Dark Places - Gilles Paquet- Brenner

Dark Places op IMDb (6,2)
Sombere film, zwaar onderwerp. Lang werd ik erin bevestigd dat dit een 13-in-1-dozijn film zou zijn, maar aan het einde buigt het script toch een kant op die ik niet in zijn geheel had voorzien. En dat is altijd een pré.

Libby Day (Charlize Theron) is een verbitterde, tegen de middelbare leeftijd aanlopende vrouw. Al snel leren we waarom ze zo geworden is: ze is de enige overlevende van een gruwelijk familiedrama.
Haar moeder en twee zusjes zijn in huis vermoord, Libby zelf wist te ontkomen.
Haar broer werd gearresteerd en -mede door de verklaring van Libby- veroordeeld voor deze gruweldaad. Na al die jaren is echter twijfel ontstaan over haar verklaring en dus over de schuld van haar broer. Libby wordt benaderd door een amateurclub van misdaadoplossers, wannabe-rechercheurs als het ware. Of ze hun groep wil toespreken en vragen wil beantwoorden.
De hele geschiedenis wordt weer opgerakeld en het ontregelt Libby. Als volwassen vrouw kijkt ze toch iets anders tegen de zaken aan dan ze als jong en geschrokken meisje deed. Stukje bij beetje ontrafelt ze de griezelige waarheid.

Met Charlize Theron , Chloe Grace Moretz, Corey Stoll ,

The claim - Michael Winterbottom

The Claim op IMDb (6,5)
Aanbevelingen genoeg voor deze film. De naam van de regisseur bijvoorbeeld. Michael Winterbottom heeft op geheel eigen wijze het cinema-landschap verandert door te tonen dat een en dezelfde regisseur een maximum aan verschillende genres kan opnemen. Sociaal drama, muziekfilm, porno, romantiek en in dit geval dus ook een western. Heb veel van hem gezien (nee, niet alles!) , dus deze kon er wel bij.
Naast Winterbottom prijkt ook de naam van Peter Mullan op de poster. Wat mij betreft een meesteracteur (The Magdalene Sisters, Tyrannosaur oa maar vooral het ziekmakend goede "My name is Joe". ) Die zie ik dus ook graag over het scherm wandelen.

Maar ja, een western. Ik kan nooit zo erg veel met die valse romantiek, met die hang naar echte mannen en afhankelijke vrouwen. Toch maar opzij gezet om de film in ieder geval tot het einde af te kijken.

The Claim slaat op de afspraak die een jonge Daniel Dillon maakt met een man die hem goud kan overhandigen. In het magische westen van Amerika (we schrijven 1867) is dat de materie die iedereen een ongestoorde toekomst kan beloven. Dillon "verkoopt" zijn vrouw en dochtertje aan de man en begint aan de bouw van zijn imperium. Al snel bezit hij een heel stadje, hij zwaait met harde hand de scepter over de gelukszoekers die aan de rand van de bergen ook komen zoeken naar goud.
Als dan ook nog eens de spoorwegmaatschappij langskomt om de route naar de Far West te verkennen, rekent hij zich helemaal rijk. Die spoorlijn betekent immers handel en voorspoed.
Tegenvallers en veranderingen dienen zich aan. Ten eerste ziet de spoorwegmaatschappij dat het traject rondom Dillon's stadje problemen kan ondervinden met het traject en dus wellicht beter 25 km verderop kan gaan bouwen. Ten tweede dient zich een tweetal dames aan, waarin Dillon - u raadt het al - zijn eerdere handel herkent: dat zijn zijn opgegroeide dochter en haar oudere, zieke moeder.
Toekomstperspectief wankelt: Dillon wil alles goedmaken door al zijn bezittingen aan vrouw en dochter te beloven, maar hoeveel zijn die bezittingen nog waard als de spoorwegmaatschappij besluit dat zijn dorpje ten dode is opgeschreven?

Met : Peter Mullan, Wes Bentley, Milla Jovovich , Nastassia Kinski , Sarah Polley

L'Avenir - Mia Hansen Love

L'Avenir op IMDb (7,2)
Hoewel de uitvoering matig is, is dit toch een interessante film. Misschien meer voor mij dan voor anderen, omdat ik het levensfase-aspect hierin het belangrijkste onderdeel vind. Het zal voor sommigen een kabbelende en kwebbelende (typisch Franse) film zijn, maar toch zat ik na afloop even na te denken over de transformatie die Nathalie (een van de 4 filmrollen van Isabelle Huppert dit jaar) ondergaat.
Ze is iemand die inschikkelijk nadenkt over haar toekomst, over haar afnemende kansen en over haar gematigde gevoelens van maatschappelijke betrokkenheid. Als dat niet zo is, dan is er geen verklaring voor haar kalme reacties op de grote veranderingen in haar leven. Tel maar even mee:
in deze film raakt Nathalie haar betaalde bijbaan als schrijver van filosofie-schoolboeken kwijt, ze raakt haar man kwijt aan een jonge blom, ze wordt door een oud-leerling op een gegeven moment afgeserveerd als behoudend en niet-meer relevant, ze raakt haar lastpak-moeder kwijt. Etcetera.
Ogenschijnlijk kalm laveert Nathalie door deze gebeurtenissen heen. Het is niet dat het haar niet raakt allemaal (ze huilt en ze zucht, ze dribbelt en ze zorgt) maar het krijgt haar niet van haar stuk.
Kenmerkend in die houding is haar reactie als haar man haar vertelt dat ie haar verlaat voor een ander: "Had je dat niet gewoon stil voor jezelf kunnen houden?". Anders gezegd: doe wat je niet laten kunt, maar val mij er niet mee lastig.

Heel goed kan ik me voorstellen dat veel mensen dit een moeizame film vinden. Ik heb geprobeerd te zoeken naar de krenten in de pap. En die zijn, naast het als immer goed verzorgde spel van Huppert, wat mij betreft vooral de herkenbare berusting van het ouder worden. De wereld krimpt, maar er zijn best nog mooie dingen te beleven. 

Captain Fantastic- Matt Ross

Captain Fantastic op IMDb (8,1)
8,1 op IMDb. Dat is hoog. Ik neem aan dat het komt doordat de film vrij recent is en doordat de tot nu toe gegeven beoordelingen allemaal hoog waren. Ikzelf vond het geen 8 waard. Wel een voldoende maar een 8 is rijkelijk beloond.

Het beste van de film zit m.i. in de boodschap: feitelijk toont de film de begrafenis van de 20e eeuw. Aan het eind van die jaartelling ging het al de kant op waarin we nu leven, maar daarvoor is nog op verschillende momenten tijd en ruimte geweest voor afwijkende ideeën. Als je langs de randen van de regels wilde leven, als je een "private revolution" wilde, als je jezelf buiten de maatschappij wilde stellen en niet aan haar buitensporige eisen wilde voldoen, dan kon dat allemaal.

In deze film is Ben Cash zo iemand. Wars van alle financiële en sociale vereisten van de moderne tijd trekt hij zich met zijn gezin terug in de bossen van het Noordwesten van de Verenigde Staten. Ze leven zo goed als autarkisch,  de enige boodschappen die ze in de verderop gelegen stadjes doen, financieren ze met de verkoop aldaar van zelfgemaakte producten. Verder bestaat het leven uit jagen, intensieve fysieke trainingen en het leren en studeren op boekenwijsheid. Moeiteloos kunnen de kinderen wetsregels en feitenkennis debiteren, ook discussies en argumentaties - geschoeid op een Plato-leest - worden goed inhoudelijk gevoerd.
Lijkt allemaal perfect, maar er mist iets. Moeder is inmiddels al weken geleden afgevoerd naar een ziekenhuis in de bewoonde wereld: psychische problemen dwongen haar hulp te zoeken die de natuur(wetten) haar niet konden geven. De kinderen missen haar, vader doet wat ie kan maar het gaat mis. Moeder overlijdt (zichzelf), logischerwijze willen de kinderen naar haar toe maar vader weet dat ie daarbij geblokkeerd wordt door zijn norse conservatieve schoonvader. Die rekent Ben de dood van zijn dochter aan en dreigt met arrestatie als ie zou opduiken op de begrafenis.
Maling aan regels hebben ze, de Cash-familie. Dus gaan ze uiteraard toch, met z'n allen in de bus op pad. Eenmaal daar aangekomen begint de confrontatie met de "normale" maatschappij. Beide kanten van het spectrum leren veel vanaf dat moment. Schoonvader leert dat Ben een goede vader voor zijn kinderen is, Ben leert dat het niet meer mogelijk is om je kinderen zélf op te voeden, zonder scholing en zonder maatschappelijke relevantie.

Wat mij betreft is de boodschap het belangrijkste van de film. Qua spel en uitvoering is er een minder geslaagde combi tussen Mosquito Coast, Little Miss Sunshine en diverse roadmovies gemaakt. Het is dus aan de kijker wat ie ermee doet: vraagt die zich af of ie wel gelukkig is in zijn veilige, maatschappelijk geslaagde en geaccepteerde omgeving?

Met oa Viggo Mortensen en George Mackay.

Stonehearst Asylum (a.k.a. Eliza Graves) - Brad Anderson

Stonehearst Asylum op IMDb (6,8)
Pas achteraf zie ik dat de film eigenlijk bedoeld is als stervehikel voor Kate Beckinsale. Ik had hem opgenomen als Stonehearst Asylum, maar achteraf zoekend op IMDb komt er een andere titel naar voren. Met daarbij een poster waarop de dame prominent in de punt van de V-formatie staat. Zo heb ik de film niet ervaren.
Voor mijn gevoel keek ik naar een Edgar Allen Poe-boekverfilming die ondanks een sterrencast (Ben Kingsley, Michael Caine, David Thewlis, Jim Sturgess, Brendan Gleeson) niet los kwam. De keuze tussen slappe grappen en spannende thrillermomenten werd te moeizaam gemaakt. Waardoor de film geen van twee wordt: komedie noch thriller. Dit ondanks verwoede pogingen.

Het verhaal handelt over de zware psychiatrie aan het eind van de 19e, begin 20e eeuw. We zien den jonge dokter, Edward Newgate aanbellen bij de geisoleerde psychiatrische instelling Stonehearst. Hij komt daar om zijn verse diploma toe te passen, zegt hij, waarbij hij weet dat er bijzondere gevallen gehuisvest worden in dit klassieke " gekkenhuis" . Zijn speciale interesse gaat daarbij uit naar patiente Eliza Graves. Ze is mooi, zeer mooi, ze is begaafd pianiste en communiceert naar behoren, maar volgens de leiding (en volgens de archieven) lijdt ze bijzondere waanbeelden.
Al snel blijkt dat Newgate getuige is van de aftermath van een revolutie: the lunatics have taken over the asylum. In de kelder ontdekt hij cellen vol met voormalige verzorgenden: ze zijn opgesloten door de clienten, die de macht volledig hebben overgenomen en een " nieuwe vorm van psychiatrie"  prediken.
Newgate werkt aan de bevrijding van de verzorgers maar meer nog richt hij zich op een vlucht samen met Eliza. Hij blijkt tot over de kruin verliefd op deze bevallige, doch wellicht knettergekke dame. Het plan van Newgate is om alles samen te laten vieren met de aanstaande oud&nieuw-viering. Dan moet hij toeslaan om de totale bevrijding te bereiken.

Love is strange - Ira Sachs

Love is strange op IMDb (6,8)
Kleine, erg fijne film. Maar daarom niet minder veelzeggend. Het is feelgood met een wrang randje, omdat het heel goed laat zien hoe (religieuze) intolerantie mensenlevens kapot kan maken. Het laat zien dat liefde tussen mensen belangrijker zou moeten zijn dan leefregels.

Ben en George zijn al haast 40 jaar een stel. In het puriteinse Amerika was dat in het begin een probleem maar ze vonden hun weg. De film start als de mannen in het huwelijk treden, wat zoals bekend wereldwijd nog niet heel lang mogelijk is.
Ze haken dus in op de toegenomen tolerantie maar achteraf blijkt dat schijn. Ben is gepensioneerd maar George is nog aan het werk als muziekleraar. Op een katholieke school. Deze school reageert - hoewel met tegenzin - op het herenhuwelijk met de melding dat ze George niet kunnen handhaven als leraar, omdat de bisschop daar bezwaar tegen maakt. Dit houdt in dat de inkomsten van de mannen wegvallen en dat ze hun chique appartement niet langer kunnen handhaven.
Dat an sich is al een pijnlijke keuze, maar het wordt pas echt schrijnend als blijkt dat de heren in hun zoektocht naar onderdak tijdelijk van elkaar gescheiden worden: Ben gaat bij zijn neef en diens gezin logeren, George overnacht de komende tijd bij een bevriend politiekoppel.
Beiden voelen zich daar ter plekke welkom, maar het doet niets af aan hun verlangen om samen te zijn. Bovendien merken ze gaandeweg de pijnlijke overbodigheid van hun aanwezigheid in de andere huishoudens. George moet leven met het feit dat het koppel veel feestvisite over de vloer krijgt, hij komt niet aan zijn rust toe. Het gezin waar Ben logeert, beleeft het precies andersom: geen moment willen ze hem het gevoel geven niet gewenst te zijn maar steeds ervaren dat ze hun eigen ritmes en gewoontes weg moeten stoppen vanwege hun gast.
Ben en George moeten het hebben van telefoongesprekken, korte afspraken waarna ze beiden weer naar hun eigen slaapplekje moeten. Het doet zeer om er naar te kijken, het doet je afvragen waarom in deze wereld zoveel mensen de kans op liefde en samenzijn wordt ontzegd.

Goed gespeeld door twee zeer ervaren acteurs, de pijn en de eenzaamheid is voelbaar voor de kijker.

Met John Lithgow, Alfred Molina en Marisa Tomei.

Special Correspondents - Ricky Gervais

Special Correspondents op IMDb (5,8)
Niet alles wat hij aanraakt, verandert in goud. Er gaat er wel eens de mist in, nou ja: minder goed dan ander werk. Wat mij betreft is Ricky Gervais de grappigste man op aarde, dus ik zal veel van hem blijven volgen en proberen. Deze film is echter mager qua vermaak, bij vlagen is de film zelfs een herhalingsoefening. Anyways, het is geen straf om naar te kijken maar je moet wel je verwachting bijstellen als je op iets van het niveau Office/Extras/Derek verwacht.

In deze Netflix Only-productie speelt Gervais maar weer eens een sukkel. Hij is Ian, een geluidstechnicus bij een radiostation, hij is voorspelbaar saai en maakt nooit wat mee. Exact dat krijgt hij steeds als verwijt van zijn vrouw mee. Als deze de kans krijgt om de flamboyante ster van het radiostation te ontmoeten, zet ze dan ook een sneeuwbal in werking.
Frank is een bluffer, een praatjesmaker die van niets iets maakt met gladde volzinnen. Daarop bouwt hij zijn carriere als sterreporter van hetzelfde radiostation. U snapt het al: het lot verbindt de twee diametrale persoonlijkheden aan elkaar. Ze krijgen de opdracht om een aanstaande revolutie in Ecuador te verslaan. Uiteraard gooit de sulligheid van sukkeltje Ian roet in het eten: de tickets en paspoorten van de journalisten belanden bij vergissing in de vuilnisbak.
Om geen gezichtsverlies te lijden bouwen ze in New York een nepstudio van waaruit ze hun fake-reportages richting radiostation sturen. Langzamerhand raakt Amerika in de ban van hun levensechte bovenop-het-nieuws verslagen. Helemaal als de heren volgens hun reportages gegijzeld raken door vrijheidsstrijder uit het ZuidAmerikaanse land. Het land leeft mee, ambassadeurs en leger worden erop gezet en het volk raakt in de ban van het dappere journalistenduo.
Echter, deze heren zien nog maar 1 uitweg uit hun zelfgeschapen wespennest. Ze zullen echt naar Ecuador moeten om daar zichzelf te bevrijden.

Comedy of errors, zo noemt men dat. Ach, beetje pret zult u er wel mee hebben.

Met: Ricky Gervais, Eric Bana