2 jaar geleden

2 mei 2004. Prachtig weer, een zondag. We hadden net onze laatste competitiewedstrijd beeindigd en ik reed met de meiden naar huis, draaide de auto de straat in en voelde me gelijk alert: waarom stonden lief en haar vader op straat? waarom wachtten ze me op.
De kinderen werden naar de overkant geloodst, X11 werd staande gehouden door mijn hartevrouw. Midden op straat kreeg ik te horen dat tweeenhalf uur daarvoor mijn broer was overleden. Grote broer!
Man in de kracht van zijn leven, sportend en reizend en amuserend.
In elkaar gezakt, in een kerk nota bene. Nog gereanimeerd maar dat helpt niet bij een aneurysma. Mijn broer was van binnen geexplodeerd.
Weg een toekomst waarin hij na jaren voor de klas staan eindelijk aan zijn vrije tijd toekwam. Weg zijn nieuwe relatie die hij had ontmoet nadat enige jaren daarvoor zijn vrouw was overleden. Weg was hij voor de kinderen die hem nog zo hard nodig hadden als baken, als leidraad en als vermakelijke vader.

T wordt weer een lange dag...