Het leven is vurrukkulluk - Frans Weisz

Het leven is vurrukkulluk op IMDb (5,6)
Ergens in de jaren 80 moet ik het boek(je) gelezen hebben, sindsdien veel en vaak genoten van de pennenvruchten van Remco Campert. De oude baas doet het nog steeds, ademen dan he. Met publiekelijk schrijven is hij onlangs gestopt, na een vruchtbaar en productief leven. U snapt dat ik deze film dan ook ooit een keer moest gaan zien, dus toen hij op Film1 in roulatie kwam, klikte ik op REC.

Dus. Laat ik het er op houden dat ik betere films gezien heb in mijn leven, dat ik niet altijd goed overweg kan met de bewust klunzige manier zoals Nederland in de jaren 50 en 60 wordt neergezet, alsof de hele wereld wijzer was dan wat we bij ons allemaal lieten gebeuren. Maar goed, dat zetten we opzij, we proberen een film op waarde te schatten.

Boeli is een aankomend dichter die bij zijn alcoholische moeder woont en heel langzaam aan het ware leven snuffelt. Zijn vriend Mees is vele malen flamboyanter, speelt muziek voor geld en loopt daarbij tegen de ene na de andere dame aan. Boeli bereidt zich langzaam voor op zijn ontmaagding, maar maat Mees zet de sokken erin. Hij zal wel wat regelen voor zijn poëtisch aangelegde vriend.

Klinkt nobel allemaal, maar het gaat helemaal mis als ze de weelderige Vlaamse schoonheid Panda tegen het lijf lopen. In eerste instantie lijken de drie een hecht trio te worden, maar stukje bij beetje dringt Mees zich op aan de gewillige jonkvrouw. Daarmee Boelie opnieuw buitenspel zettend.
Die komt later echter volledig aan zijn trekken wanneer hij een vriend uit de brand probeert te helpen bij diens relatieproblemen maar uiteindelijk in de armen van diens dame beland. "Eind goed, al goed" zou je zeggen maar het loopt toch allemaal even anders.

Met : Geza Weisz, Reinout Scholten van Aschat, Romy Lauwers

Gek van Geluk - Johan Nijenhuis

Gek van Geluk op IMDb (5,1)
Van het komisch talent van Plien van Bennekom ben ik altijd wel gecharmeerd. In reeksen als "Dit waren de Romeinen" en uiteraard met haar (ook al acterende) collega Bianca Krijgsman weet ze regelmatig de juiste grappige snaar te raken. Dat vonden anderen blijkbaar ook dus men vond het tijd een hele film aan haar verschijning op te hangen.

Op zijn mildst zeg ik dat films als deze niet voor mij gemaakt zijn. Gericht op de grap, terwijl de voorspelbaarheid van het verloop verhindert dat je ergens echt om moet lachen. Glimlachjes, dat dan weer wel, maar hardop wordt het nooit. Geeft niet, er is een markt voor de Johan Nijenhuis-komedies.

Lena is zowel hartstikke succesvol als behoorlijk mislukt. Als tekstschrijfster van liedjes in het Borsato- en Nick&Simon-genre hoest ze de ene na de andere hit op, die door vertolkster Valerie de hitlijsten in en de bühne op gezongen worden. Jaloersmakend, zegt u. Maar dan weet u niets van Lena's privé-leven. Ooit was er een man in haar leven, die ook nog eens een prachtige dochter bij haar achterliet, maar sinds "de man" 17 jaar geleden vertrok, stond Lena droog. En dat schuurt. (sorry voor de beeldspraak).
Vriendin Valerie vindt dat het lang genoeg geduurd heeft en bedenkt een plan. Ze huurt een nog niet zo succesvol acteur in om in een glansrol als opduikende Valentijn te kruipen. Lena is in eerste instantie nog niet zo happig, ze heeft het al moeilijk genoeg om de klunzige avances van de dorpsnotaris te plaatsen.
Vanaf hier wordt het een volledige Nijenhuis-show: een festival der fouten waardoor de verkeerde mensen met elkaar in contact komen, toenaderingspogingen doen en het spel van aantrekken en afstoten spelen. U mag zelf raden of het aan het eind nog een beetje goed komt.

Met ; Plien van Bennekom, Carly Wijs, Henry van Loon, Matteo van der Grijn

The Children Act- Richard Eyre

The Children Act op IMDb (6,6)
De film gaat alle kanten op, maar beklijft uiteindelijk goed. Er waren momenten dat ik in de zaal zat te kijken naar een potsierlijk verhaal, er waren momenten dat ik de hooggerechtshof-rechter een bitch vond en er waren momenten dat ik medelijden met haar had. Emoties schieten heen en weer bij het kijken naar dit verhaal, dat desondanks wel een bepaalde vorm van herkenbare inzichten geeft. Je kunt je voorstellen onder welke immense druk de rechtspraak staat wanneer ze uitspraak moet doen in medisch-ethische kwesties. Daar zijn altijd evenveel voors als tegens bij te verzinnen, en jij moet dan de hamer slaan zodat het besluit één kant op valt.

"Mrs. Justice" Fiona May is zo'n opperrechter en ze is steengoed. De belangrijkste zaken van het land vallen bijna automatisch naar haar toe, maar ze weet vooringenomenheid te voorkomen en is voor alle partijen even streng. Maar, komt ie, rechtvaardig.
Ogenschijnlijk lijkt die stressvolle situatie haar in de rechtbank beter af te gaan dan thuis. Ze verloor het contact met haar man, sluit zich 's avonds op in haar werk door alle komende zaken voor te bereiden. Voor het recht natuurlijk goed, maar echtgenoot Jack zit er maar mee. Die heeft feitelijk geen partner meer, een goed gesprek is er al tijden niet meer geweest, laat staan een fijn potje seks.
Hij geeft alle signalen af dat dit hem teveel wordt, maar Mrs Justice doet er niets mee. Ze eist begrip voor haar werkdruk, er moeten serieuze dingen worden gedaan. Accident waiting to happen, nietwaar?
Pas als rechter May in een zaak moet beslissen over leven en dood van een nog net niet volwassen jehovah-jongen kantelt er bij haar iets. Ze gaat op zoek naar haar menselijke kanten , hetgeen goed is voor de zaak, maar niet voor de verdere ontwikkelingen. Ineens zit ze middenin een spinnenweb van belangen en gevoelens.

Sterk gespeeld door het echtpaar, daarentegen was voor mij de rol van de jongeman af en toe te hinderlijk. Al met al wel een film waarin je je kunt verliezen, want het gaat veel over "de moraal".

Met : Emma Thompson, Stanley Tucci, Fionn Whitehead

Molly's game - Aaron Sorkin

Molly's game op IMDb (7,5)
Een 7,5 op IMDb , dat is best hoog. En ik moet zeggen dat ik het er niet helemaal aan af zag. Wellicht was ik te moe, wellicht was het onderwerp te weinig boeiend voor me, wellicht ergerde ik me een beetje aan de overdreven snelle montage. Hoe dan ook, ik eindigde met een "tja..".

Molly is een net niet geslaagde sporter. Precies op het moment dat haar finest hour moet worden (kwalificatie voor de Olympische Spelen) krijgt ze een sportongeluk en dondert haar carrière in duigen. Dit tot groot verdriet van haar autoritaire vader, die haar jarenlang gedrild heeft om zo ver te komen.
We hebben deze informatie nodig om de drijfveren van Molly te begrijpen: ze zal laten zien dat ze ergens in kan slagen, dat er met jaloezie en ontzag naar haar gekeken wordt. Zulks zien we nog niet terug in haar serveerstersbaantje, maar als ze daarin gevraagd wordt om haar diensten aan te bieden tijdens schimmige pokeravonden ruikt ze haar kans. Haar broodheer laat ze zien dat ze eigenhandig de administratie naar een hoger peil brengt, dat daarmee de winsten inzichtelijker worden en dat de business begint aan te slaan in het wereldje. Het duurt niet lang of haar baas vindt haar een bedreiging. Maar u snapt, Molly heeft dermate indruk gemaakt bij de pokeraars (decolleteetje hier, begrijpend gesprekje daar) dat de belangrijkste gokkers al snel overstappen als ze aankondigt voor zichzelf te beginnen.
Er gaan miljoenen om op de avondjes die ze organiseert, maar het trekt ook dubieuze lieden en dito praktijken. Hoe zuiver Molly het ook allemaal probeert te doen, ze zeilt toch somtijds over de grens van het betamelijke. En komt in beeld bij de FBI.
Gelukkig is er hulp van een sociaal bewogen advocaat, die haar drijfveren snapt. En die besluit om met haar de strijd tegen de instanties aan te gaan. Aantrekken, afstoten en weer aantrekken. En gaan.

Met : Jessica Chastain, Idris Elba ,  Kevin Costner

The Mountain Between Us - Hany Abu-Assad

The Mountain Between Us op IMDb (6,4)
Goed, erg verrassend is het allemaal niet. Maar misschien is het de sympathie die ik heb voor de beide hoofdrolspelers die maakt dat ik deze film best goed kon verdragen. Mevrouw Winslet kan bij mij sowieso weinig kwaad doen: zelfs in de meest voorspelbare film trekt ze nog de aandacht naar zich toe. Die kan echt wat. En wie houdt er nu niet van Idris Elba? Karakteristieke man, prachtig om te zien maar zeker ook naar te luisteren (vergeet niet dat voor een acteur de stem ook best belangrijk is). En beiden zijn Brits genoeg om in al hun trubbels iets humoristisch uit te stralen, hou ik van.

Vliegveld in Amerika, stevige storm doet alle vluchten uitvallen. We ontmoeten in de chaos  twee totaal verschillende types: zij is een drukke sociaal bewogen fotografe die wel weg móét omdat ze de volgende dag gaat trouwen. Hij is een ingetogen neurochirurg die wel weg móét omdat hij de volgende dag een levensreddende operatie moet verrichten. De urgentie is groot, they won't take no for an answer. Ze zoeken elkaar op, verklaren hun nood en bedenken een oplossing: ze huren een Piper-vliegtuigje voor twee personen. De piloot beweert dat - als ze NU vertrekken - ze keurig voor de storm uitvliegen en zo het volgende vliegveld kunnen halen om door te reizen. Dan halen ze beiden alsnog hun afspraak.
In het gammele toestel gaat aanvankelijk alles naar wens, totdat de oude piloot onwel wordt achter het stuur en het toestel crasht. BAM, bovenop een berg landden ze in een metershoge lading sneeuw. Piloot overleeft de klap niet, zij heeft forse verwondingen aan haar been, hij lijkt redelijk ongeschonden. Een overlevingssituatie dus: hoe redden ze dit, wie zal ze hier vinden, wat kunnen ze doen? Op beperkte voorraad weten ze enkele dagen te overleven, ze schieten nog een dier dat ze daarmee enige verlichting geeft , maar dan..
Verwijten vliegen over en weer, wiens schuld is het nu helemaal dat ze hier zitten en hoe komen ze hier in vredesnaam uit? Opposites attract, u kent het wel. Het gaat van kibbel naar vriendelijkheid, van afstoten tot stukje bij beetje meer aantrekken. U moet zelf maar gaan zien hoe ze dat doen, ik ga het niet verklappen.

Met : Idris Elba, Kate Winslet, Beau Bridges

Sulla mia pelle (aka On my skin) - Alessio Cremonini

Sulla mia pelle op IMDb (7,5)
Heb gisteravond lang gezocht naar het juiste woord om deze film te beschrijven. Want "heftig" past niet omdat het ingetogen verfilmd (en gespeeld) is, terwijl het onderwerp er alle reden toe zou geven. Ik ga voor "sinister", desnoods "ongemakkelijk'.

Stefano Cucchi is een randfiguur, een drugsdealer die zelf net iets te regelmatig in zijn eigen winkel shopt. Het gaat nu best al een tijdje goed, hij werkt dagelijks en heeft daarmee zijn ouders gerustgesteld. Toch wordt hij opnieuw opgepakt en dit keer loopt alles echt de soep in.
Hij ontmoet nét de foute rechercheurs die helemaal niet gediend zijn van zijn gemakzuchtige houding. Hij wordt vastgezet, verhoord en daarbij gruwelijk mishandeld. Niemand voorziet dat men daarmee Stefano net over de afgrond duwt.
Waar je aanvankelijk als kijker nog een "eigen schuld, dikke bult" gevoel hebt bij de opgepakte cokehandelaar, verschuift je sympathie al snel naar de kleine man die een heel agressief apparaat aan foute politie-ambtenaren tegenover zich krijgt. Zijn ouders doen pogingen hem te spreken te krijgen maar worden tegengewerkt. De hem aangeboden hulp weigert Stefano omdat hij niemand meer vertrouwt binnen de muren van politiebureaus en gevangenissen. Zijn toestand verslechtert in een - ahum - moordend tempo.

Het is allemaal echt gebeurd. En dat maakt het wrang. Het maakt je wantrouwend.
Uitstekend gespeeld door Alessandro Borghi , die enkelen wellicht kennen uit de al net zo ongemakkelijke serie Suburra.

Met : Alessandro Borghi , Massimiliano Tortora , Milvia Marigliano

Dog Eat Dog - Paul Schrader

Dog Eat Dog op IMDb (4,6)

Criminelen zijn slecht. En als je dan ook nog eens een slechte crimineel bent, dan kan het met de film ook moeilijk wat worden. Klopt! 

Van Nicholas Cage weten we dat ie vaak foute keuzes maakt, maar bij Willem Dafoe heb ik toch nog steeds een ander beeld. Hoe dronken moet hij geweest zijn toen hij tekende voor deelname aan deze titel. 

Drie ex-gevangenen besluiten het gezamenlijk nog een keer te proberen. Ze zijn onhandig maar schietgraag en denken dat er toch een keer een grote slag kan worden geslagen. Overvallen, dat is te tricky, ze gaan voor ontvoering. Maar ik zei het al: ze zijn slecht in hun vak, dus er gaat van alles mis.

Met: Nicholas Cage, Willem Dafoe , Christopher Matthew Cook