Er is een heuse British Wave aan de gang, veel van de films met enige aantrekkingskracht komen op dit moment van het eiland overzee. Deze film gaat volgende maand in première , wij kregen als vrijwilligersteam de film vandaag al voorgeschoteld op de medewerkersbijeenkomst.
Het duurde even voordat ik tot de mening kwam dat dat een gunst was, want het begin van deze film is ronduit gezapig te noemen. De drie hoofdrolspelers voorkomen dat de film verzandt in voorspelbaarheid en amateurisme, maar het is wel een lange aanloop. Pas op het moment dat het zich lang aandienende conflict echt opspeelt, begint de film te leven en is het in enen ook een echt aantrekkelijk verhaal om te bekijken.
Florence Green is een jonge en moedige vrouw, die het aandurft om in een kabbelend kustplaatsje een boekwinkel te beginnen. Het loopt tegen het eind van de jaren 50, de oorlog is nog voelbaar en de lokale adel eist alle aandacht en beslissingen voor zich op. Florence ondervindt dan ook forse tegenwerking, vooral van lady Violet Gamart. Deze Gamart bewoont met "De Generaal" het kasteel op de heuvel en heeft zich via allerlei bestuursfuncties en liefdadigheidsdiners opgeworpen tot de onbetwiste hotemetoot van het dorp. En zij heeft heel andere bedoelingen met The Old House dan het boekwinkeltje dat die rare onkreukbare mevrouw Green heeft.
Florence zet door en krijgt steun uit onverwachte hoek : kluizenaar Edmund Brundish, een stijlvolle landlord die nooit zijn huis uit komt maar nu wel aan Florence aangeeft dat ze hem alle nieuwe interessante titels moet opsturen. Als Brundish hoort dat het boekwinkeltje de nek omgedraaid dreigt te worden, komt hij zowaar in actie. Hij beent boos richting lady Gamart. Het moet maar eens uit zijn met die onrechtvaardigheid.
Prachtig spel van Bill Nighy (hij vooral), Emily Mortimer en Patricia Clarkson redden de film, waardoor je uiteindelijk nog met een redelijk gevoel de zaal verlaat.
