Persepolis op IMDb
Dat zult u toch niet vaak tegenkomen op mijn blog, animatie. Net als sciencefiction, fantasy en action is animatie bij mij altijd een van ver buiten mijn interessegebieden. Te formule-achtig, te kinderachtig soms, te weinig variatie.
Voor deze maak ik echter graag een uitzondering, hij is al enkele jaren oud maar ik kwam m pas onlangs op tv tegen. De uitzondering die ik maak is dat dit een bij uitstek politiek verhaal is, en dan nog een biografische ook. Ik ben geen kenner, maar vind het visueel gebodene behoorlijk levensecht. Ik ben van t verhaal, en dat is in deze film uitermate goed.
De jonge Marjani groeit op in een politiek bewust, welhaast revolutionair gezin. Intellectuele stellingnames, hang naar vrijheid, gepast verzet tegen het bestaande regime. Dat is dan nog het regime van de sjah, later is dat het oorlogsregime van de Irak-Iran - oorlog, een strijd die naadloos overgaat in de zo gevreesde Islamitisiche revolutie van Khomeiny, Khamenei en opvolgers.
Marjani's familie lijdt zwaar onder de diverse repressieve regimes, familieleden in de gevangenis of in ballingschap zijn eerder regel dan uitzondering. Zodra ze oud genoeg is, wordt ze door haar familie met een visum het land uit geholpen om te gaan studeren. Ze lijkt vrijheid te vinden maar vereenzaamt en voelt zich schuldig dat zij in rijkdom leeft terwijl haar familie lijdt. Ze versjofelt , leeft op straat, wordt ziek en via het ziekenhuis laat ze zich repatriëren.
Een nieuwe fase breekt aan, ze probeert het, ze trouwt, ze scheidt en merkt dat ze nooit zal aarden in haar moederland. Ze moet en wil weg. En opnieuw helpt de familie. Die maar door lijdt.
Harde film toch, ondanks de lieflijke uitstraling van animatie. Geboeid gekeken.
vrijdag, januari 11, 2013
woensdag, januari 09, 2013
De goede dood - Wannie de Wijn
De Goede Dood op IMDb
Nog zo'n kans op het maken van een goede film: een onderwerp. In dit geval : euthanasie. Omdat dit een NL product is deed ie hier een ronde langs de filmhuizen, ook de onze, maar ik denk dat juist in het buitenland voor deze film markt en kansen liggen. Daar moet nog veel gebeuren.
Ben is dusdanig ziek dat hij zijn oude vriend Robert (die arts is) heeft overgehaald om euthanasie op hem toe te passen. Robert was daar vanwege de stevige impact mee gestopt, maar zijn vriend kan hij dit verzoek niet weigeren.
De film toont de laatste middag, avond en ochtend van Ben, zijn vrouw, zijn beide broers en zijn dochter.
Een van de broers (rol van Huub Stapel) is een irritant zakenkereltje die succesvol doet maar niet tevreden met het leven lijkt. Hij blijkt tevens de ex van Ben's vrouw te zijn, de redenen van hun breuk worden overduidelijk aangetoond. De andere broer is een karikaturaal neergezette "geestelijk minder vermogende", die natuurlijk veel voor de gek gehouden werd en die maar niemand kwetsen wil.
Ondanks deze cliché's, ondanks het niet van iedereen even sterke acteerwerk zat ik op het moment suprème toch geboeid en vlinderslagend door dikke tranen te kijken. De daadwerkelijke euthanasie-scene is indrukwekkend, toont onze unieke positie in de wereld en dient derhalve breed getoond.
En dát maakt een film dan dus wél goed: als ie belangwekkend is. Tis daarom
Nog zo'n kans op het maken van een goede film: een onderwerp. In dit geval : euthanasie. Omdat dit een NL product is deed ie hier een ronde langs de filmhuizen, ook de onze, maar ik denk dat juist in het buitenland voor deze film markt en kansen liggen. Daar moet nog veel gebeuren.
Ben is dusdanig ziek dat hij zijn oude vriend Robert (die arts is) heeft overgehaald om euthanasie op hem toe te passen. Robert was daar vanwege de stevige impact mee gestopt, maar zijn vriend kan hij dit verzoek niet weigeren.
De film toont de laatste middag, avond en ochtend van Ben, zijn vrouw, zijn beide broers en zijn dochter.
Een van de broers (rol van Huub Stapel) is een irritant zakenkereltje die succesvol doet maar niet tevreden met het leven lijkt. Hij blijkt tevens de ex van Ben's vrouw te zijn, de redenen van hun breuk worden overduidelijk aangetoond. De andere broer is een karikaturaal neergezette "geestelijk minder vermogende", die natuurlijk veel voor de gek gehouden werd en die maar niemand kwetsen wil.
Ondanks deze cliché's, ondanks het niet van iedereen even sterke acteerwerk zat ik op het moment suprème toch geboeid en vlinderslagend door dikke tranen te kijken. De daadwerkelijke euthanasie-scene is indrukwekkend, toont onze unieke positie in de wereld en dient derhalve breed getoond.
En dát maakt een film dan dus wél goed: als ie belangwekkend is. Tis daarom
17 filles - Delphinee & Muriel Coulin
Wat is scriptschrijven toch een weergaloos en belangrijk vak. Een behoorlijk percentage van de films zou weggeworpen kunnen worden als het script niet zo verdomde intrigerend en aanlokkelijk was.
Niemendalletjes worden verheven tot onderhoudend kijkspel. Dat is een kunst, zo zeg ik u.
Op een middelbare school in een Frans provinciestadje wordt een meisje zwanger. In plaats van zich te verkruipen, vertelt ze het trots aan haar klasgenootjes en ze meldt dat ze niet van plan is het weg te laten halen. Sterker nog: ze gaat het combineren met haar schoolleven, ze gaat zelfs haar nieuwe leven er op inrichten.
Al snel ontstaat er een inktvlek aan zwangere meisjes, onder de afspraak: we gaan voor elkaar en voor elkaar's kindjes zorgen. We gaan bij elkaar wonen en doen om beurten de vervelende taken.
De dames zelf hebben elkaar wel gevonden, maar de schoolleiding en vooral de ouders zitten met de handen in het haar. Veel over-en-weer verwijten, wie is er nou eigenlijk verantwoordelijk voor de opvoeding. In die zin is het een waar highschool-drama.
Voor mijzelf was het meer een coming-of-age drama , met actuele gezichtspunten als "waarom diploma halen als niemand me straks toch aanneemt en als ik net zo'n shitty leven als mijn ouders krijg".
Sterk, mensen, sterk. Ik ben zo blij dat dit soort films toevallig op mijn pad komen/
Bal (Honey)- Semih Kaplanoglu
Bal (Honey) op IMDb
Was effe doorbijten , maar daar schrikken de liefhebbers niet van.
Zwijgzame film, deel van een drieluik, van een filmmaker die duidelijk kiest voor visueel indruk maken. Rustige, lange shots. Weinig verheffende gebeurtenissen. Geen enkele tijdsaanduiding. Beperkt aantal rollen.
Dé hoofdrolspeler, het 6-7 jarige jongetje Yusuf , heeft bovendien bijna geen tekst. Dat moet ook wel want hij komt moeilijk uit zijn woorden. Voorlezen in de klas is dan ook een crime voor m, zeker als de meester hem een ander stuk laat voorlezen dan hij zelf aanbiedt (dat kent ie immers uit zn hoofd, da's te makkelijk).
De jongen kan het slecht met zn moeder rooien, is daarentegen verzot op zn vader. Helaas is die veel de deur uit voor zijn beroep. Hij is imker en hangt bijenkorven hoog in de bomen in het bos in de vallei.
Als vader van huis is, is t jochie alleen thuis en mist z'n vader om hem te helpen z'n dagelijkse glas melk op te drinken.
Aangezien de handel van vader moeizaam gaat, moet hij steeds verder van huis om bijenvolk te zoeken. Op steeds gevaarlijker plekken. Dat kan niet goed blijven gaan.
Als ik een woord aan de film mag verbinden: subtiel . Geen woord te veel, toch begrijp je elke emotie van Yusuf, van vader of moeder , van de onderwijzer en van de klasgenootjes. Niet onaardige film.
Enneh: manmanman, wat is Turkije prachtig
Was effe doorbijten , maar daar schrikken de liefhebbers niet van.
Zwijgzame film, deel van een drieluik, van een filmmaker die duidelijk kiest voor visueel indruk maken. Rustige, lange shots. Weinig verheffende gebeurtenissen. Geen enkele tijdsaanduiding. Beperkt aantal rollen.
Dé hoofdrolspeler, het 6-7 jarige jongetje Yusuf , heeft bovendien bijna geen tekst. Dat moet ook wel want hij komt moeilijk uit zijn woorden. Voorlezen in de klas is dan ook een crime voor m, zeker als de meester hem een ander stuk laat voorlezen dan hij zelf aanbiedt (dat kent ie immers uit zn hoofd, da's te makkelijk).
De jongen kan het slecht met zn moeder rooien, is daarentegen verzot op zn vader. Helaas is die veel de deur uit voor zijn beroep. Hij is imker en hangt bijenkorven hoog in de bomen in het bos in de vallei.
Als vader van huis is, is t jochie alleen thuis en mist z'n vader om hem te helpen z'n dagelijkse glas melk op te drinken.
Aangezien de handel van vader moeizaam gaat, moet hij steeds verder van huis om bijenvolk te zoeken. Op steeds gevaarlijker plekken. Dat kan niet goed blijven gaan.
Als ik een woord aan de film mag verbinden: subtiel . Geen woord te veel, toch begrijp je elke emotie van Yusuf, van vader of moeder , van de onderwijzer en van de klasgenootjes. Niet onaardige film.
Enneh: manmanman, wat is Turkije prachtig
dinsdag, januari 08, 2013
The Artist - Michel Hazanavicius
the Artist op IMDb
Er is zomaar een vreemd rijtje van films die ik nog niet gezien heb terwijl ie al de hele wereld over is gegaan. En iedereen er al een mening over heeft. Deze is bijvoorbeeld op onze prachtfilmlocatie meerdere keren verlengd, ik had er alle kans voor om te gaan. Maar t kwam er niet van.
De film draait om George Valentin, het vleesgeworden anachronisme. Groot geworden in de tijd van de stomme film ziet hij plotseling het fenomeen geluidsfilm de overhand nemen. En dat betekent : geen rollen meer. Hij vecht terug , regisseert zelf nog een film in zijn vakgebied maar die flopt , mede doordat ie uitkomt op het exacte moment dat de crisis van 1929 uitbreekt.
De trots van de man gaat hem parten spelen en hij degenereert steeds verder, raakt alles kwijt wat hij heeft. Uiteindelijk moet hij zelfs zn vaste chauffeur ontslaan en blijft hij nog met zijn hondje Uggi en zn drank over.
Dat moet wel mis gaan.
Het gaat van kwaad tot erger, via bank van lening tot brandstichting in eigen huis tot uiteindelijke zelfmoordpoging. Gelukkig is dan de redding nabij: het meisje Peppy Miller die hij de eerste zetjes in het acteervak gaf, is een grote geworden in de gesproken film en zij ontfermt zich over hem.
Boeiend verhaal, ik heb me geen moment verveeld omdat de stilering van de film erg sterk is en omdat er - gek genoeg - door de gekozen vorm van stomme film erg veel van de acteurs gevraagd wordt.
Er is zomaar een vreemd rijtje van films die ik nog niet gezien heb terwijl ie al de hele wereld over is gegaan. En iedereen er al een mening over heeft. Deze is bijvoorbeeld op onze prachtfilmlocatie meerdere keren verlengd, ik had er alle kans voor om te gaan. Maar t kwam er niet van.
De film draait om George Valentin, het vleesgeworden anachronisme. Groot geworden in de tijd van de stomme film ziet hij plotseling het fenomeen geluidsfilm de overhand nemen. En dat betekent : geen rollen meer. Hij vecht terug , regisseert zelf nog een film in zijn vakgebied maar die flopt , mede doordat ie uitkomt op het exacte moment dat de crisis van 1929 uitbreekt.
De trots van de man gaat hem parten spelen en hij degenereert steeds verder, raakt alles kwijt wat hij heeft. Uiteindelijk moet hij zelfs zn vaste chauffeur ontslaan en blijft hij nog met zijn hondje Uggi en zn drank over.
Dat moet wel mis gaan.
Het gaat van kwaad tot erger, via bank van lening tot brandstichting in eigen huis tot uiteindelijke zelfmoordpoging. Gelukkig is dan de redding nabij: het meisje Peppy Miller die hij de eerste zetjes in het acteervak gaf, is een grote geworden in de gesproken film en zij ontfermt zich over hem.
Boeiend verhaal, ik heb me geen moment verveeld omdat de stilering van de film erg sterk is en omdat er - gek genoeg - door de gekozen vorm van stomme film erg veel van de acteurs gevraagd wordt.
Hallam Foe - David Mackenzie
Hallam Foe op IMDb
Sinds het overlijden van zijn moeder trekt de jonge Hallam zich min of meer terug uit het gezinsleven. Met z'n zus gaat het nog wel oke, maar met zn vader praat ie niet en diens nieuwe vlam verdenkt hij van moord op zijn moeder.
Terwijl de officiële lezing zelfmoord is , probeert Hallam -teruggetrokken in zijn boomhut en zijn fantasiewereld - de waarheid boven tafel te krijgen hetgeen leidt tot een in alle opzichten emotionele clash met zijn stiefmama.
Hij vlucht noodgedwongen naar Edinburgh , zwerft rond en komt wonder boven wonder een dame tegen die sprekend op zijn moeder lijkt. Hij zorgt ervoor een baantje te krijgen in de keuken van het restaurant waar ze werkt en probeert langzamerhand dichterbij haar te komen. Dat lukt!
Sterk geacteerd, dat vooral. Jamie Bell doet t knap!
Sinds het overlijden van zijn moeder trekt de jonge Hallam zich min of meer terug uit het gezinsleven. Met z'n zus gaat het nog wel oke, maar met zn vader praat ie niet en diens nieuwe vlam verdenkt hij van moord op zijn moeder.
Terwijl de officiële lezing zelfmoord is , probeert Hallam -teruggetrokken in zijn boomhut en zijn fantasiewereld - de waarheid boven tafel te krijgen hetgeen leidt tot een in alle opzichten emotionele clash met zijn stiefmama.
Hij vlucht noodgedwongen naar Edinburgh , zwerft rond en komt wonder boven wonder een dame tegen die sprekend op zijn moeder lijkt. Hij zorgt ervoor een baantje te krijgen in de keuken van het restaurant waar ze werkt en probeert langzamerhand dichterbij haar te komen. Dat lukt!
Sterk geacteerd, dat vooral. Jamie Bell doet t knap!
zaterdag, januari 05, 2013
The messenger - Oren Moverman
The Messenger op IMDb
Het filmjaar wil nog niet helemaal van start gaan voor me, de eerste die ik zag was een tv-film. En niet eens een heel beroerde. Ondanks de clichématige rol van Woody Harrelson, die langzamerhand een iconische serie bekkentrek-rollen aan het volspelen is, kon ik me wel vinden in dit verhaal.
The Messenger in deze is de soldaat die de opdracht heeft om bij de in de VS achtergebleven familie de boodschap te komen brengen als er een soldaat in den vreemde is gesneuveld. Harrelson is de ervaren man, Foster is de rookie.
Ondanks scherpe instructies lukt het Will Montgomery (Foster) niet om afstand te houden tot de personen die hij de berichten brengt. Steve Buscemi valt als vader fel uit naar de boodschappers, Samantha Morton daarentegen lijkt onaangedaan te reageren. En daar wil Montgomery meer van weten.
Als aperitiefje een aardige film om mee te beginnen, ik weet niet wat de rest van het jaar gaat brengen. Eerste CO-films staan al gereserveerd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
You were never really here- Lynn Ramsay
You were never really here op IMDb (6,7) You were never really here op Moviemeter (3,67) You were never really here op Wikipedia Oef. Deze...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...








