Crazy, Stupid, Love - Glenn Ficarra/ John Requa

Crazy, Stupid, Love op IMDb

Een comedy of errors-filmpje, da's echt wat voor de zondagavond.

Sterrencast doet een komische reeks verwikkelingen omtrent "de liefde".
Vader en moeder gaan scheiden. Zoonlief is verliefd op de oppas. Oppas is verliefd op de vader. Vader van de oppas is vriend van de vader. Vader ontwikkelt stappers- en versierderskwaliteiten dankzij de lessen van een ervaren kroegganger die hem onder de hoede neemt. Vader blijkt er goed in. Versiert, zonder het te weten, de lerares van zijn zoon.

En zo nog een hele reeks meer, die ik niet allemaal mag noemen omdat ik anders de hele film al weggeef. Ik heb me wel vermaakt, er zaten veel komische momenten en woordgrappen in. Dan is het op zondag al gauw goed.
Qua acteurs: Steve Carrell, Julianne Moore, Ryan Gosling, Marisa Tomei, Kevin Bacon. Aardig rijtje toch, voor zo'n niets-aan-de-hand-film?

Like Crazy - Drake Doremus

Like Crazy op IMDb
Het verhaal van de allesverzengende liefde, maar dan wel op een geheel eigen manier verteld. En een onverwacht goede manier ook. Deze familiefilm (zaterdagavond met de dochters op de bank) pakte me verrassend in.

Jacob en Anna ontmoeten elkaar op de universiteit van Los Angeles. Hij studeert voor meubelontwerper, zij studeert literatuur. Ze vallen voor elkaar, als het spreekwoordelijke blok. Een blok dat een block wordt als Anna, Engelse van geboorte, de geldigheidsduur van haar visum overschrijdt , om maar langer bij haar vriendje te zijn.
Een bezoek aan haar ouders levert vervolgens een blokkade op bij de grens: ze wordt teruggestuurd naar Engeland, de geliefden worden door een oceaan gescheiden. Beiden pakken hun leven op, maar jeuk is erger dan pijn. Een spel van aantrekken en afstoten begint.

Het gemis is steeds voelbaar, de zucht naar verdergaan met het eigen leven ook. Het kost slachtoffers: beiden komen anderen tegen maar kunnen daar maar moeilijk een liefdesleven mee opstarten want één sms-je, een berichtje van de ander is alweer voldoende om te ervaren wie er voor elkaar gemaakt zijn. En je moet van goeie huize komen wil je Jennifer Lawrence als tijdelijke vriendin weer inruilen, nietwaar?

Erg knap aan de film is dat ie keurig speelt met de continue worsteling die de beide jongelingen ervaren, maar die dat ook op hun nabije omgeving projecteren. Verrassend knappe film.

La Grande Bellezza - Paolo Sorrentino

La grande bellezza op IMDb
Mudvol met leegte. Bolstaand van holheid. Maar man man man wat een pracht.

De faam van LGB had me al langs vele wegen bereikt en ik zeg meteen: is geen woord van gelogen. Visuele pracht, feestelijke overdaad en complex doorwrochte dialogen. Helemaal in mijn straatje, deze film. Als ik dan ook nog eens het geschenk krijg dat de stad Rome er een grote, welhaaste een hoofd-, rol in speelt, ben ik dubbelblij.

Sorrentino, die we zouden kunnen kennen van bijv. Il Divo en La Consequenzo dell'amore , kiest voor een fenomenale ijkpersoon om de decadentie van Rome te tonen: Jep Gambardello is een schrijver op leeftijd. Bekend van slechts 1 boek en verder wat interviews behoort hij desondanks tot de jet set van de stad: feesten, feesten en feesten zijn zijn 3 dagelijkse bezigheden. Daar krijgen we in vele varianten beeld van voorgeschoteld.
Maar Jep zit in een periode van transitie: hij beseft dat hij oud  en eenzaam wordt als er plots een man voor zijn deur staat die zegt dat Jep's eerste vriendin is overleden. De man heeft haar dagboek gelezen en meldt haar hele leven verliefd op Jep te zijn gebleven. Daarmee herziet Jep opeens zijn ganse leven: een aaneenschakeling van leegte. Feest en drank en drugs, alla, maar waar is die "shoulder to cry on?" Om toch nog iets goed te maken gaat hij zelf die rol spelen voor anderen, hij kiest de dochter van een vriend uit om voor haar belangrijk te zijn. EN haar langs de feesten te slepen, uiteraard.

Schitterend hoe Sorrentino schakelt tussen loeidrukke, energieke scenes en de zeer serene nachtelijke wandeling over straten en door paleizen. De kijker kijkt , de kijker laat zich opzuigen: dit is prachtig. Maar dit is ook naargeestig. Dit is overweldigend. Maar dit is ook eenzaam.

Een film van zeldzame klasse. Ik ben stiekem verliefd, nou ,, ten minste jaloers op de persoonlijkheid van Jep.

Taken 2 - Oliver Megaton

Taken 2 op IMDb
Uit de koker van Luc Besson, dan weten de meesten al genoeg. Mijn dame had deel 1 ook gezien en nodigde me voor deze uit omdat de film grotendeels in Istanbul speelt. Ik bewaar zoete herinneringen aan die stad, dus ik keek mee.

Ik moet zeggen: Istanbul is fantastisch, met afstand de beste rol van de film. Verder veel schiet- en ontplofwerk van een ietwat onwaarschijnlijke (want te oude) actieheld - in de vorm van Liam Neeson verwacht je geen man die vechttechnieken en hardlopende achtervolgingen met succes uitvoert tegen jongere en sterkere opponenten. Niet mijn bakkie leut dus, deze film.

Verhaal is iets met de wraak van een Albanese familie op meneer Leeson omdat ie in deel 1 de zoon van de familie vermoord had. Omdat die z'n dochter had ontvoerd. De familie neemt nu wraak door ditmaal de (ex-)vrouw van Leeson te ontvoeren, het is weer eens wat anders.

Het Diner - Menno Meyjes

Het Diner op IMDb
Het boek was beter.

Gauw klaar zo, met de recensie. Toch zal ik nog enigszins aanvullen, anders blijft de reden van die opmerking voor u onzichtbaar.
Wat ik aan de film sterk vond, was de niet aflatende reeks aan ontregelende dialogen. Steeds weer wordt tempo verlegd, voornamelijk door de prima optredende Jacob Derwig, maar ook zo af en toe door zijn filmechtgenote Thekla Reuten. De taal is sterk , en de taal is sterk overheersend. Dat is uiteraard een verdienste van schrijver Herman Koch.
Wat de film echter veel minder heeft dan het boek, is spanning. In het boek is de misdaad van de kinderen van de dinerende echtparen voelbaar en steeds groeiende, in het diner is het steeds louter de reden van het bijeenkomen. In het boek identificeer je je met de ouders, soms met de kinderen, soms met die getroffen zwerver. In de film stonden alle personages te karikaturaal van me af.
Maar de taal vergoedde veel.

Verhaal in t kort: 2 broers komen -met echtgenoten- bijeen in chique restaurant om de situatie van hun zoons te bespreken. Die zoons blijken een naargeestige misdaad te hebben begaan, waarbij alleen de ouders weten wie de daders waren en waar de rest van de maatschappij met afschuw reageert.
De ene broer is politicus (presidentskandidaat) en denkt dus na over reputatieschade, de andere is een werkloze onderwijzer met een bizarre kijk op maatschappelijke ontwikkelingen. Het botst aan alle kanten, elke vorm van status wordt stukje bij beetje ontrafeld.

Oordeel zelf.

Inside Llewyn Davis - Joel & Ethan Coen

Inside Llewyn Davis op IMDb
Naar mijn hart in ieder geval, maar ik ken er nog wel een aardig stel voor wie dit een film naar het hart is. Vooropgesteld dat je in de eerdere Coen Brothers-films de cynische humor kon waarderen. En vooropgesteld dat je de door de regisseurs gekozen muziek voor de soundtrack altijd een extra USP vond.

Is dat het geval, dan ga je je aan deze film geen buil vallen. Al deze ingrediënten zijn namelijk fors uitvergroot in wat hun eerste muziekfilm mag heten. Het gáát over een muzikant, over muziek maken en over leven van de muziek. De broertjes doen echter hun reputatie alle eer aan door de hoofdpersoon Llewyn Davis, een startend folksinger die hunkert naar een carrière, weer de hele film lang de meest bonte figuren te laten ontmoeten.
De concurrerende muzikanten (jaja, een zeer meevallende Justin Timberlake o.a.) , de managers en zaaluitbaters, de katten die hij steeds maar blijft tegenkomen, de gastgezinnen waarbij hij steeds na optredens op de bank crasht, de chauffeurs en medepassagiers die hij op zijn (lift)reizen ontmoet.

Honderd procent Coen, ga m gewoon doen!

Wij mochten hem in voorpremière zien, je bent alvast gewaarschuwd.

Only God Forgives- Nicolas Winding Refn

Only God Forgives op IMDb
Toegegeven, het is niet de actiefilm die je aan de hand van de posters en de faam van de regisseur (Drive!) zou verwachten. En toegegeven, er wordt met verve en gretigheid gespeeld met traagheid en vaagheid.
Maar dan nog: het is niet de onbegrijpelijke, altijd moeilijke tweede van een filmmaker die net succes heeft geproefd.
Ryan Gosling kijkt wellicht net iets te vaak nadenkend meewarig in het oneindige, de schets van zijn lege drugsdealersbestaan wordt door de regisseur vakkundig neergezet. Eenzaam in het Verre Oosten, wellicht poen zat maar in ieder geval liefde tekort .
Ook tekort aan liefde voor zijn broer , maar dat blijkt al snel terecht. Als die een 15jarig meisje verkracht en ombrengt en vervolgens wordt omgebracht door de vader van het meisje, voelt hij zich in eerste instantie helemaal niet geroepen om de familienaam te gaan redden. Daar komt verandering als zijn moeder overkomt uit de VS, er dient orde op zaken te worden gesteld. In de eersteklas bitchy moeder herkennen we Kristin Scott Thomas, die daarmee afstapt van haar vaak aristocratische rollen.
De moord op zijn broer blijkt gevolmachtigd te zijn door de lokale politie, alwaar een nogal mysterieuze officier niet alleen de scepter maar ook een hele reeks Oosterse zwaarden zwaait. Die te pas en te onpas gebruikt worden, omdat de familie toch langzamerhand op het spoor van de moordenaars van hun broer/zoon komt.

Het einde is voor velerlei uitleg vatbaar, dat zal de ervaring van vaagheid voor velen verklaren. Ikzelf heb er mijn uitleg in , maar laat ik het houden op een verlossing van/voor de zoon.