Forbidden Fruit- Dome Karukoski

Forbidden Fruit op IMDb

Film die probeert aan te tonen hoe zeer een religieuze samenleving invloed kan uitoefenen op de lenigheid van de geest. De geest van tieners in dit geval.
Twee jonge meisjes groeien op in een gemeenschap van Laestedianen , een strenge vorm van christelijkheid die de pil, sex voor het huwelijk, alcohol, televisie en popmuziek verbiedt. Onder andere.
En als je pubermeisje bent in zo'n dorp heb je wel een keer genoeg hel en verdoemenis over je horen afroepen en word je nieuwsgierig.
Een van de twee vriendinnetjes vlucht naar de grote stad, de andere wordt door de clerus achter haar aan gestuurd . Zogenaamd om haar te redden, maar eigenlijk gewoon om haar terug in het religieuze hol te slepen.
Dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot, maar het gaat. Of toch niet?

Beklemmend gefilmd, lieflijk ook bij vlagen. Sterke film , zeg ik

Tinker Tailor Soldier Spy - Tomas Alfredson

Tinker Tailor Soldier Spy op IMDb
Vooraf was ik voor deze film gewaarschuwd. Desondanks toch kijken, omdat ie vorig jaar wel veel commotie opriep.

Degene die me waarschuwde heeft gelijk gekregen: de in beginsel spannende film wordt ontregeld door een te complex plot. Er worden in de twee uur die de film duurt teveel namen genoemd en onthuld, teveel theorieën opgeworpen en teveel ingewikkelde onderlinge verhoudingen te berde gebracht.
Of ik ben niet zo geschikt om spionagefilms te kijken ,dat kan natuurlijk ook.

Want de film is, ademt en leest spionage. De Britse dienst, wel te verstaan. Die door de medewerkers zelf "The Circus"genoemd wordt. En die in deze film een mol, een dubbelspion moet ontmaskeren. Een heuler met de commies, natuurlijk, want in die tijd spelen al John Le Carré's boeken.

Oordeelt u zelf , wellicht is ie aan u wat meer besteedt. Pluspuntjes ook nog gezien trouwens: het goede spel van John Hurt en , toch ook wel, Gary Oldman. Deze :

In the land of blood and honey- Angelina Jolie

In the land of blood and honey op IMDb
Films als deze dienen altijd met scepsis worden bekeken: een gevierd actrice met een sterk wisselend repertoire die dan zo nodig moet gaan regisseren? Komt dat wel goed?
In dit speciale geval wel: ik ben van het kamp dat gelooft dat de bedoelingen van La Jolie oprecht zijn, dat haar inspanningen voor de VN een oprecht doel dienen en dat ze vanuit dat oogpunt ook aan deze film begonnen is.

I.t.l.o.b.a.h. vertelt het verhaal van de Balkan-oorlog vanuit een scherp gesneden situatie: het voor haar leven vechtende Bosnische moslimmeisje aan de ene kant, de twijfelende Servische soldaat aan de andere kant. Op het exacte moment dat ze beiden voor het eerst met de oorlog kennismaken zijn ze juist bezig elkaar avances te maken. Dan tellen de verschillen nog niet, dan zijn ze eigenlijk allemaal ex-Tito klant.
Door de oorlogshandelingen belanden ze elk in een verschillende levenssituatie: Ajla rent van hot naar haar om haar vege lijf te redden, Danijel wordt meegezogen in beschietingen, in het beleg van Sarajevo en andere brandhaarden. Wat gebeuren moet , gebeurt: de voorheen aanstaande geliefden komen tegenover elkaar te staan als gevange en gevangennemer.
Danijel worstelt: wat telt? De gezworen trouw aan zijn "land" en zijn leger of de niet te ontkennen liefdegevoelens voor een meisje waar hij volgens die eersten helemaal niet van mág houden?

Niet best geacteerd, deze film, maar het verhaal doet t goed. Als je inlevingsvermogen hebt, tenminste. Dat zat bij ons op de bank wel snor.

900 dagen - Jessica Gorter

900 dagen op IMDb
Veel docu's opgenomen deze (bijna afgelopen) IDFA-week. Deze draaide vorig jaar al op ons eiland, maar he: je kunt niet alles meteen zien.
Zeer benieuwd naar deze, omdat het verhaal al vooraf zo hemeltergend boeiend is dat je je afvraagt hoe ze dat ooit menselijk in beeld krijgen. Aardig gelukt.

Vanaf 1941 is de grote stad Leningrad (nu St. Petersburg) bijna 3 jaar onafgebroken belegerd geweest door de nazi-troepen van Mr. Hitler. Uiteraard raakten al na enkele maanden de voedselvoorraden op.
Daar kwam nog eens een extreem strenge winter boven op. U kunt het uittekenen:
mensen stierven van honger en kou, ruim de halve stad overleefde het beleg niet.

Met enkele nabestaanden en overlevenden wordt besproken hoe er dan wel overleefd werd: kannibalisme, het opeten van huisdieren, het sjoemelen met bonnen van overleden huisgenoten.
Verschillende mensen worden uitgebreid geïnterviewd , van simpel doch triest naar nog steeds bij de pinken en boos. De hoger opgeleiden durven meer te spreken dan de (nog steeds Stalinistische) damesclub.

Niet voor de lol kijken, deze. Je moet echt enig historisch gevoel en dito besef hebben.

Drive- Nicolas Winding Refn

Drive op IMDb

He, wat? Nu pas? Ja, nu pas. 

De voor velen film van het jaar 2011 was aan mij voorbij gegaan. Wellicht dat de gedachte aan veel achtervolgingen me tegenhielden, wellicht dat opnieuw een hoofdrol voor de vorig jaar onvermijdelijke Ryan Gosling me tegenstond: ik weet het niet. 

Wel weet ik dat ik de vertoning op het Film1-kanaal pas als eerste echte gelegenheid liet gelden om hem te zien. 

En terecht, trouwens, want mijn vrees bleek onterecht. Het autoracen is slechts een minimaal deel van de film en zelfs het harde geweld komt pas laat op gang. Tot die tijd is "Drive" een aangenaam kabbelend verhaal met een hinderlijk rustige hoofdpersoon.

Daar komt verandering in als ie, uit piëteit met de aardige buurvrouw en haar zoontje, een crimineel klusje op gaat knappen samen met de buurman, die net uit de gevangenis is ontslagen.

Vanaf dat moment rolt ie , naar het schijnt ongewild, in de ene nare afrekening na de andere. En laat ie zich zelf ook niet onbetuigd.

Een film met twee gezichten, op het oog weloverwogen zo ingedeeld door de regisseur. Goed voor een avond boeiend kijkspel, maar wat mij betreft niet de topfilm die anderen eraan labelden. Ik heb blijkbaar het momentum gemist.

Bij de weg (sorry) : de soundtrack is uitmuntend!

Het meisje en de dood- Jos Stelling

Het meisje en de dood op IMDb

Gouden Kalf winnaar op het Nederlands Film Festival. Het festival dat de regisseur ooit zelf opzette, by the way.
Stelling, afgelopen donderdag bij de première in onze zaal aanwezig, is een man met een rijk oeuvre dat wat mij betreft iets te wisselend van kwaliteit is maar dat ontegenzeggelijk staat.
Naarmate hij ouder wordt maakt ie steeds meer auteursfilms, films waar hij een echte cineastenhandtekening onder wil zetten. Aan de prijzen af te meten, doet ie dat goed want zowel zijn vorige (Dushka) als de huidige vergroot zijn palmares.

De film zelf is niet de allersterkste, maar wel wil ik m prijzen om z'n visuele schoonheid en om de poëzie die er in beeld en tekst tentoon wordt gespreid. Verhaaltechnisch gaat het over een allesverzengende en tegelijk onmogelijke, ja zelfs verboden liefde. En dat dan in een 19e eeuws hotel, doorspekt met Poesjkin-teksten.

Duurt ruim 2 uur, maar is door het sterke beeld goed uit te zitten.

Route Irish- Ken Loach

Route Irish op IMDb
Beetje a-typische Ken Loach. Oke, de hoofdrol is voor een 100 procent working class British twat, maar milieu en onderwerp zijn geheel anders. Gezien het jaar waarin de film gemaakt is, kan ik me niet aan de indruk ontrekken dat Loach zijn eigen variant op de Jarhead- en al die andere Irak-titels van dat moment wilde maken.
Wel sterk gespeeld, maar door het continu opgefokte gedrag krijg je niet echt feeling voor de hoofdrolspeler terwijl zijn bedoelingen zeer nobel zijn.
Zijn beste maat die hij al sinds de jonge jaren vergezelt, komt om in Irak. De weduwe verwijt hem haar man in de oorlog gepraat te hebben.
Gaandeweg blijkt dat de dood van haar man niet een standaard oorlogshandeling was. Men ontwart een knoop van theorieën, waarbij corruptie en landverraad gekoppeld worden aan een oorlogsmisdaad.

Geboeid zitten kijken, en da's natuurlijk altijd gegarandeerd bij Loach.