Slow West - John Maclean

Slow West op IMDb (7,0)
Type Western dat zelfs ik grotendeels kan verdragen. Het "slow" uit de titel wordt waargemaakt, we kuieren langzaam richting de climax. Aan het eind is het dan wel weer een potje genadeloze pangpang, maar daar is blijkbaar geen ontkomen aan. Wat mij betreft mag dat altijd even minder, dan kun je je als kijker meer op het verhaal concentreren, maar blijkbaar moet de regisseur altijd nog iets etaleren. Hoe dan ook: het leeuwendeel van de film vertelt een verhaal, een prettig volgbaar verhaal.

Jay is een jonge emigrant. Hij is Schotland ontvlucht na een ongelukkig gebeuren in zijn familie waardoor hij verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van zijn oom. In het grote Amerika reist hij nu in zijn eentje naar het Westen, om daar zijn óók gevluchte droomliefde en haar vader te vinden.
De reis is uiteraard niet zonder gevaar en zijn grote geloof in het goede van de mens wordt Jay bijna fataal. Net op tijd ontmoet hij de ruige cowboy Silas, in wie wij Michael Fassbender (tevens producent van de film) herkennen. Die redt hem zijn leven en blijkt bereid tegen betaling Jay verder op zijn reis te helpen. Als kijker weten wij op dat moment al meer dan Jay, Silas heeft zijn redenen.
Jay's zachtaardige karakter botst met de ruwe bolster van Silas, meermaals wenst hij niet af te wachten of er wel een blanke pit onder zit.
Onderweg ontmoet men gelukszoekers maar ook premiejagers en op een of andere manier weet iedereen de reden van de tocht van Jay. Blijkbaar is zijn gewenste vrouw heel niet zo heilig geweest als hij denkt, dat moet hij haar toch eens vragen. Op het moment dat hij zijn landgenote in het vizier krijgt, komen alle lijnen van het verhaal bij elkaar. Het is gedaan met het "slow", we gaan effe climaxen.

Time out of mind - Oren Moverman

Time out of mind op IMDb (5,7)
Prettig klein gehouden film over het dak- en kanslozenbestaan. Op een goede manier wordt er niet al te diep ingegaan op de reden waarom George nou op straat is komen te staan (nou vooruit, vrouw ziek en vervolgens dood, drinken, bedrijf op de fles. Kort gezegd: omstandigheden).
Belangrijker is dat wordt getoond hoe hij zich staande houdt in die onmetelijk harde maatschappij: de weerstand bij de officiële instanties omdat hij geen papieren bezit, de schuine blik van mensen die hem voorbij lopen omdat hij er slonzig uitziet en waarschijnlijk stinkt, de regelgeving in de opvanghuizen waar hij bij vorst probeert binnen te komen om daar te mogen overnachten.
Dat allemaal draagt George (een goede rol van Richard Gere) allemaal met verve. Hij probeert zijn trots te houden, ook al stelt hij zichzelf continue vragen. Zijn focus ligt op het proberen contact te krijgen met zijn dochter, die uiteraard niet trots is op het bestaan en op de keuzes van pappa. Ze houdt hem af, maar hij houdt vol.
In de opvang bouwt hij min of meer een vriendschap op met de hyperactieve Dixon, een fulltime pratende geesteszieke, die over een zeer goed hart en een opgewekt mensbeeld beschikt. Stukje bij beetje weet hij George op het goede pad te zetten om toch de confrontatie met zijn dochter weer aan te gaan. Om de strijd met de instanties niet langer uit de weg te gaan, omdat een beetje regelgeving ook voor een beetje geld en dus een beetje bestaan kan zorgen. George vermant zich.

Jimi: All is by my side - John Ridley

Jimi: All is by my side op IMDb (5,6)
Niet beroerde biopic over the rise van meestergitarist Jimi Hendrix. Zonder the fall dus: de film behandelt slechts de korte periode van de eerste signalering van zijn talent tot aan de stap naar zijn eerste grote festival. Niets over Woodstock, niet over epigonisme en weinig over zijn ongebreidelde drugsgebruik.
Als begeleidend gitarist staat hij in op zich nog best gerenommeerde clubs te spelen, maar er is bijna niemand die het ziet. De lounges waar hij speelt trekken niet veel publiek. Totdat Linda, op dat moment de bijvriendin van Keith Richards, een keer in de zaal ziet. Zij ziet de grote mogelijkheden van het losse spel van deze - op dat moment nog - introverte jongeman.
Jimi vindt in eerste instantie de door haar geschetste toekomst maar niks: veel te veel gedoe, veel te veel initiatief, hij wil lekker spelen. Toch laat hij zich overhalen: ze introduceert hem bij een mogelijke manager, hij leert op dat moment succesvolle muzikanten kennen (in de periferie van The Animals en Eric Clapton), de ruimte die hem geboden wordt, pakt hij gretig aan.
Hij duikt in de Londonse scene omdat daar meer lucht zou zitten., ontmoet een meissie en kan steeds vaker lekker spelen. Echter: daardoor ontmoet hij ook steeds meer fouterikken: drugsdealers, een dominante vriendin, kritisch publiek. Maar Jimi wil eigenlijk alleen maar lekker spelen.
Er wordt geinvesteerd om werk uit te brengen maar het slaat maar matig aan. De live-reputatie is nog grondig, maar recencies boren hem de grond in. Het drugsgebruik en de desinteresse slaan toe.
Zijn manager weet hem nog net binnen de lijntjes te houden want man, man , dat podium van Monterey gaat voor hem echt het grote podium worden waarop hij de wereld zijn vaardigheden kan tonen.

Gaandeweg de film blijkt Andre "Outkast" Benjamin een behoorlijk geloofwaardige rol neer te zetten. Het duurt effe maar opeens is ie ook echt Hendrix.

Met o.a. Andre Benjamin en Imogen Poots.

De Reünie- Menno Meyjes

De Reünie op IMDb (5,5)
Ze waren een tijdje heel hip, ik weet eigenlijk niet of het nog zo is. Nederlandse thrillers , en dan heb ik het over de boeken. Opeens hadden we een aantal schrijfsters die erin slaagden hun boeken dusdanig populair te maken dat er een verfilming kwam. Ik heb er niet veel van gezien, maar deze kwam gisteravond voorbij op de filmzender en we zijn (met z'n drietjes) eens voor gaan zitten.

Welnu, ik hoop dat mijn vrouw en dochter er meer van hebben genoten dan ik. Ik vond het allemaal maar matig gescript. Voeg daarbij dat ik Thekla Reuten wel eens doortastender heb zien acteren en ik Daan Schuurmans zelfs bloedirritant vond spelen, en je snapt dat deze bij mij niet in het goede rijtje komt. Ach, we kunnen er altijd nog een quizronde van maken.

Whodunit? Wie zit er achter de verdwijning van de 15-jarige Isabel? Daar proberen wij in anderhalf uur achter te komen, maar Sabine doet er al tientallen jaren over. Haar voormalige hartsvriendin, met wie ze puberdromen en weltschmerz deelde en die zich zo plots van haar had afgekeerd. Sterker nog: die zich ontpopte tot een ware plaaggeest op schoolplein en in het groepsleven. Wat was er gebeurd tussen deze twee BFF's?
Sabine heeft het er moeilijk mee gehad, kon moeilijk aarden in het leven. De kijker schakelt in als zij na enkele depressieve maanden weer aan het werk gaat en daar geconfronteerd wordt met een jongen van haar voormalige school. Er komt een schoolreünie aan, beiden zijn uitgenodigd en zonder twijfel zal het daar ook gaan gonzen over de verdwenen Isabel. Wat was eigenlijk de rol van deze Olaf toentertijd? En wat speelde er tussen de jongen die Sabine graag wilde, die Isabel daarom plagerig probeerde te versieren en Sabine zelf?
Stukje bij beetje wordt het mysterie - wellicht- ontrafeld.Wellicht, zeg ik u, omdat van de kijker verlangd wordt dat hij aan het eind zelf oordeelt wat er nu precies gebeurd is.

De Surprise - Mike van Diem

De Surprise op IMDb (6,7)
Mike van Diem, mensen. Ooit won ie een Oscar voor de beklemmende regie van Bordewijk's boekverfilming "Karakter". Hij deed nog wel van alles daarna maar niets dat zo spraakmakend werd. En vorig jaar maakte hij dus deze. Een vehikel voor het droogkomisch talent van Jeroen van Koningsbrugge. Die overigens in deze film verdacht ingehouden acteert.

Jeroen speelt Jacob, een adellijke miljonair die geen zin heeft in het leven. Hij wacht keurig tot het overlijden van zijn moeder voordat hij zijn eigen dood zal kunnen veroorzaken. Klunzige zelfmoordpogingen mislukken waarna hij zich meldt tot een instituut dat op verzoek het levenseinde bespoedigt.
Daar ontmoet hij een gelijkgezinde, maar toch nog leuke dame en u kunt al raden wat het vervolg zal zijn: gaandeweg wil hij toch proeven wat het leven hem te bieden heeft maar helaas, hij heeft al getekend voor een onaangekondigd noodlottig overlijden. De organisatie zit achter hem aan, hij probeert zijn gevoelens voor het wijffie te plaatsen en er ontstaan ontwikkelingen.

Matig. Matig. Geheel in de stijl van de formulefilm "romantische komedie" die de Nederlandse markt de laatste jaren overspoelt. Maar daar is publiek voor, dat zeker.

Met Jeroen van Koningsbrugge, Georgina Verbaan en Jan Decleir.

The Lady In The Van- Nicholas Hytner

The Lady in the Van op IMDb (6,9)
Als je Maggie Smith-fan ben, dan probeer je alles te kijken. Ook vehikels als deze. Het is een lieve film, eerder dan een goede film. Fijn klein gespeeld, zowel door haar als door tegenspeler Alex Jennings. Dat maakt de film draagbaar. Vederlicht, kortstondig vermaak. Fijn voor een zaterdagmiddag.

Alan is toneelschrijver en woont in een keurige villastraat in Camden. Het fraaie uitzicht wordt ontsierd door een dame die in een busje woont dat ze om de zoveel dagen voor een ander huis parkeert. Net snel genoeg verplaatst ze zich om steeds alle bewoners tegen zich in het harnas te jagen.
Alan is alleenstaand en bekommert zich een beetje om de dame. Gaandeweg kweekt hij sympathie voor de mopperende zwerfster, die hem aan zijn (dementerende) moeder doet denken. Uiteindelijk geeft hij zelfs toestemming om het busje op zijn terrein te parkeren, als de verordeningen van de gemeente een dreigend wegslepen van de van aantonen. Stukje bij beetje leert hij meer van haar levensverhaal en de redenen van haar kommervolle bestaan.

Smith glorieert als de mekkerende zonderling, Jennings is uitmundend als de stugge maar lieve Alex. Dat spel, dat maakt de film voor iedereen te doen.

Bloed, Zweet en Tranen - Diederick Koopal

Bloed, Zweet en Tranen op IMDb (7,2)
Ik heb het altijd een bijzonder fenomeen gevonden, die Hazes. Fenomenale stem, onweerstaanbare levensliederen en doordrenkt van kunstenaarstragiek. Maar ook een man die eigenlijk een fanbase kreeg die niet geheel weerspiegelde waar hij eigenlijk voor stond. Iedereen wilde steeds maar die "Uit de goot' zinnetjes meebrullen, terwijl hij juist daarín wilde: hij wilde liever blueskunstenaar dan levensliedkunstenaar zijn. Het lot bepaalde anders.

De film is mij te karikaturaal, die zal op het grote publiek geschreven zijn: opkomst en ondergang van een cultheld. Wel uitstekend spel van Hadewych Minis en Raymond Thiry, bij vlagen ook wel van Martijn Fischer. Het overdreven gedweep met blikjes Heineken wordt op een gegeven moment irritant, maar de manhaftige pogingen om gezien te worden als een grote, die stralen ervan af.

Het verhaal kent u. Hij is dood. Opgeleefd. Maar hij lied wel een erfenis na. Van onnavolgbaar sterke liedjes. Pak de kans om daarvan de wording nog een keertje mee te pikken.