Mijn vader is een vliegtuig (aka My father is an airplane) - Antoinette Beumer

Mijn vader is een vliegtuig op IMDb (6,6)
 Mijn vader is een vliegtuig op Moviemeter (2,93)

Niet eens heel verkeerde, licht autobiografische film van regisseuse Antoinette Beumer. Ze voorkomt in de valkuil te trappen van al te kolderieke "Loenatik"scenes; er zit een redelijk betrouwbare verbeelding in van het psychiatrische gedrag van haar vader. Dat maakt het een rustiger kijkgeheel dan je aanvankelijk zou verwachten. 

Bij het opruimen van het huis van haar overleden moeder (met wie ze een afstandelijke relatie had) wordt Eva geconfronteerd met haar verleden. Moeder was altijd een tamelijk kille vrouw, Eva had meer met haar vader. Die verdween echter opeens uit beeld, Eva was te jong om daar de redenen van te begrijpen. 

Eva raakt volledig van slag, ze verliest de grip op haar toch al zo roerige leven. Haar begripvolle man kan haar even niet benaderen, op haar werk raakt ze de draad kwijt bij presentaties die ze geeft, haar minnaar komt veel te dichtbij in haar leven en ze kan de gedachten aan haar vader maar niet loslaten en de vreemde buurvrouw van haar moeder helpt ook niet echt in de opheldering. 

Ze ontdekt dat haar vader helemaal niet overleden is, maar al jaren in een inrichting zit. Daarin is hij opgenomen na ernstige psychoses die vooral de veiligheid van zijn gezin - en met name zijn dochter- bedreigden. Eva bezoekt hem, probeert zich een beeld te vormen van de man hoe hij was toen het allemaal nog oké was. Ook probeert ze uit te vinden of zij wellicht de slechte genen van hem heeft geërfd, ze moet uitzoeken of ze de oorspronkelijke regelmaat in haar leven nog wel kan terug vinden. En of ze dat eigenlijk wel wil. 

Met : Elise Schaap, Pierre Bokma , Maarten Heijmans

Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

Jackie- Antoinette Beumer

Daar is dan een term voor. Een film die je niet echt goed vindt, maar waarvan je wel weet dan anderen hem zullen waarderen. Zo'n film heet "sympathiek". Om die reden zal ik m dan ook van harte aanbevelen, ik denk dat er nogal wat mensen van zullen genieten.

Genieten van de comediènne-achtige rol van de zussen van Houten, met name Jelka. Genieten van de voorzichtige toenadering tussen de dochters en hun langverdwenen moeder. Genieten van de fraaie vergezichten op de plains van het midden van de VS, om precies te zijn New Mexico. Of genieten van de verrassende plotwendingen, die na afloop beter blijven hangen dan juist de cliché-ontwikkelingen (ene zus is de afstandelijke, maar gaat vast en zeker ontdooien. andere zus is de onzekere, maar blijkt gaandeweg zeer bekwaam. en moeder moet niks van de kinders weten, maar blijkt langzamerhand best wel een beetje trots).

Over het script (dochtertweeling van homostel krijgt bericht dat biologische draagmoeder in de VS er slecht aan toe is. aangezien er verder geen familie is worden zij geacht iets te regelen voor mammie, die regelrechte hippie blijkt te zijn) is al veel gezegd, over de verrassingen gelukkig nog weinig. Om die reden durf ik m wel aan te bevelen.

Soof- Antoinette Beumer

Soof op IMDb
Dé vaderlandse feelgoodhit van vorig jaar is nu ook op Film1 te zien. Afgelopen zondagavond, na een zeer verregende middag, hebben vrouwlief en ik ons er dan maar toe gezet.
Als criticus zeg ik dat de film -gebaseerd op de columns van Sylvia Witteman- wel heel erg volgens formule verloopt, als filmkijker zeg ik dat ik snap waarom zoveel mensen er met een goed gevoel uit vandaan kwamen. Een "Love actually" achtige blijheid moest de film uiteindelijk uitstralen, nadat eerst de vermoeiende belevenissen van de kookdame op iets heel anders lijken af te stevenen. Niet dus, feelgood is feel good.

Soof is een dame van middelbare leeftijd die een eigen bedrijfje in catering probeert op te zetten. Dat gaat best lastig: koken in een druk bevolkt huis met continue vragende kinderen en een immer afwezige (zaken)man. Het komt niet van de grond, het kost meer dan het oplevert.
Als manlief in een persoonlijke crisis terecht komt en besluit een sabbatical year op te nemen, wordt alles anders. Niet alleen kan Soof zich meer op het koken storten, tevens wordt duidelijk hoe zeer man en vrouw van elkaar zijn verwijderd de afgelopen jaren.
Neemt u van mij aan dat het aan het eind goed komt, maar eerst komen er nog wat crushes en crashes van beide zijden voorbij.

Niets-aan-de-hand-film, zegt u? Klopt. Maar dat mag best. Blijkbaar.

De Dirigent (aka The Conductor) - Maria Peters

De Dirigent op IMDb (7,2)
Er zijn zeker voorbeelden waarbij het gelukt is om een Nederlandse film een internationale uitstraling te geven ( Antoinette Beumer, Martin Koolhoven slaagden daar bijvoorbeeld heel goed in). Bij deze film van Maria Peters (die ik gisteren op tv zag) gaat het echter weer ouderwets houterig. De film speelt in New York, in Berlijn én een beetje in Nederland, maar het ontstijgt nergens het amateurtoneel niveau. En dat is jammer. Want het verhaal is boeiend genoeg.

Jaren 20, vorige eeuw. Jonge vrouw is gek van muziek , maar ziet nergens kans om het te beoefenen. Dit omdat het simpelweg niet gebruikelijk is dat vrouwen piano spelen, laat staan dat vrouwen dirigent willen worden. Willy is echter wél zo'n type en is vastberaden. Ze moet een enorme hoeveelheid weerstand overwinnen, ze neemt de stomste baantjes aan om haar lessen maar te kunnen betalen maar gaandeweg krijgt ze de deur toch op een kiertje. Stukje bij beetje toont ze dat ze niet onterecht zo'n drive heeft, de afkeuring van de jetset en de hogere cultuur ten spijt. Ze klampt de bekende dirigent Mengelberg aan voor een opstapje en met de nodige tegenzin bezorgt hij die haar ook. Een Berlijnse dirigent is bereid haar klaar te stomen voor het echte werk, ze moet daarvoor echter wel het nodige slikken.
Sideline van het verhaal is dat Willy er gaandeweg achterkomt dat ze Willy helemaal niet is: ze is op haar tweede geadopteerd en van Nederland naar New York verhuisd. Een zoektocht naar identiteit én naar passie, er zijn er voor minder door het ijs gezakt.

Met : Christianne de Bruin, Benjamin Wainwright, Scott Turner Schofield

Rendez Vous - Antoinette Beumer

Rendez Vous op IMDb (5,9)
Eerlijk is eerlijk: heel veel in de film zie je mijlenver van te voren aankomen, maar het eindspel vond ik toch verrassend. Dat is een pré, in een film die voor het overige precies past in die lange reeks van boekverfilmde Nederthrillers die we de laatste tijd voorgeschoteld hebben gekregen. Nu was Esther Verhoef aan de beurt, volgende keer weer eens mevrouw Gerritsen of een van de anderen.

Jong stel verhuist - na het overlijden van haar moeder - naar Frankrijk en trekt in het bouwvallige huis dat ze geërfd hebben. Er is een financiële buffer, maar er is ook een shitload aan klussen die ze niet allemaal zelf aan kunnen. Er moeten dus lokale bouwvakkers worden ingehuurd. Tussen alle wantrouwende dorpelingen zit "toevallig" een Nederlander die "toevallig" een bouwbedrijfje heeft en die "toevallig' deze klus wel op zich wil nemen.
In zijn werkteam zit natuurlijk een mooie jongen. En die maakt het hitsig hart van de vrouw onrustig, zeker als manlief eerst alleen maar onhandig aan het klussen is en later wegens ziekte van zijn moeder enige tijd terug naar Nederland moet.
Het geld giert uit de kas, overspel lonkt vurig en de dorpelingen hebben zo hun twijfels. Twijfels over het nieuwe stel, maar ook over de pluisheid van die bouwvakmannetjes. Er moet iets mis gaan.

Met oa : Loes Haverkort , Peter Paul Muller, Mark van Eeuwen

Loft- Antoinette Beumer

Al in de allereerste scene werd aan mijn eisen voldaan: volop het pand in beeld waarin ik nu al 4 jaar werk. Ik wil niet zeggen dat het meteen het hoogtepunt van de film was, maar wel wil ik melden dat ie me tegenviel.
Scriptsgewijs kun je aan deze film weinig verpesten: het verhaal zit goed in elkaar en er zit sterke ontwikkeling in, waarbij gaandeweg de wirwar van lijntjes en bedoelingen wordt ontrafeld.

Echter: het spel in deze film was van een zwaar tegenvallend niveau. Met als gunstige uitzondering Fedja van Huet knapte ik behoorlijk af op de tekstopzeggerij van Barry Atsma, op het helaas wat al te archetypische grapgedrag van Jeroen van Koningsbrugge en op het clichematige van de 2 andere acteurs wiens namen ik niet eems ga opzoeken.
Ook de dramatisch ingeperkte rollen van Kim van Kooten en Hadewych Minis werkten niet mee, die hadden wellicht t niveau kunnen opkrikken als ze duidelijker in de film aanwezig waren. Niet dat er geen brouwelijk schoon aanwezig is in deze film, maar de actrices werden iets te veel "op z'n Hollands" ingezet.

ik vrees met groten vreze nu ik gelezen heb dat er ook nog een Amerikaanse versie aan zit te komen. Troost put ik uit de gedachte dat ik de Vlaamse versie als eerste zag.

De gelukkige huisvrouw- Antoinette Beumer

Elk jaar zijn er wel een paar: van die films die je vanwege de "sociale druk' toch echt gezien moet hebben. hetzij vanwege een goed thema, hetzij vanwege Nederlands, hetzij vanwege iets anders spraakmakends.
Sommigen daarvan zie ik dan achteraf ook, op een loos dvd-avondje.

In beginsel had deze film een interessant uitgangspunt (postnatale depressie, die uitmondt in psychose), maar ik moet zeggen dat het stempel van van Royen te groot is geweest.
Zeker t eerste half uur geneerde ik me dood: wat een platheid, wat een cliché's!
Tegen het eind werd het een klein beetje rechtgetrokken toen de personages iets meer tekening kregen, maar t was al te laat: een JAMMER!!-film.