Ik heb het altijd een bijzonder fenomeen gevonden, die Hazes. Fenomenale stem, onweerstaanbare levensliederen en doordrenkt van kunstenaarstragiek. Maar ook een man die eigenlijk een fanbase kreeg die niet geheel weerspiegelde waar hij eigenlijk voor stond. Iedereen wilde steeds maar die "Uit de goot' zinnetjes meebrullen, terwijl hij juist daarín wilde: hij wilde liever blueskunstenaar dan levensliedkunstenaar zijn. Het lot bepaalde anders.
De film is mij te karikaturaal, die zal op het grote publiek geschreven zijn: opkomst en ondergang van een cultheld. Wel uitstekend spel van Hadewych Minis en Raymond Thiry, bij vlagen ook wel van Martijn Fischer. Het overdreven gedweep met blikjes Heineken wordt op een gegeven moment irritant, maar de manhaftige pogingen om gezien te worden als een grote, die stralen ervan af.
Het verhaal kent u. Hij is dood. Opgeleefd. Maar hij lied wel een erfenis na. Van onnavolgbaar sterke liedjes. Pak de kans om daarvan de wording nog een keertje mee te pikken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten