dinsdag, mei 26, 2020

King of the Cruise - Sophie Dros

King of the Cruise op IMDb (7,3)
Op een of andere manier zijn paradijsvogels vaak leuk om naar te kijken. Nou ja, leuk? Bijzonder in ieder geval. Zelfs als het zo'n pedante naarling als Ronnie Reisinger, de hoofdpersoon uit deze documentaire.
Officieel heeft Ronnie nog een stuk of zestien andere voornamen (Ronald Busch Redford Buller Chalmers Turner Greenell Walter Marion Budwar Edward Douglas Ascog Reisinger of Inneryne, daar komt de andere betekenis van "voornaam" waarschijnlijk vandaan). Zijn achternaam eindigt in ieder geval met "Baron van Inneryne" en dat is wat hij voortdurend laat blijken.
Reisinger is amper mobiel, zijn fysieke gestalte bemoeilijkt hem het lopen. Vandaar dat hij zich voornamelijk via cruises over de wereld begeeft. Hij staat zich er op voor dat hij heel de wereld gezien heeft en in zijn verleden ook alle dingen gedaan heeft die anderen op een bucketlist zouden zetten.
Tussen neus en lippen door pocht hij over de grootte van zijn kasteel, over de afmetingen van zijn landgoed. Volstrekt ongevraagd lardeert hij elk gesprek met medereizigers met "ik ben baron" , "ik ben steenrijk" of "ik ben een heel interessant persoon". Zo iemand die je dus zelf op reizen zou willen vermijden. Dat laatste zie je veel bootgenoten dan ook doen: al snel haken ze af bij de verveelde interessantdoenerij van deze rijkaard. Reisinger is intelligent genoeg om dat door te hebben, maar hij kan blijkbaar niet anders. Het maakt de documentaire tot een interessant schouwspel: iemand die alles heeft in zijn leven, iemand die alles kan kopen wat ie wil. Maar die blijkbaar niet (of op zijn minst : amper) in staat is tot normaal menselijk contact. Zo iemand moet wel ongelukkig zijn, want we weten allemaal :geluk is niet te koop.


zondag, mei 24, 2020

Nuestras Madres (Our Mothers) - Cesar Diaz

Nuestras Madres op IMDb (6,8)
Een heel klein beetje weet ik ervan, maar de finesses van alle gruwelen die in Zuid- en MiddenAmerika plaatsvonden tijdens de revolutionaire jaren 70 en 80 weet ik uiteraard niet. Chili en Argentinië, daarvan kennen we allemaal de verhalen, misschien zelfs die van El Salvador en Nicaragua. In de vroege jaren 80 had ik er enige betrokkenheid bij toen "we" wekelijks demonstreerden bij de Amerikaanse ambassade wegens de moord op 4 Nederlandse journalisten.

Dit verhaal speelt in Guatemala en daar bleek net zo veel aan de hand, met net zo weinig kennis daarover aan onze zijde van de oceaan. Bevrijdingsoorlog, burgeroorlog, guerilla: call it what you want, maar gegeven is dat er duizenden burgerslachtoffers gevallen zijn in de strijd van de regering tegen de diverse opstandelingen. Ook Guatemala kent zijn Dwaze Moeders.

Ernesto is forensisch rechercheur. Hij begeleidt de opgravingen bij de diverse massagraven die begin jaren 80 ontstaan zijn in de bloedige strijd. Zijn eigen vader werd slachtoffer en is nooit gevonden. Het maakt Ernesto een gedreven en hardwerkende agent, die uit zorg en eerbied voor zijn kwijnende moeder alles in het werk stelt om rechtvaardigheid te bewerkstelligen.


Wanneer hij bezoek krijgt van een oude vrouw die hem vraagt om ook in haar bergdorpje onderzoek te doen, slaat de schrik hem om het hart. Ze toont een foto van haar Manuel, die ze zo graag terug wil zien. Maar Ernesto weet zeker dat de man die naast hem op de foto staat zijn vader is. Wat deed hij daar, zo ver in de bergen? Hij moet en zál op onderzoek uitgaan, ondanks de tegenwerking van zijn politie-commandant. Die vindt dat ze moeten doorzetten nu ze nabij de hoofdstad zo'n grote site aan het opgraven zijn , eindelijk heeft hij de regering veel bewijzen te overleggen.
Ernesto wordt verscheurd: bij zijn moeder en bij zijn huidige werkplek blijven of toch luisteren naar die vrouw die namens een heel dorp van achtergelaten vrouwen spreekt? Met bovendien de kans om zijn vader te vinden?

Veel amateur-acteurs maar dit is voor dit verhaal goed te billijken. Pittige film dit. Veel bekroond ook , zo las ik.

Met : Armando Espitia , Emma Dib, Aurelia Caal

Charter - Amanda Kernell

Charter op IMDb (7,2)
Dilemma's , dilemma's. Niet alleen de hoofdpersoon worstelt, maar ook de kijker zit na afloop met een aantal vragen.  "Wie heeft er nu eigenlijk gelijk? " en "Zou ik hetzelfde kunnen doen in zo'n situatie? " . Dat is altijd knap natuurlijk als een film dat bij je bewerkstelligt, dat is een van de scharnierpunten van het maken van arthouse, waar ik nogal van ben. Het is dat ik het acteerwerk ietwat houterig vond en de typecasting iets té scherp, dan had ik het ook "echt goed" gevonden, nu blijft het bij : 'onderhoudende film" , "confronterende film" , "boeiende film".

Alice is nerveus. En we begrijpen al snel waarom: ze ligt in scheiding , een complexe scheiding, en ze heeft moeilijkheden om afspraken te maken met haar ex over de bezoekregeling. We begrijpen al snel dat Alice degene is die de knoop heeft doorgehakt om de relatie te beëindigen, maar terecht zegt zij dat dit geen reden is om haar het bezoekrecht te onthouden.
Uit pure wanhoop "ontvoert" ze de kinderen: ze neemt ze buiten alle afspraken om mee voor een weekje vakantie op Tenerife. Dat klinkt leuker dan het is. Het contact met haar kinderen is moeizaam: haar zoontje is zeker nog aanhankelijk maar toch merkt ze dat ie ergens afhoudt. Problematischer is het contact met de puberdochter: louter verwijten krijgt Alice om haar oren, het lijkt erop dat de propaganda van papa bij haar goed heeft gewerkt.
Terwijl ze haar kinderen op het hart drukt om niets aan papa te vertellen (ze zou dan immers zeker de politie achter zich aankrijgen en alle kansen op een goede beoordeling van de kinderrechter vergooien) probeert Alice beetje bij beetje dichter bij haar kinderen te komen, Want er ís iets, ze voelt het.

Met : Ane Dahl Torp, Tintin Poggats Sari, Troy Lundqvist, Sverrir Gudnason

Book Club - Bill Holderman

Book Club op IMDb ( 6,1)
Het vervelende aan films als deze is dat je ze eigenlijk niet vervelend kan vinden. Hooguit saai en voorspelbaar, maar voor vervelend is het zelfs té niemendallig. Wel is het risico dat e over een maand alweer vergeten bent dat je hem gezien hebt. Het is eigenlijk - in mijn filmbeleving - statistiek.
Dat komt allemaal doordat dit een formulefilm is, waarbij je vanaf scene 1 al kunt pogen te voorspellen hoe de laastste scene zal zijn.

Het verhaal is in enkele zinnen verteld: vier vriendinnen op leeftijd, de menopauze voorbij, hebben een boekenclub en bespreken elke maand een ander boek. Wanneer ze aan het fameuze "50 shades of Grey" beginnen, komt voor allen het uur van de waarheid: doen ze eigenlijk nog wel aan seks? Willen ze nog wel seks? En wat moeten ze in hun leven veranderen wil "het" allemaal weer gebeuren?
De dames hebben drie delen om daar over na te denken, er knipperen wat relaties aan en uit, er gaat er eentje tinderen , een ander weet haar man uit de garage vandaan te krijgen, weer een ander ontsnapt aan het juk van haar bezorgde dochters. En dan is het plots allemaal al afgelopen.

Laat ik positief eindigen: de film breekt een lans voor de oudere acteur, die niet meer gevraagd wordt voor de knappe en stoere rollen maar die echt nog wel wat kan.

Met: Diane Keaton, Mary Steenburgen, Jane Fonda, Candice Bergen, Craig T. Nelson, Don Johnson, Andy Garcia, Richard Dreyfuss

donderdag, mei 21, 2020

Long shot- Jonathan Levine

Long shot op IMDb (6,8)
Heerlijk niemendalletje met behoorlijk veel grappige momenten. We hadden de juiste voorbereidingen gedaan (zonnig biertje in de achtertuin) om deze film goed te kunnen ondergaan. Echt leuk, zo ervoeren wij, en dat is tegenwoordig al heel wat waard. Niet alle Amerikaanse humorfilms ervaar ik als grappig, maar deze deed het goed bij mij. Tongue-in-cheek humor, meer doordenkgrappen dan poep-en-pies.

Charlotte Field is een ambitieuze BuZa-minister in de VS, die vast van plan is voor het presidentschap te gaan. Voor haar campagne richt ze zich op een wereldwijd milieuplan waarbij het speerpunt het vergaren van buitenlandse steun is , zodat noch de kiezer noch de partij om haar heen kan.
Fred Flarsky is een wat morsige journalist die weliswaar spraakmakende reportages schrijft, maar dat voor de verkeerde kranten doen. Wanneer zijn krant wordt overgenomen door de hyperfoute magnaat Wembley en diens allesverslindende mediaconglomeraat, neemt hij subiet ontslag. Zijn eer te na, geen haar op zijn hoofd die er aan denkt om voor deze glibber te gaan werken.

Wanneer Fred en Charlotte onafhankelijk van elkaar op een vernissage belanden, blijken ze elkaar te kennen van vroeger. Ooit was Charlotte Fred's oppas, zij blijkt veel meer van haar ambities te hebben waargemaakt dan de slimme doch slome Fred. Charlotte hoort wat Fred zoal bezighoudt en verdiept zich in zijn artikelen. Ze besluit hem in te huren voor haar campagne, juist zijn prikkelende en rake schrijfstijl kan voor haar de deuren openen. Maar ja, dan moet Fred zich gaan aanpassen en richten op de mores van Washington, het zal lastig zijn hem zijn gedrag af te leren. Wat ook al niet helpt, is dat de twee elkaar plots meer dan sympathiek blijken te vinden.

Met : Charlize Theron, Seth Rogen , June Diane Raphael, Bob Odenkirk , O'Shea Jackson Jr.

woensdag, mei 20, 2020

The Other Lamb - Malgorzata Szumowska

The Other Lamb op IMDb (5,0)
Pretentieus geneuzel in een natuurgebied, deze film was echt een fabuleuze misser in mijn PICL-pakketkeuze. Ik had een "film naar keuze" cadeau gekregen (zo gaat dat het in het on demand-tijdperk) van vrienden. En dan kies ik deze. Ik kan dat mezelf kwalijk nemen maar ik moet verder, er zijn vast betere.

Selah is een jong meisje dat woont in een sekte. Overduidelijk is de sekteleider (The Shepherd) een machtswellusteling, iemand die met zijn obligate gepreek de dames in bedwang houdt. Dames ja, want mannen zijn niet wenselijk in de kudde: slechts één ram mag de kudde leiden.
De sekteleden zijn simpelweg in twee groepen in te delen: de moeders (die al seks met de leider hebben gehad) en de dochters (die dat nog gaan beleven). Selah staat op het punt te menstrueren en weet dat kort daarna de "inwijding" plaats zal vinden. Ze ziet er tegenop en ziet om zich heen allerlei redenen om dat te doen. Haar weerstand groeit en zal onvermijdelijk leiden tot opstand. Haar opstand.

De makers hoopten mee te liften op het succes van "The Handmaid's tale" en in minder mate "Midsommar" maar falen genadeloos: als je geen verhaal kunt vertellen, moet je er ook geen film over maken.

Met : Raffey Cassidy, Michiel Huisman , Denise Gough

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...