Polderpat

Vroeger, anarchistje in de dop, droeg ik buttons met "laat de rijken de crisis betalen'. Sta ik nog steeds achter, maar ik zag toen niet in dat er eigenlijk nog een wonderbaarlijke harmonie bestond tussen werkgevers en werknemers, die hier niet zo scherp tegenover elkaar stonden als in Engeland. Een poldermodel avant la lettre, eigenlijk.

nu, enkele crises verder, hoor ik Donner praten over de noodzaak van loonmatiging omdat we immers de oplossing van de rijkdomcrisis "met zn allen" moeten brengen, ieder zal moeten offeren.
En opeens denk ik terug aan die oude buttons: laat de rijken de crisis betalen.
Wie heeft de crisis veroorzaakt? Jan met de cap die achter de lopende band of achter t bureau ziet dat zijn bazen zichzelf continue verrijken en elkaar de gouden handdruk en de platina bonus toeschuiven? Jan Modaal wellicht, die de financieel verantwoordelijken bij banken en verzekeringen en fondsen zag pokeren met zijn pensioengeld?? Onze eigen Plumber Joe wellicht, die vreest voor zijn eigen baan?

Nou?

Ik hoop dus op een patstelling in het poldermodel: voorlopig wens ik dat de bonden nog niet akkoord gaan met het loonmatigingsverhaal. Eerst toezeggingen over een definitief einde aan de bonussen, aan de zogenaamd vrije markt, aan de zelfverrijking.
Als we dat kunnen behalen, wil ook ik best een jaar op 0 blijven staan!