De Gaulle: Liberté (aka La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom) - Antonin Baudry

La Bataille 6 uurde Gaulle: J'écris ton nom op IMDb (8,0)
 La Bataille de Gaulle: j'écris ton nom op Moviemeter (4,12)

La Bataille de Gaulle op WIkipedia

Aan de manier waarop ik hierboven de links plaats, herkent u al iets van mijn voorkeuren. Terwijl de film in de markt gezet wordt met de snelle verkooptitel "De Gaulle: Liberté", vind ik de originele titel van deze sequel vele malen poëtischer: "La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom". "Ik schrijf je naam" is de subtitel die u pas aan het eind van de film zult begrijpen, maar kent meer hunkering dan het containerbegrip "vrijheid". Oordeel zelf of ik me terecht zo opstel. Hoe het ook zij: een maand na het bekijken van deel 1 ging ik gisteren op première-avond naar deel 2 van het verhaal over De Gaulle in oorlogsjaren. Opnieuw een lange zit, ditmaal zelfs mét ingelaste pauze, maar opnieuw was het die tijd allemaal waard. Visueel indrukwekkend, historisch verantwoord en - imho- iets meer dynamiek dan in deel 1. Dat is voor de filmkijker prettig, ik kon nu ook het acteerwerk van Simon Abkarian veel beter hebben, omdat ik zie dat hij wel een consistentie brengt in de 6 uur film die dit epos oplevert. En voor de filmkijker die álle actuele oorlogsfilms volgt: u kunt fijne vergelijkingen maken met het sterke "Pressure" die op dit moment óók in de zalen draait, terwijl u ondertussen getrakteerd wordt op prettige bijrollen van oa Anamaria Vartolomei en Niels Schneider. 

1944. Generaal De Gaulle zit nog steeds in ballingschap in London. Van daaruit bestuurt hij zijn verzetsorganisatie "Het Vrije Frankrijk" die zich zowel tegen de nazi's verzet als tegen het in het vaderland heersende Vichy-regime. De Gaulle blijft onverzettelijk maar ziet zijn mensen het steeds moeilijker krijgen: internationale steun brokkelt af, zo voelt ie. Churchill heeft moeite met de nukken van de starre generaal, maar blijft toch op een of andere manier wel sympathie houden voor de vaak verrassende theorieën en technieken die de Fransman erop na houdt. Bij de Amerikaanse president Roosevelt is De Gaulle die sympathie al lang al kwijt. Dat is vooral lastig doordat WO2 in een fase is beland waar Europa niet meer zonder de hulp van de VS blijkt te kunnen. Churchill kiest handig positie, maar de Gaulle volgt nog steeds de lijn rechtdoor. Zíjn lijn. En geen enkele andere.

Zowel op het Europese vasteland als in het noordelijke deel van Afrika is de steun voor de Gaulle nog steeds van levensbelang. Terwijl zijn ondergrondse verzetsvrienden proberen de Franse politiek te masseren en een andere kant op te krijgen, vecht in de woestijnen van Libie en Algerije zijn onverzettelijke generaal Leclerc strijd op het scherpst van de snede. Dermate scherp, dat De Gaulle beseft dat ál zijn succes inmiddels van één man afhangt. En dat hij niet die man zelf is, dat haat hij. Kan hij blijven rekenen op support van de troepen? Als daar voldoende weerstand wordt geboden, kan hij mogelijk de politieke steun vergaren om zijn geliefde Frankrijk te behoeden voor een ramp: het land mág niet uiteenvallen.

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Niels Schneider, Anamaria Vartolomei, Karim Leklou, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Cala - Syzygy

Sibyl - Justine Triet

Sibyl op IMDb (5,8)

Sibyl op Moviemeter (2,71)

Beetje "Single White Female" , vleugje Haneke, her en der nog wat leentjebuur en dan krijg je "Sibyl". Enkele decennia geleden was er een fameus boek over Sibyl, een vrouw met meerdere persoonlijkheden. Dat boek zou zomaar als inspiratiebron hebben kunnen gediend voor deze film, want met de hoofdpersoon in deze film is in haar hoofd ook van alles aan de hand. Het is niet het allerbeste op cinema-gebied wat er uit voort komt, maar ik ben wel geporteerd van Virginie Efira, de Belgische die op dit moment een van Frankrijks huidige steractrices is (en die ook in deze film haar weelderige sculptuur inzet om dingen te bewerkstelligen). 

Sibyl is psychotherapeut, gerenommeerd in dat vak , maar ze wil het over een andere boeg gooien. Ze wil terug naar haar oude liefde: schrijven. Ze krimpt haar praktijk fors in, om voeling met het vak te houden behoudt ze een beperkt aantal klanten. In dat clubje zit ook de complexe Margot, een actrice die in haar consulten met Sibyl aangeeft dat ze de wanhoop nabij is. Ze zit middenin filmopnamen, maar is bezwangerd door haar tegenspeler, die op zijn beurt weer de vrouw is van de regisseuse. 
Sibyl geeft waar mogelijk advies, maar met haar andere oor slurpt ze deze informatie op om te gebruiken voor haar boek. Daar voegt ze nog een stukje persoonlijke ervaring aan toe: ook zij worstelde in het verleden met een relatie waarin de plotselinge zwangerschap de partners niet goed uit kwam.

Terwijl Margot steeds meer beroep doet op Sibyl om haar niet alleen in raad en daad, maar ook in het dagelijks leven op de set bij te staan, spiraalt Sibyl zich in een steeds lastiger web van belangen en gevoelens. Er wringt iets, sommige mensen gaan hiervan een tik oplopen. En zij zelf onvermijdelijk ook. 

Met : Virginie Efira, Adele Exarchopoulos, Gaspard Ulliel, Sandra Hüller , Niels Schneider

FIN - song : Roy Orbison- Leah

Coup de Chance - Woody Allen

 

Coup de Chance op IMDb (6,4)

Coup de Chance op Moviemeter (2,94)

Achtentachtig is ie inmiddels, maar nog steeds rijgt Woody Allen de ene filmregie aan de andere. Zelden zijn ze nog zo spraakmakend als zijn werk in de jaren 70 en 80, steeds meer is hij in de richting gegaan van een vermakelijk relationeel verhaaltje. Maar het is nog steeds geen straf, want dat verhaal vertellen, dat kan ie echt goed. Deze, van vorig jaar, is voor zover ik weet zijn eerste Franstalige film dus nog steeds wordt het experiment niet geschuwd. Blijkbaar keerde hij met veel plezier terug naar Parijs, na eerder succes aldaar. 

Ze botsen nog net niet tegen elkaar op, daar midden op het plaveisel van de Parijse straten. Het is Alain die haar aanspreekt: "Sorry. Eh..maar, hallo, jij bent toch Fanny?" Fanny schrikt, maar knikt. Ze had hem niet herkend, haar oude schoolgenootje. Enthousiast begint hij verhalen af te steken: over hoe ze er vroeger uitzag, hoe heimelijk verliefd hij was op haar, hoe leuk het is dat hij haar nu na al die jaren tegenkomt. Koffie?

Fanny houdt de boot enigszins af. Natuurlijk best leuk, zo'n ontmoeting, maar ze kan zich de jongeman amper herinneren en bovendien: ze zit midden in een welgestelde relatie met de enigszins directieve Jean. Fanny heeft alles wat haar hartje begeert, maar toch, maar toch: blijkbaar is haar relatie enigszins ingedut want ze kiest toch voor de spanning van een afspraakje met de niet onknappe schrijver Alain. Ze wandelen, lunchen in het park en meer en meer ziet Fanny de charmes van Alain in. Het gaat jeuken, ze gaat overstag en begint een verhouding. 
Al snel merkt Jean veranderingen in haar gedrag en zet er een detective op die de handel en wandel van zijn vrouw moet nagaan (fraai detail: bijna gelijktijdig filmde Melvil Poupaud een vergelijkbare rol in het spannende "L Amour et les forêts": ook daarin was hij de jaloerse echtgenoot die ver gaat om zijn zin te krijgen). Jean neemt vergaande stappen om zijn vrouw terug te winnen.

Met: Lou de Laâge, Melvil Poupaud, Niels Schneider, Valerie Lemercier

FIN - song : Nat Adderley- Cantaloup Island

Un Amour Impossible - Catherine Corsini

Un Amour Impossible op IMDb (6,6)
Kleine verhalende film die ik gaarne "klein maar fijn" zou willen noemen, ware het niet dat het verhaal een wrange nasmaak achterlaat. Dat ligt niet aan de acteurs , dat ligt niet aan het beeld, nee , dat ligt aan het naargeestige onderwerp dat langzaam maar zeker de overhand neemt in de film. Dat is een bewuste keuze van de regisseur, zo lijkt het. Eigenlijk kabbelen we tamelijk kalm door het verhaal van Rachel en Philippe en hun "bastaard"dochter heen, totdat er in die driehoek iets vreselijkt blijkt te zijn gebeurd. Vanaf dan zijn alle drie de hoofdpersonen even van slag. Het maakt de film sterker, maar dat maakt het nog niet prettig.

Rachel is een mooie jonge vrouw die gek genoeg blijkt "over te schieten". Ze is al 25 en heeft nog steeds niet de ware liefde ontdekt. We zitten halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw, daten was nog niet hip en geaccepteerd dus het moet toch van de schoorvoetende avances van de man aan de andere kant van de kantine komen. Maar als het dan eenmaal gebeurt, gaat Rachel er ook vol voor: Philip is interessant, Philip is slim en ondernemend. Máár: Philip is ook afhoudend.
Al vrij snel meldt hij Rachel dat hij nooit met haar zal kunnen trouwen. Uitleg geeft hij niet, maar het lijkt de verliefde Rachel niet te deren. Ze houdt zich aan hem vast en wanneer hij voor zijn werk overgeplaatst wordt, stemt ze zelfs toe in onbeschermde seks.
Via sprongen in de tijd leren we dat het meisje (Chantal) nooit door haar vader is erkend , dat ze liefdevol door haar - zichzelf wegcijferende- moeder wordt opgevoed en dat het lijkt of deze gezinssamenstelling zo bedoeld was. Na een knallende ruzie die ontstaat als Philippe bekent dat hij getrouwd is met een andere vrouw, zien de voormalig geliefden elkaar jarenlang niet meer en verdwijnt "papa" uit de keukentafelgesprekken. Totdat..
Totdat hij weer contact opneemt met de dan 14jarige Chantal. Deze leeftijd maakt dat het meisje beïnvloedbaar is en langzaam maar zeker drijft er een wig tussen de vader en de moeder. En het meisje staat er tussenin. Deze status quo is dreigend , zo blijkt: een van de drie begaat een vreselijke fout.

Mooi geacteerd, Virginie Efira is onwaarschijnlijk innemend als de ingetogen maar ijzersterke moeder.

Met: Virginie Efira, Niels Schneider, Jenny Beth, Estelle Lescure

De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde