Wildlike op IMDb (6,6)
Na het overlijden van haar vader heeft tiener Mackenzie het moeilijk, ze krijgt tijdelijk onderdak bij haar oom in Alaska. Oom is nooit getrouwd, leidt een solitair bestaan.
Mackenzie is zwijgzaam, lijkt een lastige puber en voelt zich niet senang in huis. Al snel blijkt dat ze het juiste voorgevoel had: oom dringt zich aan haar op, komt elke avond haar slaapkamer binnen en Mackenzie voelt zich niet bij machte om weerstand te bieden.
Als ze met oom en diens maat een dagje de wildernis intrekt, ziet ze haar kans schoon. Ze vlucht en begint een zwerftocht. Daarbij ontmoet ze de oudere Rene Bartlett, een kalme natuurliefhebbende man die net weduwnaar is geworden. Mackenzie richt al haar pijlen op hem, hij moet de man gaan worden die haar weer veilig terug in de bewoonde wereld krijgt. Maar "Bart' heeft daar aanvankelijk geen trek in: terecht vindt hij haar een lastige puber die weigert te vertellen waarom ze hier is (waarom ze zo is zoals ze is).
De enige uitweg die het meisje ziet, is het hinderlijk volgen van Bart, zodat hij uiteindelijk wel met haar in gesprek moet. Langzamerhand ontdekt hij de redenen en oorzaken van haar gedrag. Hij werpt zich op als beschermeling.
Kleine fijne film, die waarschijnlijk in ons land volstrekt onbekend is. Ik kom zulks alleen maar tegen doordat ik de Sundance-zender van Film1 volg, waarop kleine independent-pareltjes worden vertoond. Zeer goed, deze.
Enneh: wat een wonderschone natuur , daar in Alaska.
Met: Bruce Greenwood , Ella Purnell , Brian Geraghty
vrijdag, september 30, 2016
woensdag, september 28, 2016
The Martian - Ridley Scott
The Martian op IMDb (8,0)
Elon Musk wil er heen. Hij wil een permanente vestiging op Mars. Met een geavanceerde raket wil hij een clubje mensen droppen die er lekker bij elkaar gaan bivakkeren. Omdat het kan. Nou ja: omdat het mogelijk zou kunnen.
Mensen dromen , dat mag. Mensen pionieren, dat mag ook. Het is het enige bestaansrecht van de industrie die ruimtevaart heet. Miljoenen worden erin gestopt, ieder denkt het zijne van de resultaten en de effecten. Met Musk ben ik eens dat we rekening moeten houden met een scenario dat we ons eigen bestaan grondig aan het verpesten zijn, ik zie alleen nog niet de "vlucht"mogelijkheden.
Deze film draait om Mark Watney. Hij maakt deel uit van een club astronauten die op Mars onderzoek verricht. Ze schoffelen en harken, ze scheppen en ze rapen. Als een woeste storm zich aankondigt, besluit de bemanning de moederraket te beklimmen en vervroegd de planeet te verlaten. Tijdens de moeizame wandeling naar de raket wordt Watney geraakt door rondvliegend puin en wordt hij weggeblazen uit de kolonne. De commandant moet een besluit nemen: op zoek naar Watney en ieders leven riskeren? Of hem als verloren beschouwen en de rest van de bemanning redden?
Ze kiest voor het laatste: ze aanvaardden de terugreis met een zwaar gemoed maar beseffen dat zij zelf geluk hebben gehad. Het duurt maar enkele scenes voordat wij als kijker weten wat de bemanning niet weet: Watney heeft het overleefd. Bebloed en bijna buiten adem weet deze het basiskamp te bereiken en langzaam aan op krachten te komen. Hij berekent zijn kansen: voor hoelang heeft hij eten? Wanneer komt de volgende missie en gaat ie het zolang volhouden? Hij is botanicus (toevallig) en gaat, na de vondst een geseald pakketje aardappelen, beginnen met een moestuintje. Hij creëert water uit waterstof en weet daarmee zijn bestaan te rekken: het werkt.
Langzaam verruimt hij zijn blik. Onder een laag stof ontdekt hij de verloren gewaande Pathfinder. Onze Mars-MacGyver weet het dingetje aan de praat te krijgen en schept zo weer communicatie-mogeljjkheden met de NASA op aarde. Daar vallen de monden open van verbazing. Men beseft dat - wil men ooit nog steun vinden voor volgende vluchten - nu alles op alles moet zetten om Watney tijdig (en levend) terug te krijgen naar de aarde. Maar hoe? Kan dat met eigen middelen? Met die van de Chinezen? Of toch met die bemanning die toch al in de ruimte zit, op hun terugreis naar de aarde?
Hoewel ik dit genre niet snel zelf uitzoek, had ik constructieve meningen gehoord over deze film. Niet geheel onterecht, de film is het bekijken waard. Je moet even door de technische blabla heen (of je moet dat nou juist net leuk vinden), maar dan zie je een aardige overlevingsfilm. Dit keer niet vanaf een onbewoond eilandje, maar vanaf een verre planeet. Elon Musk heeft vast de dvd gekocht.
Elon Musk wil er heen. Hij wil een permanente vestiging op Mars. Met een geavanceerde raket wil hij een clubje mensen droppen die er lekker bij elkaar gaan bivakkeren. Omdat het kan. Nou ja: omdat het mogelijk zou kunnen.
Mensen dromen , dat mag. Mensen pionieren, dat mag ook. Het is het enige bestaansrecht van de industrie die ruimtevaart heet. Miljoenen worden erin gestopt, ieder denkt het zijne van de resultaten en de effecten. Met Musk ben ik eens dat we rekening moeten houden met een scenario dat we ons eigen bestaan grondig aan het verpesten zijn, ik zie alleen nog niet de "vlucht"mogelijkheden.
Deze film draait om Mark Watney. Hij maakt deel uit van een club astronauten die op Mars onderzoek verricht. Ze schoffelen en harken, ze scheppen en ze rapen. Als een woeste storm zich aankondigt, besluit de bemanning de moederraket te beklimmen en vervroegd de planeet te verlaten. Tijdens de moeizame wandeling naar de raket wordt Watney geraakt door rondvliegend puin en wordt hij weggeblazen uit de kolonne. De commandant moet een besluit nemen: op zoek naar Watney en ieders leven riskeren? Of hem als verloren beschouwen en de rest van de bemanning redden?
Ze kiest voor het laatste: ze aanvaardden de terugreis met een zwaar gemoed maar beseffen dat zij zelf geluk hebben gehad. Het duurt maar enkele scenes voordat wij als kijker weten wat de bemanning niet weet: Watney heeft het overleefd. Bebloed en bijna buiten adem weet deze het basiskamp te bereiken en langzaam aan op krachten te komen. Hij berekent zijn kansen: voor hoelang heeft hij eten? Wanneer komt de volgende missie en gaat ie het zolang volhouden? Hij is botanicus (toevallig) en gaat, na de vondst een geseald pakketje aardappelen, beginnen met een moestuintje. Hij creëert water uit waterstof en weet daarmee zijn bestaan te rekken: het werkt.
Langzaam verruimt hij zijn blik. Onder een laag stof ontdekt hij de verloren gewaande Pathfinder. Onze Mars-MacGyver weet het dingetje aan de praat te krijgen en schept zo weer communicatie-mogeljjkheden met de NASA op aarde. Daar vallen de monden open van verbazing. Men beseft dat - wil men ooit nog steun vinden voor volgende vluchten - nu alles op alles moet zetten om Watney tijdig (en levend) terug te krijgen naar de aarde. Maar hoe? Kan dat met eigen middelen? Met die van de Chinezen? Of toch met die bemanning die toch al in de ruimte zit, op hun terugreis naar de aarde?
Hoewel ik dit genre niet snel zelf uitzoek, had ik constructieve meningen gehoord over deze film. Niet geheel onterecht, de film is het bekijken waard. Je moet even door de technische blabla heen (of je moet dat nou juist net leuk vinden), maar dan zie je een aardige overlevingsfilm. Dit keer niet vanaf een onbewoond eilandje, maar vanaf een verre planeet. Elon Musk heeft vast de dvd gekocht.
Taken 3 - Olivier Megaton
Taken 3 op IMDb (6,0)
Mensen kijken nu eenmaal graag naar schieten en knokken. Anders kan ik het niet verklaren dat films als deze het uiteindelijk tot maar liefst 3 delen kunnen brengen. Immers: Liam Neeson is als midden 50'er (in de film althans, ik weet niet precies hou oud ie echt is) geen geloofwaardige actieheld. Het sjokt een beetje, dat logge lijf. Het snuift en het puft een beetje, als ie zich -al knokkend tegen de volgende overmacht- ergens weer een ingang weet te vinden. Maar goed, het publiek wil het. "I will find you" is niet voor niets zijn lijfspreuk. Dat is hem met bezoekersaantallen ook gelukt.
In deze film wordt een keer niet zijn dochter ontvoerd (nou ja, niet de hele film lang tenminste), nee: in deze film wordt zijn ex vermoord en wordt hem daarvan de schuld in de schoenen geschoven. Bryan Mills (Neeson) geeft zich uiteraard niet zonder slag of stoot over, hij ontsnapt aan arrestatie en gaat zelf op zoek naar de echte daders. Is het die Russische clan die toevallig nog veel geld krijgt van de echtgenoot van zijn ex? Of is het die echtgenoot zelf? En kan hij de waarheid vinden voordat hij door de politie wordt gepakt? Immers: die denken met het inrekenen van Mills de zaak af te ronden.
Ik zal het niet verklappen: u mag zelf raden of onze actieheld slaagt in zijn missie.
Met : Liam Neeson, Forest Whitaker , Maggie Grace, Famke Janssen
Mensen kijken nu eenmaal graag naar schieten en knokken. Anders kan ik het niet verklaren dat films als deze het uiteindelijk tot maar liefst 3 delen kunnen brengen. Immers: Liam Neeson is als midden 50'er (in de film althans, ik weet niet precies hou oud ie echt is) geen geloofwaardige actieheld. Het sjokt een beetje, dat logge lijf. Het snuift en het puft een beetje, als ie zich -al knokkend tegen de volgende overmacht- ergens weer een ingang weet te vinden. Maar goed, het publiek wil het. "I will find you" is niet voor niets zijn lijfspreuk. Dat is hem met bezoekersaantallen ook gelukt.
In deze film wordt een keer niet zijn dochter ontvoerd (nou ja, niet de hele film lang tenminste), nee: in deze film wordt zijn ex vermoord en wordt hem daarvan de schuld in de schoenen geschoven. Bryan Mills (Neeson) geeft zich uiteraard niet zonder slag of stoot over, hij ontsnapt aan arrestatie en gaat zelf op zoek naar de echte daders. Is het die Russische clan die toevallig nog veel geld krijgt van de echtgenoot van zijn ex? Of is het die echtgenoot zelf? En kan hij de waarheid vinden voordat hij door de politie wordt gepakt? Immers: die denken met het inrekenen van Mills de zaak af te ronden.
Ik zal het niet verklappen: u mag zelf raden of onze actieheld slaagt in zijn missie.
Met : Liam Neeson, Forest Whitaker , Maggie Grace, Famke Janssen
zondag, september 25, 2016
Bacalaureat- Christian Mungiu
Bacalaureat op IMDb (8,0)
OF ik was niet in vorm gisteren OF de film was echt niet goed genoeg. Hoe dan ook, het hield mij minder bezig dan ik vooraf verwachtte. Goede recencies, een regisseur met een behoorlijke reputatie (4 maanden, 3 weken, 2 dagen vond ik imponerend), een hoog cijfer op IMDb. En ik? Ik reageerde lauw, ik vond het kabbelend. Ondanks de beste bedoelingen kwam het wat mij betreft niet uit de verf.
Romeo is arts. Een arts met aanzien, eentje die het in het post-Ceausescu Roemenie goed voor elkaar lijkt te hebben. Toch heeft hij spijt dat hij is teruggekeerd, dat hij na zijn studie niet voor het buitenland heeft gekozen. Om die reden zet hij alle kaarten in op zijn dochter, een briljante scholiere die op het punt staat een beurs voor Cambridge binnen te slepen, als ze haar eindlijst maar met een gemiddelde 9 weet af te sluiten.
Aanvankelijk geen probleem, totdat ze te maken krijgt met een brute poging tot aanranding. Het geweld ontregelt haar, de angst heeft haar te pakken en dat nog wel precies in de week dat ze de cruciale examens moet doen. Cruciaal voor dat eindcijfer.
Vader Romeo ziet het met lede ogen aan, hij neemt een vreemd besluit. Heel zijn leven is hij keurig en volgzaam geweest maar nu hij de toekomst van zijn dochter in duigen ziet vallen, gaat hij over tot onoirbare middelen. Ook hij valt uiteindelijk voor gesjoemel en corruptie: hij gebruikt zijn kanalen bij de politie en bij het onderwijs om te proberen enige studeerfraude voor zijn dochter te regelen. Alles voor de cijfers.
Alles in het leven van Romeo blijkt onvast, alle zekerheden ontvallen hem. Zijn geliefden begrijpen zijn drijfveer niet, zijn collega's en de magistratuur accepteert zijn eerste stappen langs het randje van het criminele pad niet. Romeo ziet alles als zand door zijn vingers glippen.
Met : Adrian Titieni , Marie-Victoria Dragus , Vlad Ivanov
OF ik was niet in vorm gisteren OF de film was echt niet goed genoeg. Hoe dan ook, het hield mij minder bezig dan ik vooraf verwachtte. Goede recencies, een regisseur met een behoorlijke reputatie (4 maanden, 3 weken, 2 dagen vond ik imponerend), een hoog cijfer op IMDb. En ik? Ik reageerde lauw, ik vond het kabbelend. Ondanks de beste bedoelingen kwam het wat mij betreft niet uit de verf.
Romeo is arts. Een arts met aanzien, eentje die het in het post-Ceausescu Roemenie goed voor elkaar lijkt te hebben. Toch heeft hij spijt dat hij is teruggekeerd, dat hij na zijn studie niet voor het buitenland heeft gekozen. Om die reden zet hij alle kaarten in op zijn dochter, een briljante scholiere die op het punt staat een beurs voor Cambridge binnen te slepen, als ze haar eindlijst maar met een gemiddelde 9 weet af te sluiten.
Aanvankelijk geen probleem, totdat ze te maken krijgt met een brute poging tot aanranding. Het geweld ontregelt haar, de angst heeft haar te pakken en dat nog wel precies in de week dat ze de cruciale examens moet doen. Cruciaal voor dat eindcijfer.
Vader Romeo ziet het met lede ogen aan, hij neemt een vreemd besluit. Heel zijn leven is hij keurig en volgzaam geweest maar nu hij de toekomst van zijn dochter in duigen ziet vallen, gaat hij over tot onoirbare middelen. Ook hij valt uiteindelijk voor gesjoemel en corruptie: hij gebruikt zijn kanalen bij de politie en bij het onderwijs om te proberen enige studeerfraude voor zijn dochter te regelen. Alles voor de cijfers.
Alles in het leven van Romeo blijkt onvast, alle zekerheden ontvallen hem. Zijn geliefden begrijpen zijn drijfveer niet, zijn collega's en de magistratuur accepteert zijn eerste stappen langs het randje van het criminele pad niet. Romeo ziet alles als zand door zijn vingers glippen.
Met : Adrian Titieni , Marie-Victoria Dragus , Vlad Ivanov
The Paradise Suite- Joost van Ginkel
The Paradise Suite op IMDb (7,3)
Nihilistische mozaiek van diverse immigranten die (moeten) leven in Amsterdam. Afkomst en welstand zijn van zeer verschillende niveaus maar stukje bij beetje geven ze een inkijkje in wat de zoektocht naar (economisch) geluk allemaal brengt in een mensenleven. En - even zo vaak - wat het kapot maakt.
Een Scandinavische dirigent die hier het Concertgebouworkest mag dirigeren, maar die vooral geobsedeerd is door zijn in zijn vaderland achtergebleven vrouw. En door haar zorg voor hun zoontje, die bij hem woont maar overduidelijk liever bij zijn moeder wil zijn. Over welstand en waardering heeft deze man niets te klagen, en toch krijgt hij zijn leven niet op de rit.
Anders is dat bij Yaya, een Afrikaanse vluchteling. Hij werkt als dagloner op een van de grote bloemenbedrijven in Aalsmeer. Hard werken, maar hij weet er een bedrag van te sparen. Hij leidt zijn leven vooral solitair, maar zijn hart blijkt rechtschapen. Als de problemen zich opstapelen voor zijn buurvrouw in het verzamelgebouw waar hij woont, aarzelt hij niet. Hij gaat tussen haar en de geld-eisende huurbaas staan en bezweert hem dat hij zal zorgen dat het geld er komt. Volgende week. Nog geen idee hoe.
De verleiding om dat geld via illegale weg te verkrijgen is groot. Uiteindelijk bezwijkt Yaya en zet zijn morele bezwaren opzij. Hij stapt in de seksindustrie alwaar hij met live-optredens 200 euro per dag verdient, dat moet makkelijk de schuld in korte tijd kunnen wegwerken.
Zijn sekspartner op dat podium heeft het nog weer een stukje zwaarder. Jenya droomde van een modellencarriere, kwam voor een opdracht naar Amsterdam en hoopte op een doorbraak. Die kreeg ze, maar dan achter een raam op de Wallen. De modefotograaf bleek vooral gelieerd zijn aan een mensenhandel-/prostitutie imperium van een voormalige Joegoslaaf. Die op zijn beurt weer op de huid gezeten wordt door een moeder die haar zoon bij Srebrenica is kwijtgeraakt. Geexecuteerd door, juist ja, die man die nu een porno-magnaat is geworden.
Zoals het hoort in een mozaiek, komt uiteindelijk alles bijeen. Vrolijk wordt je er niet van, maar er zit toch wel licht tussen.
Met Issaka Sawadogo , Anjela Nedyalkova, Magnus Krepper en heeel veel andere bekende Nederlandse koppen.
Nihilistische mozaiek van diverse immigranten die (moeten) leven in Amsterdam. Afkomst en welstand zijn van zeer verschillende niveaus maar stukje bij beetje geven ze een inkijkje in wat de zoektocht naar (economisch) geluk allemaal brengt in een mensenleven. En - even zo vaak - wat het kapot maakt.
Een Scandinavische dirigent die hier het Concertgebouworkest mag dirigeren, maar die vooral geobsedeerd is door zijn in zijn vaderland achtergebleven vrouw. En door haar zorg voor hun zoontje, die bij hem woont maar overduidelijk liever bij zijn moeder wil zijn. Over welstand en waardering heeft deze man niets te klagen, en toch krijgt hij zijn leven niet op de rit.
Anders is dat bij Yaya, een Afrikaanse vluchteling. Hij werkt als dagloner op een van de grote bloemenbedrijven in Aalsmeer. Hard werken, maar hij weet er een bedrag van te sparen. Hij leidt zijn leven vooral solitair, maar zijn hart blijkt rechtschapen. Als de problemen zich opstapelen voor zijn buurvrouw in het verzamelgebouw waar hij woont, aarzelt hij niet. Hij gaat tussen haar en de geld-eisende huurbaas staan en bezweert hem dat hij zal zorgen dat het geld er komt. Volgende week. Nog geen idee hoe.
De verleiding om dat geld via illegale weg te verkrijgen is groot. Uiteindelijk bezwijkt Yaya en zet zijn morele bezwaren opzij. Hij stapt in de seksindustrie alwaar hij met live-optredens 200 euro per dag verdient, dat moet makkelijk de schuld in korte tijd kunnen wegwerken.
Zijn sekspartner op dat podium heeft het nog weer een stukje zwaarder. Jenya droomde van een modellencarriere, kwam voor een opdracht naar Amsterdam en hoopte op een doorbraak. Die kreeg ze, maar dan achter een raam op de Wallen. De modefotograaf bleek vooral gelieerd zijn aan een mensenhandel-/prostitutie imperium van een voormalige Joegoslaaf. Die op zijn beurt weer op de huid gezeten wordt door een moeder die haar zoon bij Srebrenica is kwijtgeraakt. Geexecuteerd door, juist ja, die man die nu een porno-magnaat is geworden.
Zoals het hoort in een mozaiek, komt uiteindelijk alles bijeen. Vrolijk wordt je er niet van, maar er zit toch wel licht tussen.
Met Issaka Sawadogo , Anjela Nedyalkova, Magnus Krepper en heeel veel andere bekende Nederlandse koppen.
Simshar - Rebecca Cremona
Simshar op IMDb (7,0)
Bedeesde, kleine film. Maar qua onderwerp o zo heftig. Twee majeure problemen uit de hedendaagse wereld lopen hier door elkaar heen, zijn knap met elkaar verweven.
Malta, 2012. Toerisme is de belangrijkste industrie, maar visserij is nog altijd een goede tweede. Kleine zelfstandige vissertjes worstelen met quotum-regels, met afdrachten en met territorium-afspraken. Voor hen is de EU geen onverdeelde zegen. Simon is zo'n visser. Dwars tegen de afspraken in is hij de afgelopen tijd toch uitgevaren om nog een klein beetje broodbeleg te verdienen. De instanties dreigen zijn boot aan de ketting te leggen als hij nog een keer uitvaart.
Op het zelfde moment ervaart het kleine eiland dat het wordt " overspoeld' door bootvluchtelingen. Malta is voor de Noordafrikaanse landen zo ongeveer het dichtsbijzijnde stukje Europa, dus ze doen hun uiterste best voet aan wal te krijgen in Valletta.
De beide verhalen gaan door elkaar lopen als juist de boot van Simon schipbreuk lijdt en hij ervaart dat schepen hem voorbij varen omdat ze bang zijn dat ze vluchtelingen aan boord moeten nemen.
Het kleine familiaire leed raakt verstrengeld met het groot-Europese vluchtelingenleed.
Zal de redding op tijd komen? En voor wie dan?
Bedeesde, kleine film. Maar qua onderwerp o zo heftig. Twee majeure problemen uit de hedendaagse wereld lopen hier door elkaar heen, zijn knap met elkaar verweven.
Malta, 2012. Toerisme is de belangrijkste industrie, maar visserij is nog altijd een goede tweede. Kleine zelfstandige vissertjes worstelen met quotum-regels, met afdrachten en met territorium-afspraken. Voor hen is de EU geen onverdeelde zegen. Simon is zo'n visser. Dwars tegen de afspraken in is hij de afgelopen tijd toch uitgevaren om nog een klein beetje broodbeleg te verdienen. De instanties dreigen zijn boot aan de ketting te leggen als hij nog een keer uitvaart.
Op het zelfde moment ervaart het kleine eiland dat het wordt " overspoeld' door bootvluchtelingen. Malta is voor de Noordafrikaanse landen zo ongeveer het dichtsbijzijnde stukje Europa, dus ze doen hun uiterste best voet aan wal te krijgen in Valletta.
De beide verhalen gaan door elkaar lopen als juist de boot van Simon schipbreuk lijdt en hij ervaart dat schepen hem voorbij varen omdat ze bang zijn dat ze vluchtelingen aan boord moeten nemen.
Het kleine familiaire leed raakt verstrengeld met het groot-Europese vluchtelingenleed.
Zal de redding op tijd komen? En voor wie dan?
zaterdag, september 24, 2016
Riphagen - Pieter Kuijpers
Riphagen op IMDb (7,8)
Nederland is gepreoccupeerd met de Tweede Wereldoorlog. Het lijkt nog immer de ultieme test geweest te zijn voor " goed" en " kwaad" , voor aan de juiste kant staan of aan de foute. Veel van onze huidige problematiek raakt aan dat nationalisme, er wordt hier niet erg grensoverschrijdend gedacht. Een van de eerste dingen die we van andere regimes willen weten, is of we er geld aan kunnen verdienen. Money boven moraal, in plaats van mind over matter.
Om die reden is het niet vreemd dat figuren als Dries Riphagen kunnen floreren. Het is makkelijk om nu een oordeel te hebben (" gladjakker" was de eerste kwalificatie die ik in de zaal hoorde na afloop van de film, maar dat is nog een milde). We zullen moeten inzien dat er ook in het huidige tijdsgewricht figuren zijn die liever handel drijven met China, Rusland of Saoedi-Arabie, dan dat ze nadenken over de wrede gebeurtenissen in die landen. Uiteraard kan men tegenwerpen dat die landen ons allemaal niet bezetten waar de Duitsers dat in WO2 wel deden, maar dan nog: hebben we de plicht om over onze schaduw heen te stappen of is overleven een belangrijker goed?
Als de film bij mij het effect heeft dat ik over zaken als bovenstaande nadenk, dan is ie goed. En dat moet ik "Riphagen' nageven: ik vond het een goede film. Even door het bij vlagen matige acteerwerk heen kijken (niet van Jeroen van Koningsbrugge overigens, die doet het prima), vooral de aandacht richten op het ingenieuze script. Als dat je lukt, dan kun je zonder waardeoordeel vooraf van een prima film genieten.
Dries Riphagen heeft echt bestaan. Hij is een schimmig figuur met vele gezichten: aan de ene kant is hij de figuur die onderduikers lijkt te helpen, aan de andere kant heeft hij vrije toegang tot de Nazi-hoofdkwartieren en drijft hij ongegeneerd zijn mensenhandel. Hij berekent een marge voor zichzelf: van alle mensen die hij uitlevert en op transport laat zetten, troggelt hij eerst een deel van de bezittingen af onder het mom van veiligstelling tijdens en teruggave na de oorlog.
Uiteraard loopt dit in de smiezen van het verzet, die hun zinnen zetten op het liquideren van deze dubbelhartige landgenoot. Maar Riphagen blijkt een charlatan: door her en der druk te zetten infiltreert hij tegelijkertijd in de verzetsgroep Gerrit van der Veen, een van de belangrijkste schakels in de Amsterdamse weerstand tijdens 40-45.
De oorlog loopt op zijn eind, de Duitsers beginnen zich terug te trekken, maar zowel Riphagen als een kleine groep overlevers uit het verzet zijn nog niet klaar. Riphagen zint op een overlevingsmechanisme, waar verzetsman Jan van Liempd nog 1 keer wil toeslaan: hij pleegt een aanslag op Riphagen. Als vervolgens de vrede uitbreekt, moeten de geheime diensten alle losse eindjes van de oorlog aan elkaar gaan knopen: wie was goed en wie was fout?
Het blijkt dat Riphagen zijn zaakjes genadeloos goed voor elkaar had, zijn manipulaties lijken hem achteraf een brandschoon imago op te leveren. Lijken.
Zoals gezegd: het script is sterk. Ik laat even in het midden waar mijn begrip begint en waar mijn sympathie ophoudt. Dat is een verdomd knap resultaat van deze regisseur. Ik heb een nadenk-film gezien.
Met oa Jeroen van Koningsbrugge, Kay Greidanus, Anna Raadsveld, Sieger Sloot, Lisa Zweerman
Nederland is gepreoccupeerd met de Tweede Wereldoorlog. Het lijkt nog immer de ultieme test geweest te zijn voor " goed" en " kwaad" , voor aan de juiste kant staan of aan de foute. Veel van onze huidige problematiek raakt aan dat nationalisme, er wordt hier niet erg grensoverschrijdend gedacht. Een van de eerste dingen die we van andere regimes willen weten, is of we er geld aan kunnen verdienen. Money boven moraal, in plaats van mind over matter.
Om die reden is het niet vreemd dat figuren als Dries Riphagen kunnen floreren. Het is makkelijk om nu een oordeel te hebben (" gladjakker" was de eerste kwalificatie die ik in de zaal hoorde na afloop van de film, maar dat is nog een milde). We zullen moeten inzien dat er ook in het huidige tijdsgewricht figuren zijn die liever handel drijven met China, Rusland of Saoedi-Arabie, dan dat ze nadenken over de wrede gebeurtenissen in die landen. Uiteraard kan men tegenwerpen dat die landen ons allemaal niet bezetten waar de Duitsers dat in WO2 wel deden, maar dan nog: hebben we de plicht om over onze schaduw heen te stappen of is overleven een belangrijker goed?
Als de film bij mij het effect heeft dat ik over zaken als bovenstaande nadenk, dan is ie goed. En dat moet ik "Riphagen' nageven: ik vond het een goede film. Even door het bij vlagen matige acteerwerk heen kijken (niet van Jeroen van Koningsbrugge overigens, die doet het prima), vooral de aandacht richten op het ingenieuze script. Als dat je lukt, dan kun je zonder waardeoordeel vooraf van een prima film genieten.
Dries Riphagen heeft echt bestaan. Hij is een schimmig figuur met vele gezichten: aan de ene kant is hij de figuur die onderduikers lijkt te helpen, aan de andere kant heeft hij vrije toegang tot de Nazi-hoofdkwartieren en drijft hij ongegeneerd zijn mensenhandel. Hij berekent een marge voor zichzelf: van alle mensen die hij uitlevert en op transport laat zetten, troggelt hij eerst een deel van de bezittingen af onder het mom van veiligstelling tijdens en teruggave na de oorlog.
Uiteraard loopt dit in de smiezen van het verzet, die hun zinnen zetten op het liquideren van deze dubbelhartige landgenoot. Maar Riphagen blijkt een charlatan: door her en der druk te zetten infiltreert hij tegelijkertijd in de verzetsgroep Gerrit van der Veen, een van de belangrijkste schakels in de Amsterdamse weerstand tijdens 40-45.
De oorlog loopt op zijn eind, de Duitsers beginnen zich terug te trekken, maar zowel Riphagen als een kleine groep overlevers uit het verzet zijn nog niet klaar. Riphagen zint op een overlevingsmechanisme, waar verzetsman Jan van Liempd nog 1 keer wil toeslaan: hij pleegt een aanslag op Riphagen. Als vervolgens de vrede uitbreekt, moeten de geheime diensten alle losse eindjes van de oorlog aan elkaar gaan knopen: wie was goed en wie was fout?
Het blijkt dat Riphagen zijn zaakjes genadeloos goed voor elkaar had, zijn manipulaties lijken hem achteraf een brandschoon imago op te leveren. Lijken.
Zoals gezegd: het script is sterk. Ik laat even in het midden waar mijn begrip begint en waar mijn sympathie ophoudt. Dat is een verdomd knap resultaat van deze regisseur. Ik heb een nadenk-film gezien.
Met oa Jeroen van Koningsbrugge, Kay Greidanus, Anna Raadsveld, Sieger Sloot, Lisa Zweerman
Abonneren op:
Posts (Atom)
Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger
Vier minus drei op IMDb (7,6) Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...












