Docufilm die je na het zien ietwat onbevredigd achterlaat. Om het simpel te zeggen: de hoofdpersoon is interessanter dan de docu. Het is kijkplezier, zeker, maar de persoon Nick Cave is vele malen dieper dan hier naar voren komt. Laat staan zijn werk.
De film poogt een documentaire-sfeer te scheppen, maar gebruikt net iets teveel moedwillig ingebrachte elementen om natuurgetrouw over te komen. In weinig velden en in even weinig wegen herken je de getormenteerde kunstenaar met zijn religieuze obsessie. Het wordt aangestipt, maar te weinig uitgediept.
Misschien kan het niet hoor, een waardig beeld geven van deze tegenstrijdige man: van zwaar verslaafde anarchistische muzikant uit de doem- en postpunkperiode naar de man die nu beurtelings de liefde, de Heer en de wetenschap bezingt. Dat kruidvat van paradoxen vat je niet in anderhalf uur samen.
Luisterplezier echter volop, de groei van een aantal songs van zijn prachtige laatste album "Push the sky away" komt hier uitgebreid aan bod, alsook een aantal zinderende live-uitvoeringen daarvan.
Derhalve is de film eerder tijdgebonden promomateriaal dan een reflectie van een artistieke carrière van inmiddels al meer dan 30 jaar. Toch heb ik genoten, maar dat had nog meer gekund.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten