Trigger Point - Philippe Gagnon

Trigger Point op IMDb (4,3)
Ook niet goed, maar wat mij betreft iets beter te verdragen qua sfeer was deze. Iets te volgepropt verhaal dat graag van alles wil zijn: het wil feelgood, sociaal/psychologisch drama en thriller ineen zijn en dat lukt niet erg best. Jammer, want an sich zitten er goede elementen in het verhaal.
Zoals deze: Callie is een jongedame die haar school combineert met een bijbaantje. Ze moet wel, want het is het enige inkomen in huis. Paps is ontslagen door een bruut sanerende grote ondernemer in de buurt. Paps drinkt en vergooit zijn leven, hij heeft de moed opgegeven.
Als er op haar school pamfletten worden uitgedeeld als protest tegen de volgende bouwplannen van diezelfde onderneming raakt Callie betrokken. Ze wil wat doen. Voor de maatschappij, voor die leuke jongen die het verzet leidt maar vooral voor haar vader. Ze wil hem haar waardigheid teruggeven, ze wil tonen dat brute ondernemers niet de macht in een stad mogen overnemen.
DAT is het beste deel van het verhaal, want daar zit nog een bepaalde vorm van geloofwaardigheid in.
Het mindere deel is dat er rondom die actiegroep een aantal mysterieuze moorden en zelfmoorden plaatsvinden, juist op het moment dat men allerlei publicitair succes aan het boeken is. Langzaamaan rolt Callie er met grote ogen in (nee maar echt) en raakt ze betrokken bij de in- en externe problemen van de actievoerders.
Dat is het mindere deel van de film. ten eerste zijn de lijnen iets te mager uitgediept, ten tweede zit er een hoge mate van ongeloofwaardigheid in.

Met Jordan Hinson, Yani Gellman.

I smile back - Adam Salky

I Smile Back op IMDb (6,1)
Zoals er filmpersonages zijn waar je wel van moet houden, zo is dit er een waar je wel een hekel aan moet hebben. Ik kan me niemand voorstellen die sympathie kan opbrengen voor het nare personage dat Sarah Silverman hier neerzet. In alles is zij een vervelend egoistisch wijf. En dat maakt de film ook moeilijk te verdragen.

Laney lijkt ogenschijnlijk alles bereikt te hebben wat een vrouw kan wensen. Een liefhebbende echtgenoot met behoorlijke baan en inkomen, twee lieve kindertjes en een fijn huis. Toch is Laney niet tevreden. Wat het is, weet ze niet maar ze zoekt en zoekt.
Ze zoekt het in drugs, ze zoekt het in seks met vreemden, ze zoekt het in bot taalgebruik in gezelschap: op alle manieren probeert ze aan te geven dat ze niet tevreden is met het leven dat ze leidt. Probleem is alleen dat niemand haar kan helpen, omdat niemand de kern van het probleem echt te pakken krijgt.
Langzaamaan vervreemdt ze zich van iedereen, om uiteindelijk in de kliniek te belanden waar men alles voor haar moet oplossen. Maar ook daar dient zich de vraag aan: wat dan?

Eerlijk is eerlijk: vervelende film.

Met Sarah Silverman, Josh Charles.

The Captive - Atom Egoyan

The Captive op IMdb (5,9)
Blijkbaar was de avond er perfect voor. Want: hoewel volledig een genrefilm, nam deze film ons toch stevig beet. Althans: ik vond het best spannend. Niet om te weten of er wel een eind aan komt, maar hoe dan? Dat is in deze film behoorlijk goed in elkaar gezet. Er werd naar behoren geacteerd, niet hartstikke goed maar wel oke, en de afwerking van het plot is waarachtig goed.

Het verhaal daarentegen is gruwelijk. Man gaat even de winkel in om taart te halen en bij terugkomst is zijn tienjarige dochtertje Casssandra verdwenen. In totale paniek natuurlijk krijgt hij bij de politie zijn verhaal niet duidelijk verteld. Direct blijkt dat ze hem zelf verdenken , omdat hij geen coherente antwoorden heeft op hun vragen.
De jaren verstrijken, de onzekerheid heeft hem feitelijk zijn relatie gekost maar hij zoekt door. Als dan blijkt dat de rechercheurs in andere verdwijningszaken wel succes boeken en plots aanlopen tegen een foto van een ouder geworden Cassandra, dan begint voor hem de speurtocht opnieuw. Zijn dochter blijkt als ronselaar/lokdame ingezet te worden door een pedofielennetwerk.
Samenwerken met de politie is nicht im frage, ze verdenken hem immers nog steeds. Als hij bij de ijsbaan waar zijn dochter schaatste plots een aanwijzing krijgt, gaat hij er vol op. En vooruit, hij geeft die nare rechercheur desondanks een seintje dat hij op een spoor zit.

Van de Canadese regisseur zag ik in de jaren 90 en 00 een aantal aparte, nogal filmhuistitels (The Sweet Hereafter en Exotica, o.a.) , ik vond dit een prettige terugkeer.

Met oa Ryan Reynolds, Rosario Dawson.

Parched - Leena Yadav

Parched op IMDb (7,4)
Ik moest het even opzoeken, maar weet nu dat "Parched" uitgedroogd betekent. Dat komt aardig overeen met wat de drie a vier hoofdroldames in deze film uitstralen: als er niet snel iets verandert aan hun leven, drogen ze uit en zullen ze sterven van geestelijke armoede.
Op het platteland van India wonen zij, waar zelfs in de tijd van mobieltjes en schotelantennes nog steeds een onoverkomelijk verschil heerst tussen mannen- en vrouwenrechten. De vrouwen lijden onder het geweld van hun mannen, onder seksuele onvrede (waar de ene in de prostitutie moet werken , wordt de andere door haar man de kamer doorgemept vanwege haar vermeende onvruchtbaarheid), onder gedwongen huwelijken en meer van die zaken die wij een eeuw geleden al geregeld lijken te hebben.
De vrouwen zoeken elkaar op om steun te vinden, onderling zijn ze volledig openhartig. Elk van hen heeft zijn dromen en wensen maar allen voelen zij zich belemmerd door hun echtgenoten en zoons dan wel door de dorpsoudsten die elke verandering wanhopig proberen tegen te houden.
Gaandeweg ontstaat er een milde vorm van rebellie: stuk voor stuk weten de dames een verandering op poten te zetten waardoor ze meer regie nemen over hun eigen leven. Daarbij de mannen in verwondering achterlatend, die worden plots geconfronteerd met hun eigen pathetische ouderwetsheid.

Als je even door de overacting heen kijkt, ontwikkelt de film zich tot een kleurrijke en sensuele vertelling, die aantoont dat ook in het bij vlagen prehistorische India een ontwikkeling van gelijkwaardigheid gaande is. En dat is een pré.
(Nou wij nog, de zaal was gisteren voor 99 procent gevuld met vrouwen).

The Fundamentals of Caring - Rob Burnett

The fundamentals of caring op IMDb (7,4)
Van de eerste (over kindsoldaten) ben ik de titel vergeten omdat ik de film wegens te gruwelijk niet uitgekeken heb, maar Netflix is toch doorgegaan met het produceren van films. Dit is het jongste resultaat, sinds deze week staat de film op het Netflix-kanaal. TFOC is een feelgoodfilm volgens een bepaalde formule: zet een goedbedoelende middelbare man tegenover een vervelende lichamelijk gehandicapte en er ontstaat vanzelf tegenstelling. Die is hetzij naargeestig danwel grappig. Hier wordt geprobeerd de grappige kant te laten overwinnen, anders wordt je nooit een feelgood. Deze heb ik dus wel afgezien.

Ben zit diep in de put. Bij een ongeluk (door zijn schuld) overlijdt zijn zoontje, waardoor zijn ex de relatie verbreekt en de scheidingspapieren overhandigt. Ben weet niet wat hij met zijn leven moet en neemt een radicale stap: hij gaat een opleiding doen voor verzorgende, om zo iets te kunnen doen voor een ander en daarmee wellicht zijn ziel te klaren.
Hij treft het niet: zijn eerste client Trevor is een oervervelende. Een 18- of 19-jarig jochie met de ziekte van Duchenne. Fysiek tot weinig in staat maar verbaal en geestelijk tiptop. De eerste contacten tussen Ben en Trevor verlopen dan ook moeizaam: Ben wordt gekleineerd maar bijt door. En af en toe terug. Hij is vastberaden te laten zien dat Trevor meer kan dan ie tot nu toe deed, dat hij onterecht door zijn angstige moeder wordt gepamperd.
De relatie verbetert en Ben wordt overmoedig: hij probeert Trevor te wijzen op diens dromen. Als jij werkelijk alles wilt weten van het grootste rund ter wereld en van de diepste put ter wereld, dan moet je er naar toe. Van de echte wereld leer je meer dan van de televisie, dat werk.
Uiteindelijk gaan ze op pad. Niets gaat vanzelf maar de band tussen de mannen blijkt sterk. Gaandeweg vervagen de stekeligheden en groeit er een prettige aanhankelijkheid. Als blijkt dat de mannen veel meer aan kunnen dan gedacht, worden uiteindelijk zelfs lifters meegenomen in het busje. En laat nou een van die lifters een voor Trevor zeer interessant meisje zijn..

Niks schokkends aan deze film, maar ook niks fout. Als ervaren filmkijker word je niet echt verrast, maar er zijn voldoende grijns- en grinnikmomenten.

Met Paul Rudd, Craig Roberts, jennifer Ehle en Selena Gomez

Bob and the Trees- Diego Ongaro

Bob and the Trees op IMDb (7,0)
Soms laat ik me adviseren door de alternatieve filmzender Film1 Sundance. Als daar vermeld wordt op welke festivals deze film heeft gedraaid en wat daarbij de waardering was, dan weet je dat je aan een taaie begint. Zo ook deze. Zeker op de breek van vrijdagavond/vrijdagnacht, na een werkweek.
Dan wordt het logisch dat de film voor jou eerder afgelopen is dan dat ie in werkelijkheid duurt.

Bob and the Trees is een ruige plattelandsvertelling,waarbij je moet denken aan de atmosfeer in een film als " Winter's Bone" :  diep verscholen in de Noord-Amerikaanse bossen huizen samenlevingen waarvan wij de omgangsvormen maar moeilijk herkennen, waarbij we ons afvragen hoe de mensen een bestaan opbouwen en hoe ze kunnen overleven.
Bob is er zo een. Middelbare leeftijd, samen met zijn zoon bezig om een beetje te overleven in de houthakkers-business. Met zijn laatste spaargeld koopt ie een vergunning om een bepaald bosgebied te ontginnen en het daar gegroeide hout goed te verkopen. Zoals het in dit soort films hoort, gaat er van alles mis. Het hout is rot, veel bomen zijn leeggevreten door mierenkolonies. Opkopers zijn dan ook niet blij met de kwaliteit die Bob ze biedt.
Het leidt tot financiele spanningen, onenigheid met zijn zoon en met zijn vrouw. Als er bovendien ook nog vervelende dingen gebeuren met zijn vee, draait Bob langzaam door. Hij verdenkt zijn buren, zoekt ruzie met de vergunningverlener en vervreemdt zich van zijn vrouw. Alles wijst in de richting van een totale instorting. Maar dan..

Geen prettig sfeertje, geen makkelijke film maar toch een 7,0 op IMDb. Voor de diehard.

White Bird in a Blizzard- Gregg Araki

White Bird in a Blizzard op IMDb (6,4)
De film is te doen. Verdere significanties zijn de rebelse rol van de doorgaans zo lieflijk acterende Shailene Woodley en - voor mij vooral - de gigantisch lekkere alternative 80's-soundtrack. Ik veerde elke keer weer op bij de volgende leuke herinnering (deze trend werd overigens tot aan de tshirts van de hoofdrolspeelster doorgetrokken. Leuk).

Kat groeit op in een oorspronkelijk harmonieus gezin. Als ze op haar 17e is aanbeland bij de grote stap naar volwassenheid en zelfstandigheid is er van die harmonie weinig meer over. Haar ouders zijn van elkaar vervreemd, hun huwelijk is niet geworden wat ze er zelf van dachten en verwachtten.
Van het ene op het andere moment verdwijnt haar moeder. Kat wijt het aan het ongelukkige gevoel van mams, gaat weliswaar plichtmatig mee naar recherche en psycholoog maar beschouwt de afwezigheid van haar moeder verder als een gegeven.
Ze is veel te druk met het opbouwen van haar eigen interesses. Neuken is daarbij de voornaamste. In eerste instantie met de lieve maar simpele buurjongen, voorlopig is dat goed genoeg. Als er zich echter in de vorm van een rechercheur een volwassener vent aandient, stapt Kat daar net zo makkelijk onomwonden op af. Onomwonden dient hierbij letterlijk te worden genomen, want Kat geeft zich volledig bloot aan de respectievelijke mannen .
Vader ondertussen sukkelt zijn leven door, wordt door de politie verhoord maar nergens wordt ook maar iets vernomen van moeders.
Twee jaar later is Kat studente, komt tijdens een vakantieperiode terug en gaat toch nog eens langs al haar verschillende bekenden om te vragen of ze iets meer kunnen vertellen van die bewuste dag. Zij was twee lang weg, maar de achterblijvers blijken in de tussentijd veel meer te weten.

Als u de film gaat zien, weet ik zeker dat u aan het eind even net zo verrast bent door de plotwending als ik was.

Met oa Shailene Woodley, Eva Green, Christopher Meloni, Sheryl Lee en Angela Bassett