Met prijzen en lof overladen Nederlandse film. Nog onlangs haalde hoofdrolspeelster Hannah Hoekstra op het Nederlands Film Festival het Gouden Kalf voor beste actrice op.
Laat ik maar met de deur in mn eigen huis vallen: ik zag het niet aan de film af. Tuurlijk, de hoofdrolspeelster geeft en toont veel. En tuurlijk, Hans Dagelet is altijd een genot om naar te kijken, letterlijk en figuurlijk. Maar ik vond t geheel een beetje moeilijkdoenerij dat tot weinig leidde.
Het complexe meisje dat nymfonanie voorwendt om haar vader maar te tonen hoe moeilijk ze het had dat haar moeder, zijn eerste vrouw, overleden is en dat hij dat nu compenseert met vele kortstondige relaties. Dat kan zij beter, en compromislozer dan hij.
Slechts heel langzaam komt het onhandelbare meisje tot enkele inzichten die haar later van nut kunnen zijn in het grote-mensen-leven daarbuiten.
Blijkbaar kijk ik anders naar films dan jury's , maar ik betrapte me erop dat ik al geruime tijd naar het einde van de film zat uit te kijken, terwijl het verhaal zich nog moest ontwikkelen. Had m.i. eerder, sneller dan wel beter gekund.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten