L'innocent (aka The Innocent) - Louis Garrel

L'innocent op IMDb (6,6)
 L'innocent op Moviemeter (2,25)

L'innocent op Wikipedia

Dat er een leeftijdsverschil zit tussen de bezoekers van IMDb en die van Moviemeter is an sich bekend maar het komt vaak pas tot uiting in de verschillen in waardering van bepaalde genrefilms. Misdaadkomedies doen het bij beiden op zich goed, maar als dit een Fránse film betreft daalt de waardering bij de wat jongere doelgroep. Dat kan natuurlijk een taalprobleem zijn, maar het kan ook het type humor zijn. Hoe dan ook: voor een film met Roschdy Zem, Louis Garrel en de ravissante Noémi Merlant ga ik met plezier even zitten. Spoiler alert: de film is een niemendalletje, maar kijkt wel lekker weg. 

Abel is er niet gerust op: hij ziet zijn moeder er wéér intrappen. Wordt dit haar derde kortstondige huwelijk op rij? En is Michel, die nieuwe man, wel helemaal te vertrouwen? Mamma heeft hem ontmoet op haar werk, in een nogal scheve verhouding: zij is gevangenisdirecteur, hij gevangene. Natuurlijk belooft hij zijn vrouw gouden bergen, natuurlijk zal hij haar vertroetelen. Moeder gaat helemaal plat voor zijn praatjes, Abel denkt er het zijne van. 

Samen met zijn collega Clémence besluit hij Michel te gaan schaduwen. Ze ontdekken een schokkend geheim maar dat brengt hen in gewetensnood: aanpakken zou betekenen dat Abel's moeder opnieuw in het ongeluk wordt gestort maar zwijgen kan ook niet. Ze besluiten voorlopig mee te bewegen, sterker nog: ze raken steeds meer betrokken.

Met: Louis Garrel, Roschdy Zem, Noémie Merlant, Anouk Grinberg

FIN - song : Grégoire Hetzel- Une Lumière

Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgaard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

Une Année Difficile (aka A Difficult Year)- Olivier Nakache & Éric Toledano

Une Année Difficile op IMDb (6,4)
 Une Année Difficile op Moviemeter (2,72)

Ze hebben er een handje van, die Toledano en Nakache. Een sociaalvoelend item als hoofdthema, maar dat dan wel in een komedie verpakken zodat de kijker zich vermaakt voelt. Dat lukte overtuigend bij "Intouchables", de fenomenale hit uit 2011 en iets minder met "Hors Normes" van 2019. Ook deze titel zal niet die status halen, maar is dan toch nog steeds wel fijn vermakelijk. 

Met "Une Année Difficile" verwijzen de makers naar de jaarlijkse kersttoespraken van werkelijk alle Franse premiers op rij: landgenoten, het wordt/was een moeilijk jaar! In de praktijk: we duiken direct in de sores van Albert. Grote schulden, dakloos, sjacherend van klein handeltje naar klein handeltje. Zo hoopt hij geld te verdienen aan een Black Friday-aanbieding, maar stuit daarbij op een groep demonstranten die de overconsumptie van de moderne mens aan de kaak wil stellen. Het lukt Albert door de barricade heen te breken en hij bemachtigt de laatste mega-flatscreentelevisie. Die wil hij slijten bij de inboedelverkoop van Bruno, een al net zo geslagen man die na een scheiding alles kwijt raakte.  Albert redt Bruno net op tijd van een overdosis pillen en de twee beginnen een vriendschap, lekker samen in de schuldhulpverlening 

Daarbij maken ze handig gebruik van de activistengroep: ze crashen hun bijeenkomsten om steeds maar gratis soep, broodjes en bier te bemachtigen. Dat gaat echter niet zomaar: langzaam wordt er een wederdienst van de twee gevraagd. Gaandeweg raken de twee steeds dieper betrokken bij de demonstraties, niet uit overtuiging maar uit opportunisme. Nou ja, de schoonheid van activiste Cactus is voor Albert toch ook wel een motivatie. Verwikkelingen.

Met: Pio Marmaï, Jonathan Cohen, Noémie Merlant, Matthieu Amalric

FIN - song : Jacquel Brel - La valse a mille temps

FIN - song : Yuri Buenaventura- Ne me quitte pas

Les Olympiades (aka Paris, 13th district)- Jacques Audiard

Les Olympiades op IMDb (7,0)
 Les Olympiades op Moviemeter (3,53)

Sexy film, in stijlvol zwartwit geschoten. Regisseur Jacques Audiard (Un prophete, De Rouille et d'os) koos de Parijse buitenwijk Les Olympiades uit voor een zedenschets die van mij het stickertje "Blue Movie", vijftig jaar later") meekrijgt. 

Veel in het leven van de jonge mensen die we in deze film ontmoeten, draait om seks. Veel, maar niet alles. Er is ook nog zoiets als overleven in een jachtige wereld: de huur moet worden opgebracht en daarvoor moeten jonge mensen zich in allerlei bochten wringen. Niet iedereen maakt immers een flitsende carrière. 

Zo is daar de jonge Emilié die de flat van haar oma bewoont maar daarvan de helft moet verhuren omdat ze in haar eentje de somma niet kan opbrengen. Daarvoor komt Camille op bezoek, die tot haar verrassing een mooie donkere man blijkt te zijn ipv de Franse dame die ze op basis van de voornaam verwachtte. Ze besluit de gok te wagen en verhuurt de kamer. De twee vallen al snel voor elkaar en snackseks is aan de orde van de dag, hoewel beiden helemaal niet verwachtten dat dit een serieuze relatie zou worden. 
Dat blijkt, een kleine ruzie doet Camille opstappen. Hij stopt met zijn lastige werk als leraar en gaat werken voor een makelaardij. Daar ontmoet hij de mooie maar complexe Nora, die aanvankelijk afhoudend reageert maar uiteindelijk toch mondjesmaat het seksspel met hem probeert te spelen. Nora's complexiteit heeft een reden: ze is op sociale media afgemaakt en gepest vanwege een mogelijk verleden als webcamgirl. Hoewel ze niet diegene was, gaat ze toch op zoek naar Amber Sweet, de vrouw die blijkbaar zeer op haar lijkt. Nora betaalt haar, maar dan louter voor gesprekken. Steeds dieper duikt ze in de achtergronden van Amber, wat weer een verlossend effect heeft op haar eigen frigiditeit.

Met: Lucie Zhang, Makita Samba, Noémie Merlant, Jehnny Beth

FIN - song : Rone (feat Lucie Zhang) - Falling in love again

Les Héritiers (aka Once in a lifetime) - Marie-Castille Mention-Schaar

Les Héritiers op IMDb (7,0)

Les Héritiers op Moviemeter (3,34)

Onverwacht pareltje dat we aantroffen

in het streamingaanbod. Een film met een hoog sociale en educatieve inhoud, een heel ander type highschoolfilm dan je in het eerste kwartiertje kijken verwacht. 

Créteil, een buitenwijk van Parijs. De Franse term voor buitenwijk , banlieu , is inmiddels synoniem geworden voor problematiek: armoede, religieuze conflicten, racisme, lichte ontvlambaarheid. 

Madame Guéguen geeft les op een middelbare school waar alle problemen van de wijk in de klas zichtbaar zijn. Onderlinge animositeit, alle kleuren en gezindten, bravoure-jongens naast muurbloempjes, straatkinderen-gedrag alom. Menig leraar wordt weggepast omdat het niet lukt orde in de schreeuwende chaos te scheppen. Anne Guéguen laat zich echter niet kisten, ze staat al ruim 20 jaar voor de klas en begint stoïcijns aan haar lessen. Ze toont begrip, maar blijft een strenge lijn aanhouden omdat dit duidelijkheid schept voor de jongeren. 

Het schoolbestuur staat op het punt het bijltje erbij neer te gooien voor deze onhandelbare klas, maar mevrouw Guéguen roeit dwars tegen de stroom in: ze weet zowel het schoolbestuur als de klas te overtuigen deel te nemen aan een internationaal project. Ze vraagt de leerlingen een studie te maken van de ervaringen van kinderen en tieners in de nazi-concentratiekampen. Dat komt hard binnen. 
Aanvankelijk vinden de leerlingen het moeilijk en onmogelijk zich deze materie eigen te maken, maar stukje bij beetje vallen ze de schellen van de ogen. Stap voor stap verwateren hun onderlinge verschillen en gaan ze over tot samenwerking: wat stelt hun eigen problematiek nu eigenlijk voor in verhouding met het leed van de joodse kinderen 70 jaar geleden? 

Het mooie aan deze ontroerende film is dat ie op waarheid gebaseerd is. Dat biedt hoop. Hoop voor de kijker, hoop voor de mensheid. 

Met : Ariane Ascaride, Ahmed Draméé , Noémie Merlant, Stéphane Bak

 FIN - song : Ludivico Einaudi - Lady Labyrinth

Portrait de la Jeune Fille en Feu (aka Portait of a Lady on Fire) - Celine Sciamma

Portrait de la jeune fille en feu op IMDb (8,1)

Portrait de la jeune fille en feu op Moviemeter (3,70)

Misschien wel de meest besproken film van dat jaar. En ik had hem steeds maar gemist. 8,1 op IMDb , dat krijg je niet zomaar. Louter lyrische recensies hoorde ik, dus ik veerde op toen ik hem gisteren bij een van de streamingaanbieders zag staan. Klik doen. 

De bescheiden Marianne is kunstschilder en wordt voor een portretopdracht naar het grote strandhuis van een rijke dame geroepen. Diens dochter gaat worden uitgehuwelijkt aan een rijke man in Milaan, maar daartoe moet de man wel eerst zien wat voor vrouw hij aanschaft. Er moet dus een goed gelijkend en beeldend portret naar de man gezonden worden dat hem moet overtuigen. 

Er is één behoorlijk probleem voor Marianne: Heloise, de dame in kwestie, is een stugge en moeilijk benaderbare jonge vrouw die niet geportretteerd wil worden. Marianne krijgt de opdracht om tijdens de dagelijkse wandeling met Heloise haar onderwerp dusdanig goed in zich op te nemen dat zij daarna het portret uit het hoofd zal kunnen gaan namaken. Dienstmeisje Sophie zal model zitten voor de houding en het figuur, maar het o zo belangrijke gezicht zal Marianne er zelf bij moeten bedenken. 

Omdat Marianne maar een beperkt aantal dagen heeft voor het vervullen van haar opdracht, komen de wandelingen en de gesprekken steeds meer onder druk te staan. Stukje bij beetje weet Marianne haar onderwerp te laten ontdooien, sterker nog : er ontstaat langzaam een band tussen de jonge vrouwen. Een band, een vonk, vuur en vlam. 

Met : Noémie Merlant, Adéle Haenel, Luana Bajrami, Valeria Golino

 FIN - song :Para One, Arthur Simonini - La jeune fille en feu (bande original)

Tár - Todd Field

Tár op IMDb (7,5)

Tár op Moviemeter (3,48)

NOS Sport heeft het, BNN Vara heeft het, Talpa heeft het. Problemen met grensoverschrijdend gedrag, u weet het ongetwijfeld. Stap in de wereld van Lydia Tár en je ziet het zich voor je ogen ontwikkelen terwijl de hoofdpersoon daar niet altijd bewust van lijkt te zijn. Altijd zijn er honderden excuses: er is werkdruk en alleen de allergretigsten bereiken de top, etcetera. 

Cate Blanchett schittert als dirigente Lydia Tár, in een film die het eerste uur bloedirritant is door een nodeloos intellectuele name-dropping-lawine, die je niet echt het gevoel geeft dat het hier om vlees-en-bloed-mensen gaat. Dat verandert. Gelukkig maar, want anders was de volle drie uur tijdsduur een helletocht geworden. Net op tijd krijgen we catharsis. We zien Lydia op werkelijk alle fronten in conflict komen: met haar partner, met haar bazen, met haar concertleden, met haar persoonlijk assistente, met studenten tijdens hoorcolleges en met orkestleden die graag solist willen worden. 

De drive van Tár staat niet toe dat die conflicten bij haar binnenkomen, waardoor ze - als ze eenmaal opkijkt- iedereen van zich verwijderd heeft. Omdat deze blijkbaar elk op hun eigen manier in de weg staan van het ultieme resultaat: de goddelijke status van muziek bereiken. Het moet kloppen, er mag geen millimeter licht zitten tussen de ambitieuze intenties van de dirigente en de vervulling daarvan door haar orkestleden.
Er staan duizenden volts op haar dagelijk leven, die spanning gaat ze een keer oplopen: het kan niet anders dan knappen.

Met : Cate Blanchett, Nina Hoss, Noémie Merlant, Sophie Kauer

FIN - song : Besomorph/Jurgaz- Barbarian