McFarland, USA op IMDb (7,4)
Feelgoodje die prima past in de eerste werkweek van de nieuwe Amerikaanse president. Want ja, het gaat over the American Dream, het gaat over boven jezelf uitstijgen maar het gaat ook over Mexicaanse immigranten. Sportverhaaltje, thema "ook jij kunt worden wie je wilt, pak je kans". Maar zeker niet slecht, deze film is goed te doen.
Jim White is tot nog toe niet erg succesvol in zijn carrière als leraar op een middelbare school. Na een incident met het highschool-footballteam dat door hem gecoacht wordt, wordt hij voor de zoveelste keer ontslagen en moet hij uitwijken naar een klein Californisch stadje, dichtbij de Mexicaanse grens.
Hij belandt in een volbloed Hispanic-cultuur en krijgt er moeilijk zijn vinger achter. Football, daar doen ze hier niet aan. De jongens van zijn school gaan voor dag en dauw met hun ouders mee naar de plantages en werken zich in het zweet voordat ze - hardlopend- naar school vertrekken.
In die rauwe cultuur probeert coach White de jongens enig zelfvertrouwen te geven. Hij ziet dat er - door dat vele hardlopen en door dat vele werken - fysiek sterke jongemannen rondlopen en hij vat een plan: hij gaat proberen een hardloopteam op te zetten. Als toekomstdroom richt hij zich op de staatskampioenschappen, het zou te gek zijn als het zich achtergesteld voelende McFarland naam zou maken als een echt sportcollege-team.
Gaat uiteraard niet vanzelf. Het gezin van White groeit aanvankelijk moeilijk mee in de MiddenAmerikaanse gemeenschap, maar stukje bij beetje komt er contact en vertrouwen. Zoveel vertrouwen dat de puberdochters uiteindelijk dusdanig ingeburgerd zijn dat ze pa ervan weerhouden op een nieuwe aanbieding in te gaan. Die aanbieding krijgt hij zodra de eerste successen zich aandienen: er blijkt veel looptalent voorradig, maar vooral veel doorzettingsvermogen.
Langzaam worden de Whites ook een beetje Hispanic.
Zoals gezegd: feelgood, maar heel niet erg. En nog waargebeurd ook.
Met: Kevin Costner, Maria Bello, Carlos Pratts
zondag, januari 22, 2017
vrijdag, januari 20, 2017
Brimstone - Martin Koolhoven
Brimstone op IMDb
Fas ci ne ren de film. Ik kan het niet anders stellen. Diep onder de indruk verliet ik de zaal gisteravond. Waar had ik naar zitten kijken? Het was toch helemaal niet prettig? Het was geen aangename film? En het verhaal was toch eigenlijk te naargeestig voor woorden?
Allemaal waar. Maar ik kan niet anders dan de hoed afnemen en diep buigen voor de wijze waarop Martin Koolhoven dit heeft neergezet. Het was een langgekoesterde wens van hem, hij liep al jaren met het verhaal te leuren. De film komt dan ook geen dag te laat. Prachtig. Echt. Dan maar nachtmerries, dan maar boosheid maar dit moet gezien worden.
An sich is het verhaal niet heel complex: onderdrukte vrouwen in de tijd van het Wilde Westen, godsvrezende mannen die luisteren naar een dominee waar het foute van af druipt. Vanaf het begin weten we dat er meer speelt tussen The Reverend en de angstige Liz. Liz kan niet meer praten, haar tong is haar ontrukt. Pas later in de film leren we daar het fijne van.
Tot die tijd zien we een vrouw die zich als vroedvrouw staande probeert te houden in een haar onvriendelijk gezinde wereld. Als ze bij een lastige bevalling de keuze moet maken tussen het overleven van de moeder of het kind, belandt ze in een lastig parket. De uiteindelijke keuze wordt haar nagedragen, ze wordt belaagd en moet op de vlucht.
In vier delen verspringt de tijd die het leven van Liz ontvouwen. Die dominee, die steeds maar opduikt. Die alle mensen inpalmt en haar keer op keer angstig en ongemakkelijk maakt. En die haar steeds maar weer op de vlucht doet slaan.
De film raakt aan heikele thema's van toen en nu. Het is niet heel moeilijk om de hier behandelde religie in te wisselen voor heersende religies van nu. Het is niet moeilijk om de werkwijzen van de dominee te vertalen naar die van de imams en de priesters van nu. Het is niet moeilijk om de plaats van de vrouw van toen af te zetten tegenover die van de vrouw van nu. Koolhoven verbeeldt de dilemma's op een voor iedereen verschillende manier. Stel jezelf de vragen die hij ons ook stelt.
Wat de film nog extra aantrekkelijk maakt, is het indringende spel van Guy Pearce (voorwaar ik zeg u, u gaat een hekel krijgen aan die man). Maar ook de jonge Dakota Fanning zet een prestatie van formaat neer. Brimstone , mensen, is het tochtje naar de bioscoop alleszins waard. Abide with me!
Fas ci ne ren de film. Ik kan het niet anders stellen. Diep onder de indruk verliet ik de zaal gisteravond. Waar had ik naar zitten kijken? Het was toch helemaal niet prettig? Het was geen aangename film? En het verhaal was toch eigenlijk te naargeestig voor woorden?
Allemaal waar. Maar ik kan niet anders dan de hoed afnemen en diep buigen voor de wijze waarop Martin Koolhoven dit heeft neergezet. Het was een langgekoesterde wens van hem, hij liep al jaren met het verhaal te leuren. De film komt dan ook geen dag te laat. Prachtig. Echt. Dan maar nachtmerries, dan maar boosheid maar dit moet gezien worden.
An sich is het verhaal niet heel complex: onderdrukte vrouwen in de tijd van het Wilde Westen, godsvrezende mannen die luisteren naar een dominee waar het foute van af druipt. Vanaf het begin weten we dat er meer speelt tussen The Reverend en de angstige Liz. Liz kan niet meer praten, haar tong is haar ontrukt. Pas later in de film leren we daar het fijne van.
Tot die tijd zien we een vrouw die zich als vroedvrouw staande probeert te houden in een haar onvriendelijk gezinde wereld. Als ze bij een lastige bevalling de keuze moet maken tussen het overleven van de moeder of het kind, belandt ze in een lastig parket. De uiteindelijke keuze wordt haar nagedragen, ze wordt belaagd en moet op de vlucht.
In vier delen verspringt de tijd die het leven van Liz ontvouwen. Die dominee, die steeds maar opduikt. Die alle mensen inpalmt en haar keer op keer angstig en ongemakkelijk maakt. En die haar steeds maar weer op de vlucht doet slaan.
De film raakt aan heikele thema's van toen en nu. Het is niet heel moeilijk om de hier behandelde religie in te wisselen voor heersende religies van nu. Het is niet moeilijk om de werkwijzen van de dominee te vertalen naar die van de imams en de priesters van nu. Het is niet moeilijk om de plaats van de vrouw van toen af te zetten tegenover die van de vrouw van nu. Koolhoven verbeeldt de dilemma's op een voor iedereen verschillende manier. Stel jezelf de vragen die hij ons ook stelt.
Wat de film nog extra aantrekkelijk maakt, is het indringende spel van Guy Pearce (voorwaar ik zeg u, u gaat een hekel krijgen aan die man). Maar ook de jonge Dakota Fanning zet een prestatie van formaat neer. Brimstone , mensen, is het tochtje naar de bioscoop alleszins waard. Abide with me!
woensdag, januari 11, 2017
Under the skin - Jonathan Glazer
Under the skin op IMDb (6,3)
Als er dan toch wezens uit het buitenaardse dan wel bovennatuurlijke naar hier moeten komen, laat het dan maar in de vorm van Scarlett Johansson zijn. Veel minder mensen zouden het als angstig ervaren immers.
Zekers als die mensen zich zo zouden gedragen als The Female, zoals ze in deze film heet. Dit zeer vrouwelijke wezen lijkt op aarde te zijn om liefde te brengen, om mensen te verlokken. Gesitueerd in het mistroostige Glasgow rijdt ze rond in haar busje van waaruit ze gesprekken aanknoopt met jonge mannelijke bewoners. Nogal logisch dat een aantal van hen de verlokking niet kan weerstaan als ze ze een ritje in de auto aanbiedt. Doorgaans gaan die ritjes rechtstreeks naar haar huis.
Daar begint het loswerken en wegwerpen van het ene kledingstuk na het andere. Zij begint. En gretig volgt de manspersoon. De vooruitzichten van een erotisch samenzijn doen ze gedwee de dame volgen. Helaas lokt die ze rechtstreeks de val in, het gaat te ver om hier te beschrijven hoe precies maar bijna niemand keert terug van het "in the flesh" onderonsje.
Alles gaat goed totdat The Female tegen een meelijwekkende jongeman aanloopt, die duidelijk zijn plek niet kan vinden in de maatschappij waar zij hem nou juist uit zou moeten weghalen. De jongen is mismaakt, maar teder en lief. Femaletje begint na te denken, begint haar taak te verzaken.
Helemaal niet mijn genre, maar ik zie wel een kundig vormgegeven film en ben daarnaast niet ongevoelig voor de charmante aanwezigheid van mevrouw Johansson. Wil niet zeggen dat ik deze film bij iedereen aanbeveel, maar dat is allang niet meer nodig denk ik, het is al "een oudje".
Als er dan toch wezens uit het buitenaardse dan wel bovennatuurlijke naar hier moeten komen, laat het dan maar in de vorm van Scarlett Johansson zijn. Veel minder mensen zouden het als angstig ervaren immers.
Zekers als die mensen zich zo zouden gedragen als The Female, zoals ze in deze film heet. Dit zeer vrouwelijke wezen lijkt op aarde te zijn om liefde te brengen, om mensen te verlokken. Gesitueerd in het mistroostige Glasgow rijdt ze rond in haar busje van waaruit ze gesprekken aanknoopt met jonge mannelijke bewoners. Nogal logisch dat een aantal van hen de verlokking niet kan weerstaan als ze ze een ritje in de auto aanbiedt. Doorgaans gaan die ritjes rechtstreeks naar haar huis.
Daar begint het loswerken en wegwerpen van het ene kledingstuk na het andere. Zij begint. En gretig volgt de manspersoon. De vooruitzichten van een erotisch samenzijn doen ze gedwee de dame volgen. Helaas lokt die ze rechtstreeks de val in, het gaat te ver om hier te beschrijven hoe precies maar bijna niemand keert terug van het "in the flesh" onderonsje.
Alles gaat goed totdat The Female tegen een meelijwekkende jongeman aanloopt, die duidelijk zijn plek niet kan vinden in de maatschappij waar zij hem nou juist uit zou moeten weghalen. De jongen is mismaakt, maar teder en lief. Femaletje begint na te denken, begint haar taak te verzaken.
Helemaal niet mijn genre, maar ik zie wel een kundig vormgegeven film en ben daarnaast niet ongevoelig voor de charmante aanwezigheid van mevrouw Johansson. Wil niet zeggen dat ik deze film bij iedereen aanbeveel, maar dat is allang niet meer nodig denk ik, het is al "een oudje".
vrijdag, januari 06, 2017
The Founder - John Lee Hancock
The Founder op IMDb (7,3)
Uitermate interessante film. Ik kwam er anders uit vandaan dan ik vooraf dacht. Weliswaar is het biografisch, maar het is ook in een bepaalde vorm stichtelijk. Kijkers moeten zichzelf na afloop een morele vraag stellen. Dat vind ik leuk, dat vind ik goed. Dat maakt dat deze film sterk blijft hangen. (Ik heb niet alle andere kandidaten gezien, maar ik begreep dat deze film een Oscar-nominatie in de wacht heeft gesleept. We gaan het zien.)
Aanvankelijk zie je dat er allemaal niet aan af. Michael Keaton speelt (sterk) de rol van Ray Kroc, een ietwat sullige verkoper die in de jaren 50 de VS doorkruist om zijn milkshake-machines te slijten. Veel nul op rekest, hij is niet bijster succesvol. En we begrijpen alras dat het zijn zoveelste ambacht is (en net één ongelukje meer).
Alles verandert als hij de broers Dick en Mac Macdonald ontmoet. De twee hebben óók een hamburgertentje, maar zoals deze is er geen een in de hele VS. Dick is de uitvinder van de twee en die heeft een productiestraat bedacht waarmee hij de hamburger opnieuw uitvindt en sowieso een nieuwe formule bedenkt voor het fastfood-genre. Kroc staat ademloos te kijken naar die twee mannen, naar hun keurig gedrilde personeel en naar de effectiviteit van hun werk. Hij besluit nog één keer de gok te wagen: hij sluit een contract met de mannen, steekt zich in de schulden en probeert hun formule in franchise-vorm over andere VS-staten uit te rollen. De rest is geschiedenis, u weet.
De film richt zich echter niet zozeer op het succes van de keten met de grote M. De film richt zich vooral op de morele strijd die gevoerd wordt tussen de contractanten: aan de ene kant de McD-broertjes die vooral goede producten willen verkopen, aan de andere kant de gedreven Kroc die overal dollars ziet opborrelen. En die ook verdomd goed weet op te rapen. Steeds meer drijven de oorspronkelijke zakenpartners uit elkaar, waardoor ook u als kijker gedwongen wordt een keuze te maken. Wat zou u doen? Ging u voor het grote geld of ging u voor eerlijk zakendoen?
Met : Michael Keaton, Nick Offerman, John Carrol Lynch
Uitermate interessante film. Ik kwam er anders uit vandaan dan ik vooraf dacht. Weliswaar is het biografisch, maar het is ook in een bepaalde vorm stichtelijk. Kijkers moeten zichzelf na afloop een morele vraag stellen. Dat vind ik leuk, dat vind ik goed. Dat maakt dat deze film sterk blijft hangen. (Ik heb niet alle andere kandidaten gezien, maar ik begreep dat deze film een Oscar-nominatie in de wacht heeft gesleept. We gaan het zien.)
Aanvankelijk zie je dat er allemaal niet aan af. Michael Keaton speelt (sterk) de rol van Ray Kroc, een ietwat sullige verkoper die in de jaren 50 de VS doorkruist om zijn milkshake-machines te slijten. Veel nul op rekest, hij is niet bijster succesvol. En we begrijpen alras dat het zijn zoveelste ambacht is (en net één ongelukje meer).
Alles verandert als hij de broers Dick en Mac Macdonald ontmoet. De twee hebben óók een hamburgertentje, maar zoals deze is er geen een in de hele VS. Dick is de uitvinder van de twee en die heeft een productiestraat bedacht waarmee hij de hamburger opnieuw uitvindt en sowieso een nieuwe formule bedenkt voor het fastfood-genre. Kroc staat ademloos te kijken naar die twee mannen, naar hun keurig gedrilde personeel en naar de effectiviteit van hun werk. Hij besluit nog één keer de gok te wagen: hij sluit een contract met de mannen, steekt zich in de schulden en probeert hun formule in franchise-vorm over andere VS-staten uit te rollen. De rest is geschiedenis, u weet.
De film richt zich echter niet zozeer op het succes van de keten met de grote M. De film richt zich vooral op de morele strijd die gevoerd wordt tussen de contractanten: aan de ene kant de McD-broertjes die vooral goede producten willen verkopen, aan de andere kant de gedreven Kroc die overal dollars ziet opborrelen. En die ook verdomd goed weet op te rapen. Steeds meer drijven de oorspronkelijke zakenpartners uit elkaar, waardoor ook u als kijker gedwongen wordt een keuze te maken. Wat zou u doen? Ging u voor het grote geld of ging u voor eerlijk zakendoen?
Met : Michael Keaton, Nick Offerman, John Carrol Lynch
zondag, januari 01, 2017
The happiest girl in the world (Cea mai fericata fata din luma)- Radu Jude
The happiest girl in the world op IMDb (7,0)
Die titel is ironisch he, mensen! Zo blij gaat Delia niet door het leven. Ik moet toegeven, het wordt haar ook niet makkelijk gemaakt door haar ouders. En door de filmploeg die die dag een reclamefilmpje met haar moet opnemen.
Delia is 18 jaar en heeft een auto gewonnen in een prijsvraag van een frisdrankmerk. Die nemen een filmpje met haar op waarin ze moet vertellen waarom ze het gelukkigste meisje ter wereld is. Door die auto natuurlijk, maar ook door die heerlijke frisdrank.
Haar ouders zien in de gewonnen auto een mogelijkheid om geld te genereren voor hun toekomstplannen. Ze motiveren dat door Delia duidelijk te maken dat ze alles in hun leven opzij hebben gezet om het hun dochter naar de zin te maken. En dat ze nu iets terugvragen daarvoor.
Maar het meisje stribbelt tegen. Nooit in haar leven heeft ze iets voor zichzelf gehad en deze auto zou het eerste zijn, de eerste keer dat ze een beetje geluk heeft in haar leven.
Tussen alle takes van de reclame door kibbelen ouders en dochter voortdurend. En dat heeft zijn weerslag op haar acteerprestaties. Ze straalt niet echt uit dat ze het gelukkigste meisje van de wereld is.
Met Andreaa Bosneag, Doru Catanescu
Die titel is ironisch he, mensen! Zo blij gaat Delia niet door het leven. Ik moet toegeven, het wordt haar ook niet makkelijk gemaakt door haar ouders. En door de filmploeg die die dag een reclamefilmpje met haar moet opnemen.
Delia is 18 jaar en heeft een auto gewonnen in een prijsvraag van een frisdrankmerk. Die nemen een filmpje met haar op waarin ze moet vertellen waarom ze het gelukkigste meisje ter wereld is. Door die auto natuurlijk, maar ook door die heerlijke frisdrank.
Haar ouders zien in de gewonnen auto een mogelijkheid om geld te genereren voor hun toekomstplannen. Ze motiveren dat door Delia duidelijk te maken dat ze alles in hun leven opzij hebben gezet om het hun dochter naar de zin te maken. En dat ze nu iets terugvragen daarvoor.
Maar het meisje stribbelt tegen. Nooit in haar leven heeft ze iets voor zichzelf gehad en deze auto zou het eerste zijn, de eerste keer dat ze een beetje geluk heeft in haar leven.
Tussen alle takes van de reclame door kibbelen ouders en dochter voortdurend. En dat heeft zijn weerslag op haar acteerprestaties. Ze straalt niet echt uit dat ze het gelukkigste meisje van de wereld is.
Met Andreaa Bosneag, Doru Catanescu
zaterdag, december 31, 2016
Mission Impossible Ghost Protocol - Brad Bird
Mission Impossible Ghost Protocol op IMDb (7,4)
Laatste film van het jaar is een oude actiefilm. Omdat ik thuis op de bank zat, voordat ik naar een feestje ga. Dan krijg je dat.
MIGP is een actiefilm van de klassieke soort. Geheim agenten, nucleaire wapens, de Russen als slechterik maar toch weer niet en de Amerikaanse geheime dienst als superhelden die van alles kunnen. Beetje veel James Bond, maar dan op z'n Amerikaans.
Ethan Hunt moet een supercrimineel oppakken die Rusland en de VS tegen elkaar probeert op te zetten. Hunt wordt van alles verdacht door beide partijen maar het lukt hem uiteindelijk toch om de boef te pakken en de reeds gelanceerde nucleaire bom van koers te doen veranderen. Oef!
Met Tom Cruise, Jeremy Renner, Paula Patton, Simon Pegg, Michael Nyqvist
Laatste film van het jaar is een oude actiefilm. Omdat ik thuis op de bank zat, voordat ik naar een feestje ga. Dan krijg je dat.
MIGP is een actiefilm van de klassieke soort. Geheim agenten, nucleaire wapens, de Russen als slechterik maar toch weer niet en de Amerikaanse geheime dienst als superhelden die van alles kunnen. Beetje veel James Bond, maar dan op z'n Amerikaans.
Ethan Hunt moet een supercrimineel oppakken die Rusland en de VS tegen elkaar probeert op te zetten. Hunt wordt van alles verdacht door beide partijen maar het lukt hem uiteindelijk toch om de boef te pakken en de reeds gelanceerde nucleaire bom van koers te doen veranderen. Oef!
Met Tom Cruise, Jeremy Renner, Paula Patton, Simon Pegg, Michael Nyqvist
vrijdag, december 30, 2016
London has fallen - Babak Najafi
London has fallen op IMDb (5,9)
Terrorisme is de excuustruus van het wederzijdse geweld. Om het te bestrijden schaft men wapens aan van types die tegelijkertijd met je vijand handelen. Als je dus een cel uitschakelt, kun je er zeker van zijn dat er een nieuwe opstaat. Die je weer moet bestrijden, voordat ie jou bestrijdt.
Dit spelletje heeft een naam gekregen en heet "wapenwedloop". We zullen er nooit vanaf raken, niet in our lifetime.
Dat gezegd hebbende kun je deze film in ieder geval iets beter accepteren: het is een pief-paf-poef verhaal dat dit keer in London handelt. Opnieuw wordt de Amerikaanse president belaagd door terroristen uit het Midden Oosten. Dit keer heeft de onheilsprofeet Aamir Barkawi ook nog een persoonlijke reden om het verfoeide westen te attaqueren: zij hebben immers een bom laten droppen op het huwelijksfeest van zijn dochter, waarbij een groot deel van de familie omkwam. Nog meer dan wereldheerschappij is wraak dus de drijfveer voor zijn misdaden.
De Britse premier wordt in een ziekenhuis vergiftigd en alle wereldleiders draven op voor de begrafenis. Een mega-operatie natuurlijk, die ook om mega-beveiliging vraagt. Helaas: politie en geheime dienst blijken geinfiltreerd door kwaadwillende terroristen. Drie a vier wereldleiders komen om, half London stort ineen maar de zo vurig gewenste scalp van de Amerikaanse president hebben ze nog niet. Een klopjacht volgt. Met opnieuw veel heldendaden van de super-agent Mike Banning, die niet alleen persoonlijk beveiliger maar ook persoonlijke vriend van de president is. Dus waagt hij zijn leven een keer of zeven. En , spoileralert, hij wint het van de boeven.
Met Gerard Butler, Aaron Eckhardt, Morgan Freeman
Terrorisme is de excuustruus van het wederzijdse geweld. Om het te bestrijden schaft men wapens aan van types die tegelijkertijd met je vijand handelen. Als je dus een cel uitschakelt, kun je er zeker van zijn dat er een nieuwe opstaat. Die je weer moet bestrijden, voordat ie jou bestrijdt.
Dit spelletje heeft een naam gekregen en heet "wapenwedloop". We zullen er nooit vanaf raken, niet in our lifetime.
Dat gezegd hebbende kun je deze film in ieder geval iets beter accepteren: het is een pief-paf-poef verhaal dat dit keer in London handelt. Opnieuw wordt de Amerikaanse president belaagd door terroristen uit het Midden Oosten. Dit keer heeft de onheilsprofeet Aamir Barkawi ook nog een persoonlijke reden om het verfoeide westen te attaqueren: zij hebben immers een bom laten droppen op het huwelijksfeest van zijn dochter, waarbij een groot deel van de familie omkwam. Nog meer dan wereldheerschappij is wraak dus de drijfveer voor zijn misdaden.
De Britse premier wordt in een ziekenhuis vergiftigd en alle wereldleiders draven op voor de begrafenis. Een mega-operatie natuurlijk, die ook om mega-beveiliging vraagt. Helaas: politie en geheime dienst blijken geinfiltreerd door kwaadwillende terroristen. Drie a vier wereldleiders komen om, half London stort ineen maar de zo vurig gewenste scalp van de Amerikaanse president hebben ze nog niet. Een klopjacht volgt. Met opnieuw veel heldendaden van de super-agent Mike Banning, die niet alleen persoonlijk beveiliger maar ook persoonlijke vriend van de president is. Dus waagt hij zijn leven een keer of zeven. En , spoileralert, hij wint het van de boeven.
Met Gerard Butler, Aaron Eckhardt, Morgan Freeman
Abonneren op:
Posts (Atom)
Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger
Vier minus drei op IMDb (7,6) Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...












