United- James Strong

United op IMDb
Toen ik klein jongetje was, was ik net als anderen. Verzot op voetbal, geen middag of vooravond thuis en in de uren daarna lezen of voetbalplaatjes sparen. Een van de memorabele boeken uit die tijd, was "25 jaar Europacup" van Ed van Opzeeland. Behelste uiteindelijk lang geen 25 jaar, maar het verhaal dat hier verfilmd is, staat er uitgebreid in beschreven. Logisch dat dat ik snel inklikte toen ik deze op de film1-agenda zag staan.

Het is een integere film geworden over een zwaar dramatisch verhaal. ManU is nu een van de grootste clubs ter wereld, maar was toen nog volop in opbouw. De Britse voetbalbond wilde niet zo erg dat haar clubs ook naar andere bonden en competities gingen luisteren, dus maakte ze het de kandidaten lastig. Nooit een wedstrijd verdagen of verplaatsen:  als je Europees wilt, is dat je eigen verantwoordelijkheid".
De film volgt Bobby Charlton, nog immer het grote clubicoon. In 1956 begint hij naam te maken, wordt bij de selectie gevoegd en komt langzamerhand aan spelen toe. Hij scoort veel en helpt United landskampioen te maken.
In de daaropvolgende Europacupronde moet men een uitwedstrijd tegen Belgrado spelen, De terugreis moet snel na de wedstrijd, want zaterdag wacht alweer Wolverhampton Wanderers. Deze haast verklaart de wens om, ondanks het slechte weer, toch op te stijgen vanaf het vliegveld in München. Het gaat mis.

Een forse crash, het elftal bijna letterlijk gedecimeerd. Land in shock, zelfs de bond in shock. De doden worden begraven en er moet toch langzamerhand een show ongo'en. Bobby wil niet meer, hij heeft zijn buik vol van het voetbal nu het hem zoveel vrienden heeft gekost. Er wordt dus op hem ingepraat.

De film is integer, is ook boeiend voor wie niet zo in het voetbalspelletje is omdat er een fraai staaltje vriendschap en mannenpsychologie wordt toegepast. Ik vond m oke!

Last Vegas - John Turteltaub

Last Vegas op IMDb
Natuurlijk zijn ze verschrikkelijk, die "oude mannen doen nog één keer leuk"films. Zo ook deze.
Je begint er aan met een sprankje hoop dat het acteertalent van Freeman en De Niro, de karakterrolletjes van Douglas en de alle-kanten-op-schietende humor van Kline hier een bepaald soort symbiose tot stand brengt. Not.

Te flauw, te voorspelbaar, te weinig malen de mondhoeken in de krul. Jammere poging.

Vier jeugdvrienden lopen in de zestig en hebben elk hun levensloop. Een van de vier doet aan jonge vriendinnetjes en gaat er eentje huwen. Dat moet natuurlijk met een klinkend vrijgezellenweekend worden in geluid. In Las Vegas liefst.
De een een hartpatiënt, de andere seksueel uitgeblust maar nog voor één weekend vol lust, de andere twee strijden met elkaar om de verwerking van de dood van hun gedeelde jeugdvriendinnetje. Een leven vol verwijten en ongemakken dus, dat eenmalig in een feestje moet worden omgezet.

Oordeel zelf, wellicht vindt u het wel leuk.

Paulette - Jérôme Enrico

Paulette op IMDb
Niet bijster goede, doch wel onderhoudende film over een oude oma die - na de zoveelste onteigening door een deurwaarder- genoeg heeft van haar armeluisbestaan. Ze woont in een wijk waar de drugshandel welig tiert en ze besluit een kruimeltje van de cake mee te pakken.
Dat laatste zelfs letterlijk, want als blijkt dat ze inderdaad makkelijk geld verdient, combineert ze haar nieuwe stiel met haar voormalige: banketbakker.. Ze maakt spacecakes, afghaanse muffins en zweefmacarons.
De buurt smult ervan, men staat ervoor in de rij. Jammer dat ook haar schoonzoon, politieagent van beroep, er lucht van krijgt. Samen met haar vriendinnen rolt Paulette van het ene "probleem" in het andere.

Stoker- Chan-Wook Park

Stoker op IMDb
Stevige namen toch wel op de poster. Gevestigde dame met artistieke bewijsdrang (Nicole Kidman) en een rising star in de damesrollen (Mia Wasikowska). Reden genoeg om deze te proberen. Helaas bleek ie me niet te pakken te nemen, deze thrillerachtige filmwaas.

Dochter India lijkt een dame met afwijkende , want licht paranormale, gaven. Wat het ook moge zijn, een gangbaar meisje is ze niet. Als haar vader plots overlijdt bij een raar ongeluk, ziet zij zichzelf nog meer geconfronteerd met haar egoïstische en afstandelijke moeder.
Alles verandert als de broer van vader in het huis langskomt. Oorspronkelijk als begrafenisvisite, maar wanneer hij blijft logeren , verandert plots de hele setting in het huis.
Moeder toont enige avances naar de broer, broer zelf lijkt juist veel meer gefocust op de dochter terwijl deze van beiden niets lijkt te moeten hebben. Er ontwikkelt zich een rare driehoek. En er vallen in de omgeving nogal wat slachtoffers.

Rare film. Ik kan er niet veel moois over naar voren brengen.

Loenatik, te gek! - Johan Timmers

Loenatik, te gek! op IMDb
In zijn genre waarlijk een briljante film. Een kinderserie-idee, het verhaal uitvergroot naar filmscript-lengte en dan op behoorlijk sterke wijze alle cliché-invullingen doen. Klinkt simpel, maar het effect is verbluffend goed. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt en betrapte mezelf geregeld op grinnik en schater. Zo ook de rest van de zaal, waar opvallend veel volwassenen aanwezig waren voor deze jeugdfilm.

Het verhaal: door het overheidsbeleid moest de vorige opvanglocatie van de pyschisch nogal instabiele hoofdpersonen worden gesloten. Ze moesten terug in de maatschappij, midden tussen de mensen. Ook hun verzorgende zuster moest op zoek naar een nieuwe baan.
Kort na een van haar sollicitaties verdwijnt ze, buurvrouw ziet nog net hoe de zuster een busje in getrokken wordt: ontvoering op klaarlichte dag.
Via de voormalige arts worden alle oud-cliënten opgespoord om vervolgens de zoektocht in te zetten naar de verdwenen verpleegster. De majoor zet de plannen uit, Bep Brul charmeert en schmiert om informatie los te krijgen, ook de overige cliënten worden vol ingezet. Zal het ze lukken om de zuster te vinden en te bevrijden?

Vooral gaat mijn petje af voor John Buisman, die op onnavolgbare wijze de angstige en huilerige dierenvriend Dokter Doolittle speelt. Prachtig zoals hij zijn rol vormgeeft.
Andere open doekje gaat naar Karen van Holst Pellekaan, die talloze woordgrapjes in het script vervlocht. En verder: lachen geblazen voor jong en oud.

Boyhood- Richard Linklater

Boyhood op IMDb

Zo eens in de zoveel jaar komt er eentje: een film die de geschiedenis verandert. Waar "One flew over the cuckoo's nest" kijkers opeens de andere kant van psychiatrie in films liet zien, waar "Magnolia" met de kunstig vervlochten levens van de rollen het lemma "mozaïekfilm" definitief een andere lading gaf, daar geeft "Boyhood" voor altijd een andere inhoud aan de "coming of age"-films.

Werkelijk een ongelooflijke prestatie die Richard Linklater met zijn acteurs heeft neergezet. Gedurende een periode van 12 jaar riep hij jaarlijks zijn club acteurs bij elkaar om de volgende fase van het opgroeien van het zusje en vooral het broertje uit just another American family te volgen. Mazzel voor de regisseurs dat hij niemand kwijtraakte gedurende het traject, mazzel voor de kijker die echt een realtime-inzage krijgt in het verouderingsproces van de kinderen én de ouders.
Het is dan ook niet het plot dat deze film zo bijzonder en zo geslaagd maakt. Het is de waarheid die in elke scene zit. Het is de herkenbaarheid voor mensen met jonge kinderen. Het is de herkenbaarheid voor tieners dat het leven op zo veel plekken op aarde hetzelfde is.

We volgen Mason, 6 jaar oud, op zijn wandeling door het leven. We nemen pas op z'n 18e afscheid van hem. Mason is een dromertje: papa en mama gescheiden en een zusje dat totaal niet in hem geïnteresseerd is en hem zelfs een hinderpaal vindt. Wat volgt is een logisch chronologisch verhaal: verhuizingen, weekendjes met papa, nieuwe school, nieuwe pappa's in het leven van mama, scheidingen, ruzies, verbinding, onthechting,vriendinnetjes en vriendjes, nieuwe verhuizingen.
Allemaal zo voorspelbaar als wat, maar deze film krijgt het voor elkaar dat juist de logica van het leven heel confronterend is. Het meest werd ik om m'n nummer gezet door de huilende moeder , die- op het moment dat ook haar zoon het huis verlaat- wanhopig uitroept: 'I thought there would be more".
Nee dus, dit is wat het leven is. Een verzameling kleine krabbelaars die elk hun eigen biotoopje bevolken. In dat kleine kringetje zoeken ze naar geluk, pakken ze het vast en laten ze het weer los. Om vervolgens gewoon opnieuw te gaan zoeken. Het is wat het is, alle cliché's die je erop los kunt laten zijn niet voor niets cliché's : "Je moet het zelf doen". "Geniet nu, want morgen is het voorbij". "Familie is het belangrijkste geschenk". "Het leven is vergankelijk". "Van het concert des levens etcetera".

Deze film zet de nieuwe standaard. Hier gaat de komende tijd niemand overheen komen. Wat een impact, wat een brille. Wat een schitterende film. 164 minuten confrontatie, ik gun werkelijk iedereen om deze te zien.

Chez Nous - Tim Oliehoek

Chez Nous op IMDb
Sommige films sla je over. Bewust. En dat overweeg je te blijven doen, totdat er zich een gelegenheid voordoet om hem "gelegitimeerd" te kijken. Gisteren was zo'n dag: moe van werkweek, met vrouw en dochter op de bank. En het was de vooravond van de Canal Parade. Betere kans om deze film te zien komt niet voorbij.

Het is, ondanks het wat aparte onderwerp, volop een familiefilm. In de zin van: vol kneuterig Hollandse gezelligheid en herkenbare probleempjes. In die zin is de film dus echt niet slecht. Hij zal geen toplijst halen maar voldoet exact aan de verwachtingen. En over de hoofdrolspelende Alex Klaassen kan ik niet anders zeggen dan dat hij veelzijdigheid laat zien. Plusjes dus, al is het over de hele linie ietwat mager qua plot.

Caféeigenaar van Amsterdams gay- en travocafé komt in de financiële problemen door zijn onbegrensde menselijke goedheid. Zijn "aangenomen' zoon wil hem helpen, zeker als de cafeman ook nog eens in het ziekenhuis komt te liggen. Daar krijgt de zoon te horen wie eigenlijk zijn echte vader is en dat ie op zoek moet. De echte vader is een draaideurcrimineel.

Legt u zelf de eindjes bij elkaar? Zoon vindt vader, die moet helpen om met een ouderwetse kraak het geld op te hoesten om het café te kunnen kopen en aldus de faillissementsverkoop te verhinderen. Die kraak moet, u voelt hem al, plaatsvinden op de dag van de botentocht, de Canal Parade. Dan is Amsterdam immers heel ergens anders mee bezig.

Het is plat, bij vlagen te, maar ach, voor een vermoeide avond best te doen.