Penoza: The Final Chapter op IMDb (6,6)
Dat ik meer door film word getriggerd dan door series, bleek gisteravond maar weer. Mijn vrouw bleek te hebben gesmuld van 5 seizoenen van deze Nederlandse misdaadreeks, ik had er geen enkele aflevering van gezien. Gisteravond vroeg ze of ik samen de film wilde kijken die alles van dit verhaal zou moeten afronden. Uit recensies begreep ik al dat voorkennis van de serie niet nodig was voor het bekijken van de film. Dat klopte.
Carmen van Walraven is uitgeweken naar Canada in een poging nooit meer gevonden te worden. Haar leven en handelingen in een Amsterdams misdaadsyndicaat hadden zoveel sporen achtergelaten dat de grond te heet onder de voeten werd, teveel concurrenten roken bloed. Het ongeval dat haar bij de laastste actie overkwam (ze werd neergeschoten en raakte te water) kwam goed uit, ze dook letterlijk onder.
Ze werkt in een diner en leidt een teruggetrokken bestaan. Totdat daar een overval gepleegd wordt en haar oude karakter boven komt drijven: Ze weert de overvallers maar wordt daarna wel gearresteerd, waarna de internationale belletjes gaan rinkelen. Ze wordt overgebracht naar Nederland en gaat worden berecht.Uiteraard hebben haar grote Mexicaanse vijanden dit nieuws ook gehoord.
Alles komt samen rondom de gevangenis, de rechtzaal en haar oude Amsterdamse vrienden en familie.
Met : Monic Hendrickx , Raymond Thiry , Maarten Heijmans , Hajo Bruins
zondag, juni 07, 2020
zaterdag, juni 06, 2020
One Day - Lone Scherfig
One Day op IMDb (7,0)
Omdat ik haar "An education" een sterke film vond, had ik bij deze volgende film van regisseur Lone Scherfig op REC gedrukt. Het blijkt een niemendalletje met een grotendeels voorspelbaar verloop, maar gisteravond vond ik dat - in al mijn vermoeidheid - helemaal niet erg. Zonder al te veel inspanningen deze film doorstaan (al zal ik bij mijn filmquizmaten moeten uitleggen dat ik opnieuw een film met Anne Hathaway bekeek).
Het is 15 juli, St. Swithins Day in Engeland. We schrijven het jaar 1988, een groep studenten zwaait af en het ziet eruit alsof ze elkaar hierna lang niet kunnen zien. Emma is het muurbloempje van de groep, maar blijft die nacht toch aan de player Dexter hangen. En het bevalt ze, zo blijkt. Niet dat ze in een relatie geraken, maar ze beloven elkaar elk jaar op diezelfde dag, 15 juli , te contacten: of ze zoeken elkaar op, of ze proberen elkaar in ieder geval te bellen. Dat gaat heel lang goed.
Dexter is van goede komaf en doet weinig anders dan zijn ouders teleurstellen. Toch lukt het hem om een tamelijk succesvolle carrière op te bouwen in de tv-wereld. Hoe leeg ook, hoe veel kritiek ook: hij leeft het leven van een ster, met alle ups en downs van dien. Al die vrouwen, al die drank en al die drugs doen hem echter geen goed en eigenlijk moet hij jaarlijks op zijn plek gezet worden door de oude getrouwe Emma.
Die is een stuk minder succesvol: haar wens om dichtbundels te schrijven blijft bij de wens alleen. Ze werkt in restaurants en leidt een sober leven. Stiekem droomt ze van een leven met Dexter, maar dan niet zoals hij nu is. Maar goed, ze spreekt hem 15 juli weer en dan zal ze..nee..dat zal ze niet. Ze zal weer zijn raadgever zijn, ze zal weer zijn schouder zijn. Zelf belandt ze in een ongelukkige relatie, ze krijgt het wel voor elkaar om haar onderwijsakte te behalen en les te gaan geven. Maar ja, dat is nog steeds geen echt schrijversschap.
Ergens in al die jaarlijkse ontmoetingen zal er toch iets duidelijk moeten worden tussen die twee, er zal iets moeten worden uitgesproken, er moet iets uit de lucht.
Met : Anne Hathaway , Jim Sturgess
Omdat ik haar "An education" een sterke film vond, had ik bij deze volgende film van regisseur Lone Scherfig op REC gedrukt. Het blijkt een niemendalletje met een grotendeels voorspelbaar verloop, maar gisteravond vond ik dat - in al mijn vermoeidheid - helemaal niet erg. Zonder al te veel inspanningen deze film doorstaan (al zal ik bij mijn filmquizmaten moeten uitleggen dat ik opnieuw een film met Anne Hathaway bekeek).
Het is 15 juli, St. Swithins Day in Engeland. We schrijven het jaar 1988, een groep studenten zwaait af en het ziet eruit alsof ze elkaar hierna lang niet kunnen zien. Emma is het muurbloempje van de groep, maar blijft die nacht toch aan de player Dexter hangen. En het bevalt ze, zo blijkt. Niet dat ze in een relatie geraken, maar ze beloven elkaar elk jaar op diezelfde dag, 15 juli , te contacten: of ze zoeken elkaar op, of ze proberen elkaar in ieder geval te bellen. Dat gaat heel lang goed.
Dexter is van goede komaf en doet weinig anders dan zijn ouders teleurstellen. Toch lukt het hem om een tamelijk succesvolle carrière op te bouwen in de tv-wereld. Hoe leeg ook, hoe veel kritiek ook: hij leeft het leven van een ster, met alle ups en downs van dien. Al die vrouwen, al die drank en al die drugs doen hem echter geen goed en eigenlijk moet hij jaarlijks op zijn plek gezet worden door de oude getrouwe Emma.
Die is een stuk minder succesvol: haar wens om dichtbundels te schrijven blijft bij de wens alleen. Ze werkt in restaurants en leidt een sober leven. Stiekem droomt ze van een leven met Dexter, maar dan niet zoals hij nu is. Maar goed, ze spreekt hem 15 juli weer en dan zal ze..nee..dat zal ze niet. Ze zal weer zijn raadgever zijn, ze zal weer zijn schouder zijn. Zelf belandt ze in een ongelukkige relatie, ze krijgt het wel voor elkaar om haar onderwijsakte te behalen en les te gaan geven. Maar ja, dat is nog steeds geen echt schrijversschap.
Ergens in al die jaarlijkse ontmoetingen zal er toch iets duidelijk moeten worden tussen die twee, er zal iets moeten worden uitgesproken, er moet iets uit de lucht.
Met : Anne Hathaway , Jim Sturgess
Mon Inconnue (aka Love at second sight) - Hugo Gélin
Het is een genre op zich, de films waarin de hoofdpersoon wakker wordt en een heel andere persoon is dan ie voor het in slaap vallen was (of dacht te zijn). Deze film speelt daar op een leuke manier mee: onze hoofdpersoon pakt zijn problematiek echt op om er mee aan het werk te gaan.
Gisteren immers, toen was onze Raphaël nog keurig samenwonend met de fraaie Olivia. Toegegeven, de van de romantiek knetterende start van hun relatie waren ze al voorbij en hij was de laatste tijd voornamelijk met zijn (succesvolle) schrijverswerk bezig maar verder leek hij het toch aardig voor elkaar te hebben.
Vandaag is echter alles anders: hij is helemaal niet die succesvolle schrijver, hij is een literatuurleraar op een middelbare school. Geen van de kinderen blijkt zijn boeken te kennen, het lijkt alsof die helemaal niet geschreven zijn. Zijn jeugdvriend kijkt hem verbaasd aan als Raphaël zegt dat ie eigenlijk iemand anders is. "Ga weg, we kennen elkaar al twintig jaar en jij bent echt niet wat jij nu beschrijft".
Het allerergste is nog dat hij posters in de stad voorbij ziet komen van een optreden van de succesvolle concertpianiste Olivia. Maar dat..dat is toch zíjn Olivia? Hij begeeft zich naar de concerthal, krijgt ook keurig een fanfoto uitgereikt, ze wil hem desnoods wel voor hem signeren. Maar herkenning? Nee, dat niet.
Raphaél moet iets bedenken: hoe krijgt hij haar terug, hoe komt hij weer bij haar in het vizier? En wat moet hij met dat schrift in zijn la, waar later al die succesvolle en verfilmde boeken toch uit voortkwamen? Tom Poes, verzin een list.
Met : Francois Civil, Josephine Japy
L'economie du couple (aka After Love) - Joachim Lafosse
L'economie du couple op IMDb (6,5)
Het veel te weinig gebruikte woord "schrijnend" is het eerste dat bij mij opkomt. Deze film schrijnt, deze film duwt op pijnlijke plekken en poert in wondjes. Hoe lang geleden ook, mensen die een scheiding hebben meegemaakt , zullen in deze film ongetwijfeld enkele herkenningspunten zien.
Of dat nu is in de onophoudelijke ruzies, in de daaaropvolgende lijmpogingen, in het ongemak of in de tweestrijd tussen logica en gevoel. Het is hoe dan ook geen léúke film, dat meld ik vooraf.
De koek is op voor Marie en Boris. 15 jaar huwelijk en twee kinderen verder zijn de verschillen tussen de twee te groot om nog bij elkaar te kunnen blijven. Ook de vaak toegepaste regel dat men "voor de kinderen" bij elkaar blijft, is al gesneuveld. Er komt een breuk aan, ontegenzeggelijk.
Er is echter een probleem: Boris heeft geen werk en derhalve geen geld om iets voor zichzelf te gaan vinden. Daardoor moet het stel noodgedwongen met elkaar blijven samenleven, terwijl de breuk overduidelijk is. Boris vertoeft in het kantoortje en spendeert zijn dagen zo veel mogelijk buiten de deur, totdat het "zijn" dagen zijn en Marie dus op haar beurt bij familie en vrienden moet gaan logeren.
Hoewel de meeste gesprekken op verwijtende en zelfs ruziënde toon gaan, zijn er ook momenten van overleg en begrip, ze begrijpen dat ze dat aan de kinderen verplicht zijn. Juist die momenten geven Boris dan weer hoop dat er iets te lijmen valt, maar Marie is de brug allang over.
De film vraagt veel van de acteurs, maar ook van de kijker. Ik kon er wel wat mee.
Met : Bérenice BéjoeBérénice Bejo , Cédric Kahn
Het veel te weinig gebruikte woord "schrijnend" is het eerste dat bij mij opkomt. Deze film schrijnt, deze film duwt op pijnlijke plekken en poert in wondjes. Hoe lang geleden ook, mensen die een scheiding hebben meegemaakt , zullen in deze film ongetwijfeld enkele herkenningspunten zien.
Of dat nu is in de onophoudelijke ruzies, in de daaaropvolgende lijmpogingen, in het ongemak of in de tweestrijd tussen logica en gevoel. Het is hoe dan ook geen léúke film, dat meld ik vooraf.
De koek is op voor Marie en Boris. 15 jaar huwelijk en twee kinderen verder zijn de verschillen tussen de twee te groot om nog bij elkaar te kunnen blijven. Ook de vaak toegepaste regel dat men "voor de kinderen" bij elkaar blijft, is al gesneuveld. Er komt een breuk aan, ontegenzeggelijk.
Er is echter een probleem: Boris heeft geen werk en derhalve geen geld om iets voor zichzelf te gaan vinden. Daardoor moet het stel noodgedwongen met elkaar blijven samenleven, terwijl de breuk overduidelijk is. Boris vertoeft in het kantoortje en spendeert zijn dagen zo veel mogelijk buiten de deur, totdat het "zijn" dagen zijn en Marie dus op haar beurt bij familie en vrienden moet gaan logeren.
Hoewel de meeste gesprekken op verwijtende en zelfs ruziënde toon gaan, zijn er ook momenten van overleg en begrip, ze begrijpen dat ze dat aan de kinderen verplicht zijn. Juist die momenten geven Boris dan weer hoop dat er iets te lijmen valt, maar Marie is de brug allang over.
De film vraagt veel van de acteurs, maar ook van de kijker. Ik kon er wel wat mee.
Met : Bérenice BéjoeBérénice Bejo , Cédric Kahn
zaterdag, mei 30, 2020
Maiden - Alex Holmes
Maiden op IMDb (7,7)
Boeiende documentaire over de heroïsche zeiltocht van het schip "The Maiden". Niet de zeiltocht zelf (The Whitbread Race) is het die de geschiedenis ingaat, al is het de zwaarste race die er in deze tak van sport bestaat. Nee, the Maiden zal worden herinnerd als het schip met de eerste volledig vrouwelijke bemanning die aan de race meedeed. En hem afrondde.
Dat is allemaal te danken aan de volharding die Tracy Edwards in die jaren aan de dag legde. Ze had op de Griekse eilanden zeilen geleerd maar zag het meer als hobby dan als een professie. Ze was echter avontuurlijk genoeg om de uitdaging te zien in het zeilen van the Whitbread Race, een zeilrace die in vijf etappes de wereld rondgaat en alle wereldzeeën bedwingt.
Bij haar aanmelding ondervindt ze alle tegenwerking die een vrouw hierin kan krijgen: vrouwen zijn niet voor aan boord, die zijn voor thuis en in de haven. Deze opstelling is trigger genoeg voor Tracy: niet gehinderd door enige zeezeilkennis zoekt ze een crew bij elkaar die het met elkaar zal moeten uithouden. En daar blijft het niet bij: er moet een boot komen en daar is financiering en sponsoring voor nodig. Na een lang traject lukt het haar om een boot aan de start te krijgen.
En dat is nog maar het begin: de hoon, de tegenwerking en het seksisme zijn eigenlijk de minste problemen die de vrouwen ontmoeten. De echte trubbels beginnen pas op zee, want er moeten nu daden bij woorden gevoegd worden. Teamwork, snelheid, kracht, kennis: geen enkel onderdeel mag falen , anders overleef je het niet op de stormachtige wateren. De eerste etappe weten ze af te ronden. Teleurstellende plaats, maar wel gefinished. De tweede etappe gaat het plots al beter. Verdomd, ze zullen deze toch niet gaan winnen?
Waargebeurd verhaal, de wereld van de zeezeilsport veranderde voorgoed.
Met : Tracey Edwards
Boeiende documentaire over de heroïsche zeiltocht van het schip "The Maiden". Niet de zeiltocht zelf (The Whitbread Race) is het die de geschiedenis ingaat, al is het de zwaarste race die er in deze tak van sport bestaat. Nee, the Maiden zal worden herinnerd als het schip met de eerste volledig vrouwelijke bemanning die aan de race meedeed. En hem afrondde.
Dat is allemaal te danken aan de volharding die Tracy Edwards in die jaren aan de dag legde. Ze had op de Griekse eilanden zeilen geleerd maar zag het meer als hobby dan als een professie. Ze was echter avontuurlijk genoeg om de uitdaging te zien in het zeilen van the Whitbread Race, een zeilrace die in vijf etappes de wereld rondgaat en alle wereldzeeën bedwingt.
Bij haar aanmelding ondervindt ze alle tegenwerking die een vrouw hierin kan krijgen: vrouwen zijn niet voor aan boord, die zijn voor thuis en in de haven. Deze opstelling is trigger genoeg voor Tracy: niet gehinderd door enige zeezeilkennis zoekt ze een crew bij elkaar die het met elkaar zal moeten uithouden. En daar blijft het niet bij: er moet een boot komen en daar is financiering en sponsoring voor nodig. Na een lang traject lukt het haar om een boot aan de start te krijgen.
En dat is nog maar het begin: de hoon, de tegenwerking en het seksisme zijn eigenlijk de minste problemen die de vrouwen ontmoeten. De echte trubbels beginnen pas op zee, want er moeten nu daden bij woorden gevoegd worden. Teamwork, snelheid, kracht, kennis: geen enkel onderdeel mag falen , anders overleef je het niet op de stormachtige wateren. De eerste etappe weten ze af te ronden. Teleurstellende plaats, maar wel gefinished. De tweede etappe gaat het plots al beter. Verdomd, ze zullen deze toch niet gaan winnen?
Waargebeurd verhaal, de wereld van de zeezeilsport veranderde voorgoed.
Met : Tracey Edwards
Isi & Ossi - Oliver Kienle
Isi & Ossi op IMDb (6,4)
Goedbedoelde doch veel te flauwe en daardoor matige komedie. Rich man poor man- verhaaltje.
Isabel (hierna te noemen Isi) is een rijkeluisdochter die niet aan de verwachtingen van haar ouders kan voldoen. Ze heeft moeite haar Abitur te voltooien, sterker nog: er komt zelfs enige fraude aan te pas om haar het middelbareschooldiploma te laten halen. Ze wil niet studeren (u snapt) , ze wil in New York een koksopleiding gaan doen. Hetgeen pappie en mammie natuurlijk te min is
Oskar (hierna te noemen Ossi) staat diametraal aan de andere kant van de welvaartsschaal. Hij werkt in het tankstation van moeder maar droomt van een profbokscarrière. Moeder zit zwaar in de schulden, opa zit voor de zoveelste keer in de bak. Ossi kan fluiten naar zijn bokstoekomst, want er is simpelweg geen geld voor.
Lang verhaal kort: de twee ontmoeten elkaar en overwinnen hun grote tegenstellingen. Ze gaan elkaar helpen.
Met : Lisa Vicari , Dennis Mojen, Ernst Stótzner, Mostafa Elmorsy
Goedbedoelde doch veel te flauwe en daardoor matige komedie. Rich man poor man- verhaaltje.
Isabel (hierna te noemen Isi) is een rijkeluisdochter die niet aan de verwachtingen van haar ouders kan voldoen. Ze heeft moeite haar Abitur te voltooien, sterker nog: er komt zelfs enige fraude aan te pas om haar het middelbareschooldiploma te laten halen. Ze wil niet studeren (u snapt) , ze wil in New York een koksopleiding gaan doen. Hetgeen pappie en mammie natuurlijk te min is
Oskar (hierna te noemen Ossi) staat diametraal aan de andere kant van de welvaartsschaal. Hij werkt in het tankstation van moeder maar droomt van een profbokscarrière. Moeder zit zwaar in de schulden, opa zit voor de zoveelste keer in de bak. Ossi kan fluiten naar zijn bokstoekomst, want er is simpelweg geen geld voor.
Lang verhaal kort: de twee ontmoeten elkaar en overwinnen hun grote tegenstellingen. Ze gaan elkaar helpen.
Met : Lisa Vicari , Dennis Mojen, Ernst Stótzner, Mostafa Elmorsy
Focus - Glen Ficarra/ John Requa
Focus op IMDb (6,6)
Films als deze moet ik doorgaans laten passeren, maar ik ben nu eenmaal gevoelig voor de verleiding die actrice Margot Robbie in haar spel en haar verschijning legt. Ze is niet alleen vamp, ze is ook een tamelijk komisch talent. Deze dus maar geprobeerd en - hoe zal ik het zeggen? - zij stelt niet teleur, de film is echter matig. Genre lichte misdaad, niks mis mee, maar niet geheel mijn ding.
Nicky is een eersteklas zakkenroller , heeft met zijn handigheden het genre "kruimeldief" ontstegen. Met zijn organisatie schuift hij grote sommen geld naar binnen door op evenementen als The Mardi Grass in New Orleans keer op keer toe te slaan.
Jess is in die vaardigheid niet meer dan een kundige amateur maar ze wil het vak graag leren van de grootheid Nicky. Ze draaien enigszins om elkaar heen, hij herkent haar talent en geeft haar een kans. Uiteraard lopen ze tegen amoureuze verwikkelingen aan die het werk er niet makkelijker op maken. Ze groeien uit elkaar, nemen abrupt afscheid en zien elkaar enkele jaren niet.
Nicky is het oplichten en frauderen nog niet verleerd en probeert zijn slag te slaan in de wereld van de autoracerij. Hij speelt partijen dusdanig tegen elkaar uit dat de grote kanshebber zijn titel niet meer kan ontgaan. Maar wie is dan toch die pitspoes die daar als vriendin van de autocoureur op het feest verschijnt?
Met : Will Smith, Margot Robbie, Adrian Martinez, Gerald McRaney
Films als deze moet ik doorgaans laten passeren, maar ik ben nu eenmaal gevoelig voor de verleiding die actrice Margot Robbie in haar spel en haar verschijning legt. Ze is niet alleen vamp, ze is ook een tamelijk komisch talent. Deze dus maar geprobeerd en - hoe zal ik het zeggen? - zij stelt niet teleur, de film is echter matig. Genre lichte misdaad, niks mis mee, maar niet geheel mijn ding.
Nicky is een eersteklas zakkenroller , heeft met zijn handigheden het genre "kruimeldief" ontstegen. Met zijn organisatie schuift hij grote sommen geld naar binnen door op evenementen als The Mardi Grass in New Orleans keer op keer toe te slaan.
Jess is in die vaardigheid niet meer dan een kundige amateur maar ze wil het vak graag leren van de grootheid Nicky. Ze draaien enigszins om elkaar heen, hij herkent haar talent en geeft haar een kans. Uiteraard lopen ze tegen amoureuze verwikkelingen aan die het werk er niet makkelijker op maken. Ze groeien uit elkaar, nemen abrupt afscheid en zien elkaar enkele jaren niet.
Nicky is het oplichten en frauderen nog niet verleerd en probeert zijn slag te slaan in de wereld van de autoracerij. Hij speelt partijen dusdanig tegen elkaar uit dat de grote kanshebber zijn titel niet meer kan ontgaan. Maar wie is dan toch die pitspoes die daar als vriendin van de autocoureur op het feest verschijnt?
Met : Will Smith, Margot Robbie, Adrian Martinez, Gerald McRaney
Abonneren op:
Posts (Atom)
Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger
Vier minus drei op IMDb (7,6) Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...














