Shéhérazade - Jean-Bernard Marlin

Shéhérazade op IMDb (7.1)
Goed ontvangen film, die her en der ook in de kijktips voorkwam. Ik proberen, maar ik had er moeite mee. Het lukte me simpelweg niet om sympathie op te wekken voor de acteurs, die feitelijk allemaal een nare persoonlijkheid spelen. Er zit weinig licht in de film, luchtigheid is ver te zoeken. Het enige lichtpuntje zal de zich ontwikkelende liefde tussen kleine crimineel Zachary en prostituee Shéhérazade zijn, al komt die liefde gaandeweg steeds meer van 1 kant.

Zachary (17 jaar) wordt ontslagen uit de jeugdgevangenis, de cipiers zeggen eerder "Tot diens" dan "vaarwel" tegen hem. Ze weten immers dat het jongetje eigenlijk geen enkele kans heeft aan het criminele milieu. Niet door zijn familiaire afkomst, niet door de troosteloze wijk waar hij vandaan komt, niet door de achterstanden die er in Marseille op vele gebieden zijn.
Het gaat dan ook al gauw mis: de ongedurige (en onsympathieke) Zach vlucht uit de opvang waar hij geplaatst is, zoekt wat oude vriendjes op en duikt al snel het oude leven in. Wanneer de vrienden hem een bezoek aan een prostituee cadeau doen, draait Zach a snel om: dat ene speciale meisje , dat daar tussen die andere dames loopt, dat meisje betovert hem . In no time ontwikkelt hij een verliefdheid , waarbij hij haar werkzaamheden voor lief neemt. Sterker nog: hij gaat optreden als haar pooier en voorziet zich op die manier zelfs van "vaste" inkomsten.
Hoewel dat an sich natuurlijk al een bestaan met duistere en gevaarlijke randjes is, lijkt Zach steeds stabieler te worden. Totdat hem een kunstje geflikt wordt door zijn oude maatjes. Zach draait door en blijkt moeilijk in toom te houden. Zijn relatie wankelt, zijn vriendschappen staan op scherp en het wachten is op de daad die er uiteindelijk voor zal zorgen dat hij zijn cipiers weer terugziet.

Met: Dylan Robert, Kenza Fortas , Idir Azougli

Contraband - Baltasar Kormakur

Contraband op IMDb (6,5)
Smokkelverhaaltje dat nog op de harddisk stond. Voor de liefhebber (en dat ik ben dus niet echt).

Chris is zoon van een crimineel, is ex-crimineel en is aanstaand crimineel. Maar dat laatste weten we aan het begin van de film eigenlijk nog niet. Hij is uit het wereldje gestapt en een bedrijfje in beveiliging begonnen op het moment dat zijn vader voor lange tijd achter de celdeur ging. Een gezin gesticht, nieuw leven kortom.
Dat leven staat op zijn kop wanneer hij erachter komt dat zijn zwagertje de handschoen heeft opgepakt en nu een mislukte drugsssmokkel op zijn naam heeft staan. De opdrachtgever komt verhaal halen en eist geld. Chris besluit nog 1 x de stoute schoenen aan te trekken en de boel voor zijn zwager (dus eigenlijk voor zijn vrouw) op te lossen. Daarvoor moet ie een wel heel ingenieuze geld- en drugsdeal op poten zetten. En dat in hele korte tijd.
Wie de film uitzit, weet hoe dat afloopt.

Met : Mark Wahlberg, Giovanni Ribisi, Kate Beckinsale, Ben Foster

Certain Women - Kelly Reichardt

Certain Women op IMDb (6,3)
Moeizaam drieluik over vrouwen in de verdrukking. De drie verhalen hebben niets met elkaar te maken , maar raken elkaar in een soort Midwest-malaise. Vrolijk werd ik er niet van. We leven allemaal ons lastige leven en hoop gaat vaak teloor, zoiets haalde ik eruit. En dus moet je maar doorgaan.

We volgen een advocate die een doorgedraaide man moet vertegenwoordigen in een tamelijk hopeloze zaak, we kijken naar een slovende vrouw wiens puberdochter en introverte man het haar lastig maken in de strijd om een beetje knus bestaan op te bouwen in het huis van hun dromen dat ze zo graag wil bouwen. Tenslotte volgen we een ingetogen paardenverzorgerster die een uitweg uit haar miserabele bestaan ziet door colleges recht te gaan volgen.
Elk lijken ze wat momenten te vinden waarop het lijkt te gaan lukken, maar steeds komt er weer een kinkje in de kabel.

Met : Laura Dern, Michelle Williams, Kristen Stewart

Christo : Walking on water - Andrey Paounov

Walking on Water op IMDb (8,4)
Een geestverruimende gebeurtenis, het aanschouwen van deze documentaire. Onvoorstelbaar dat een project als dit kan voortkomen uit één enkel brein, uit het hoofd van een man die op een immense schaal kan denken. Die dingen voor zich kan zien die niemand anders kan zien. Natuurlijk is de man niet altijd sympathiek (dat kan bijna niet met zo'n versnelde hersenpan) maar mij blijft bij dat iemand in een klein ateliertje kan bedenken dat ie een compleet meer kan veranderen in een voetgangerszone, dat ie meer dan 50000 mensen per dag over water kan laten lopen. Het is een fascinerend schouwspel, de omtovering van de wonderschone omgeving van Lago Iseo in Italië.

Maar het is niet alleen maar artistieke weelde. Uit alles blijkt dat je "projectmanager of the year" moet zijn om dit te kunnen uitvoeren, dat je de term "procesmanagement" opnieuw uitvindt en een compleet nieuwe lading geeft. Het is duidelijk dat de ruim 80-jarige Bulgaar Christo Yavachev niet is gemaakt om te denken in bureaucratische lijnen, daarvoor is hij teveel opgewonden standje. Om te voorkomen dat hij zich de hele dag met conflictsituaties moet bezighouden formeert hij een team van adviseurs en toegewijde medewerkers om zich heen, aangevoerd door zoon Vladimir. Die knokt tegen de regelgeving, die doet het overleg met de overheidsinstanties en die grijpt in als crowd control niet meer volstaat om de toegestormde menigte af te remmen.

De twee grote lijnen van deze documentaire (creativiteit en projectorganisatie) komen samen bij Christo, een ongelooflijk belangrijk kunstenaar. Had ik maar een fractie van zijn inlevingsvermogen..

Met : Christo Yavachev, Vladimir Yavachev

Rocketman - Dexter Fletcher

Rocketman op IMDb (7,8)
Hoewel ik wist dat de boel over the top zou gaan, was dit meer musical dan ik aankan. Extravaganza viert hoogtij in deze film en de collectieve zangscenes leiden mij af. Dat is mijn probleem, dat weet ik, maar het beïnvloedt mijn beoordeling van films als deze. En dat is jammer, want het is wél een dynamisch verhaal. Zo turbulent als het leven van Reginald Dwight Jones, to put it mildly.

Affectieve verwaarlozing is de rode draad in het leven van Reggie: vader is afstandelijk en niet tot enige intimiteit in staat, moeder beklaagt zichzelf over de zwaarte van haar bestaan terwijl ze eigenlijk weinig anders doet dan feesten en de opvoeding van haar zoon aan zijn oma over te laten. Die oma is lief, die oma geeft hem tenminste nog een beetje zelfvertrouwen en helpt hem op weg bij zijn eerste muzieklessen. Al snel blijkt de jongen een enorm talent te hebben : een geweldig gehoor en gevoel voor ritme maken dat hij alles na kan spelen wat ie hoort. Eenmaal tiener stapt de jongen over van klassiek werk naar de eerste schuchtere rock'n'roll akkoorden en -schema's . Het zal zijn leven gaan bepalen.
De film draait om drie belangrijke issues: de moeizame jeugd van Elton (zoals Reggie zich gaat noemen wanneer hij zijn eerste verdiensten in de muziek begint te maken), de ontluikende maar steeds weer verborgen homoseksualiteit en de onvoorwaardelijke vriendschap die ontstaat wanneer Elton tekstschrijver Bernie Taupin ontmoet. Die twee matchen, ze matchen zo goed dat ze decennialang onafscheidelijk zijn. Niet op een seksuele basis (Elton zou graag willen maar Bernie is "straight as fuck") maar wel in de zin dat ze elkaar verstaan en dat ze elkaar dwingen om steeds creatiever en productiever te zijn in hun werk.
Wanneer het balletje eenmaal rolt, schiet de zanger/pianist al snel door tot de toppen van wereldroem, een weelde die hij -gezien zijn afkomst - maar moeilijk kan dragen. Vanaf het begin van de film weten we dat hij worstelt met drank- en drugsproblematiek, we zien het gaandeweg ontstaan. Het onvermogen van Elton om de liefde te vinden die hij zo vaak fraai bezingt, duwt hem naar escapisme: hij vlucht in de drugs, hij zwelgt in de drank: alles om zijn eenzaamheid maar te maskeren. Dát, mensen, dat is het sterke deel van de film. Zeker als je weet dat de echte meneer John de executive producer van deze film is, hij staat toe dat we een slecht beeld van hem voorgeschoteld krijgen. Maar hij zorgt er uiteraard ook voor dat we een loutering te zien krijgen.

Ambivalent gevoel dus voor mij: verhaaltechnisch en acteertechnisch klopt het allemaal zeer goed, maar de musical-aanpak waarin iedereen te pas en te onpas in zingen uitbarst, dat trek ik slecht.
Derhalve: het is aan u , ga het zien.

Met : Taron Egerton, Jamie Bell, Richard Madden

Wild Rose - Tom Harper

Wild Rose op IMDb (7,5)
Drakerigheid ligt op de loer maar als je daar omheen kijkt, zie je in deze film voornamelijk één groot lichtpunt: het fenomenale acteerwerk van Jessie Buckley is hartverwarmend. Vanaf het begin van de film pakt ze je bij de kladden en sleept je een mallemolen van emoties door. Met humor en zelfspot, maar ook met intens verdriet en hevige twijfel. Eerder zag ik haar al in "Beast" , haar prestaties daarin bleven me bij. In een middelmatige verhaaltje zo schijnen, dan kun je wat.

Rose-Lynn kan vertrekken. Haar celstraf zit erop, het drugsmokkel kan terug de maatschappij in. Schuchter keert ze terug in haar buurtje: we leren al snel dat haar moeder (een uitstekende rol van Julie Walters) voor de kinderen heeft gezorgd tijdens de detentie. We leren ook al snel dat moeder, hoe zorgzaam ook, de levensstijl van haar dochter behoorlijk beu is. Ze hoopt dat dochterlief afstapt van haar leven in kroegen en op podia, dat ze haar droom om het te maken in Nashville achter zich laat en dat ze haar kinderen nu eens zicht op een toekomst gaat bieden.
Rose-Lynn zit in een impasse: zingen is haar lust en haar leven, veel meer dan moeder zijn is dat haar bestemming. Maar ja: geen geld, een slechte trackrecord en nul vooruitzichten. Ze moet ergens een besluit nemen. Dat doet ze. En vervolgens toch weer niet. Of toch?

Het is Brits (meer specifiek: Schots) drama zoals we het kennen: lowlife , kansarm en toch trots ergens voor knokken. Best wel een beetje mijn type film.

Met: Jessie Buckley, Julie Walters, Sophie Okonedo

Goodbye Christopher Robin - Simon Curtis

Goodbye Christopher Robin op IMDb (7,1)
Dat je vooraf nihil nothing niks van een film verwacht en dat ie dan toch onverwacht fijn blijkt.
Ik ervoer het gisteren bij het bekijken van dit verhaal. Ik was bang dat het half animatie, half menselijk zou zijn en daar kan ik doorgaans niet zo veel mee. Niets van dit alles:een verhaal van vlees en bloed onderging ik.

Alan Milne komt beschadigd terug uit de Eerste Wereldoorlog. Veel ellende heeft hij gezien en hij herbeleeft met enige regelmaat de bombardementen. Sla niet een deur  te hard dicht in zijn nabijheid, dat idee. De geboorte van zijn zoon compliceert het verhaal alleen maar: een krijsend kind associeert hij met heel andere zaken. 
Het kost hem lange tijd om weer enigszins in productie te komen , uiteindelijk weet hij toch weer een toneelstuk op West End in uitvoering te krijgen. Hij wil eigenlijk weg van de toneelstukken, hij wil een realistisch werk schrijven over "nooit meer oorlog". Zijn inspiratie stokt, zijn creativiteit sijpelt weg. Hij moet weg uit London.
Eenmaal in een fraai land(elijk)huis in Sussex aanbeland, doet de frisheid hem wonderen. Hij timmert, hij krijgt zelfs schoorvoetend contact met zijn zoon. Vrouwlief vindt het allemaal niets en vlucht terug naar de stad, maar samen met zoon Billy Moon (zijn koosnaam, officieel is hij Christopher Robin Milne gedoopt) begint hij aan natuurwandelingen waarbij hij fantastische verhalen vertelt. Langzamerhand valt alles op zijn plaats en begint Alan zijn verhalen op te pennen
Het is een begin van een enorm succes. Maar het is ook het begin van de verwijdering tussen vader en zoon. Alan wordt opgeslokt door media en notabelen, uitgeverijen vechten om zijn aandacht. Of eigenlijk om de aandacht van de hoofdpersoon van zijn boek: Christopher Robin. En die blijkt er helemaal niet zo van gediend en neemt dat zijn vader zeer kwalijk.

Fraai en integer gefilmd, ik was aangenaam verrast dat ik me door deze film zo aangesproken voelde.

Met: Domhnall Gleeson, Margot Robbie, Will Tilston, Alex Lawther