishaw, Adèle Exarchopoulos

FIN - song : Albert Ayler - Spirits Rejoice
FIN - song : Preben Torntoft- A perfect day

zaterdag, maart 26, 2022

Undine - Christian Petzold

Undine op IMDb (6,6)

Undine op Moviemeter (3,12)

Niet geheel geslaagd sprookje, niet goed maar ook niet heel verkeerd. Niet te verwarren met de film "Ondine" uit 2009 (met Colin Farrell). Beide films betreden hetzelfde speelveld: dat van de mythologie. Undine/Ondine is een benaming uit de Griekse mythologie voor een waternimf, een elf. Een sprookjesfiguur derhalve en dus een stukje buiten de werkelijkheid levend. 

Dat onwerkelijke is precies wat we al direct ervaren als we kennismaken met Undine Wibeau, een historica die zich bezighoudt met rondleidingen en gidsen omtrent de geschiedenis van Berlin Mitte. Een van de details die ze in haar verhalen vertelt, is dat de naam Berlin afstamt van het Slavische woord "Berl", moeras. We weten al snel dat we straks met Undine onder de waterspiegel gaan duiken. 

Voor die tijd heeft ze haar laffe vriendje die het plotsklaps met haar uitmaakt al gezegd dat hij een keus moet maken: of hij blijft bij haar of ze zal hem moeten doden. De vriend twijfelt maar is niet genoeg onder de indruk. Pas later in het verhaal komen we hem weer tegen (en daar hoeft hij niet blij mee te zijn). 
Undine heeft dan al kennis gemaakt met de vriendelijke Christoph, een duiker/lasser die voor zijn werk veel onder water zit. Undine is zeer geïnteresseerd in zijn werk en raakt al snel diep verslingerd aan Christoph. Alles gaat goed, totdat ze op een gegeven moment mee gaat duiken. Onder water , hoe troebel ook, wordt opeens alles helder. 

Met : Paula Beer, Franz Rogowski

FIN - song : Vikingur Olafsson, JS Bach- Concerto in D Minor 

woensdag, juni 26, 2019

Der Goldene Handschuh - Fatih Akin


Waar is de brille van Fatih Akin gebleven? De man won mij voor zich met "Gegen die Wand" en - in iets mindere mate "Auf den anderen seite".
Maar gisteren stelde hij me ongelooflijk op de proef. Meermaals de aanvechting bestreden om de zaal te verlaten, uiteindelijk niet gedaan. Maar het had heel goed gekund en misschien zelfs gemoeten. Met deze film voelde ik geen enkele verbintenis, louter irritatie en bij vlagen zelfs walging. Het is nihilisme, misogynie en geweld. Nergens een sprankje hoop, nergens een oplossing. Echt, ik kan heel veel hebben qua scenes maar dit heb ik toch echt niet vaak gezien.
Fiete is een in vele opzichten mislukte man. Dat ie het niet getroffen heeft met zijn uiterlijk, daar kan ie niks aan doen. Aan zijn wereldbeeld, aan zijn vrouwenhaat, aan zijn alcoholisme en aan zijn zelfzorg echter des te meer. Fiete is een gedrocht, waar mensen - niet geheel onterecht- in een grote boog omheen gaan.
Hij begeeft zich daarom louter in kringen waar minstens zoveel kansarmen en kanslozen rondhangen: in de kroegen in Sankt Pauli, de hoerenwijk van Hamburg. Met enige regelmaat sleept hij een van de vrouwelijke bezoekers van café "Zum goldene Handschuh" mee naar huis. En dat loopt zelden goed af. Na de commerciële handelingen gaat hij zich doorgaans te buiten aan geweld tegen deze vrouwen, bijna altijd met fatale afloop. Hij demonteert de lichamen en slaat het restant op in zijn bergruimtes. Bezoekers die vragen waar de stank vandaan komt, verwijst hij steevast naar zijn Griekse onderburen die immers steeds "rare gerechten maken".
Na slachtpartij nummer zoveel komt er plots een kentering wanneer hij van zijn sokken gereden wordt als hij dronken oversteekt. Eenmaal in het gips besluit hij zijn leven te beteren: nieuwe baan, geen drank meer en wegblijven van de verlokkingen van dat rare café.
Het gaat eventjes goed, hij krijgt zelfs een vriendelijk contact met de schoonmaakster op zijn nieuwe werk. Helaas krijgt hij dat ook met haar man en al snel staat de boel weer op scherp.
Fiete is onverbeterlijk, Fiete is een hopeloos mens.
Het was even slikken, ik heb het twee uur doorstaan. 



maandag, oktober 01, 2018

Transit - Christian Petzold

Transit op IMDB (6,9)
Iets te hoge verwachtingen had ik. Althans, dat zeg ik achteraf. De reputatie van Petzold was bij mij goed gevestigd met zijn prachtige film "Barbara", de eerder verschenen recensies over deze film zogen mij dit verhaal in: nazisme en fascisme, vluchtelingen en tijdsschommelingen. Allemaal onderdelen die de regisseur tot een allegorisch verhaal vermengt. Belangrijkste bedoeling is - volgens mij- de vergelijkbare patronen aantonen tussen het huidige vluchtelingenprobleem en de fascistische ideologieën van de grote oorlogen van de vorige eeuw. Dat is knap, dat is een pittige opgave, maar m.i. slaagt hij daar niet helemaal in.

Het verhaal draait om Georg. Wij leren hem kennen als hij in Parijs op de vlucht is voor de politie. Aan alles merken wij dat de politie van nu niet meer die van vroeger was, er is sprake van een bezettingsmacht. Via een ondergrondse organisatie weet Georg weg te komen in de trein richting Marseille, waarbij hij wel de opdracht krijgt om een belangrijke schrijver te begeleiden. De schrijver is zwaar gewond en overleeft de reis dan ook niet. Voor Georg de kans om zijn papieren te bemachtigen en zijn identiteit over te nemen.
Dat lijkt makkelijk, maar is het helemaal niet. Ontmaskering dreigt aan alle kanten, bovendien is het voor Georg lastig om zijn nieuwe persoonlijkheid gestalte te geven in de buurt van mensen die de schrijver allemaal zeggen te kennen. Het wordt echt lastig wanneer hij contact krijgt met de vrouw van de schrijver, die de stad afstroopt om haar vent te vinden. Ze heeft immers gehoord dat ie in town is.

Met: Franz Rogowski , Paula Beer, Godehard Giese

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...