Dans la maison - Francois Ozon

Dans la maison op IMDb
Een intrigerende mix van manipulatie en literatuur. Opnieuw een sterke film van succesregisseur Francois Ozon, die , nog geen 45 jaar oud oud, al een indrukwekkende lijst titels op zn palmares heeft staan.
En altijd een film met een twist. Deze bijvoorbeeld meandert van thriller naar lichtvoetige komedie met een vleugje humor. Wrange humor, dat wel, maar humor.

Germain is een ietwat uitgebluste middelbare schoolleraar die met tegenzin aan een nieuw jaar begint. Totdat hij, literatuurleraar zijnde, de klas een stelopdracht geeft en er één leerling hoog bovenuit steekt. De jongen, Claude, geeft een aanzet tot een spannend vervolgverhaal.
Niet geheel zonder eigenbelang gaat Germain de jongen begeleiden in zijn verhaal over zijn inmenging in de dagelijkse gang van zaken in het huishouden zijn zijn klasgenoot Rapha.
Het gaat goed maar het gaat al snel van kwaad tot erger. Het boeiendste aan de film is dat kijkers noch acteurs weten of ze in de werkelijkheid of in een verzonnen epistel zitten. Ozon speelt daar razend knap mee en de kijker moet mee.

Mij had ie opnieuw volledig te pakken. Ik raad hem u dan ook van harte aan..

Jeune & jolie - Francois Ozon

Jeune & Jolie op IMDb
Ik ben nogal geporteerd van de films van Francois Ozon. Zelden heeft hij een alledaags probleem of voorval op een normale wijze weergegeven. Als je deze film afzet tegen beauties als "Swimming Pool" en vooral "Sous le sable" dan lijkt ie een beetje te normaliseren, al ben ik wel blij dat hij met J&J weer van het komedie-niveau af is. Zo bijzonder was "Potiche" immers niet.

Je bent 17, je bent bloedmooi en je verveelt je danig. De ideale ingrediënten voor een jonge vrouw om zich toch aangesproken te voelen als een volwassen man op straat vraagt of ze geld wil verdienen door met hem mee te gaan. Vreest niet, ze slaat echt oorspronkelijk het aanbod af. Maar in haar hoofd rijpt het gevoel van "waarom niet? Wie doe ik er kwaad mee?".
Ze speelt met verve een dubbelleven, ze is een jonge hoer en ze is ook een dochter in een aan de buitenkant prima gezin. Oudere mannen vallen bij bosjes voor haar natuurlijke schoonheid, met het groter worden van het geheim stroomt het geld binnen.
Dat kan natuurlijk niet goed gaan. Een van haar beter betalende klanten (waarin we Johan Leysen herkennen) begeeft het onder haar zinnelijk gedrag, een hartaanval in het actieve hotelbed velt hem.
Isabelle/Lea raakt in paniek en vlucht naar huis. Het komt uiteraard uit omdat ze op de hotelcamera's te zien is. Als de politie aan de deur komt, vallen alle facades van het gezin af. Moeder ontpopt zich als feeks, stiefvader doet zijn stinkende best maar blijkt een speelbal te zijn tussen de zich van geen kwaad bewuste dochter en de in duigen gevallen moeder.
Mooi spel, sterke hoofdrol van deze jonge actrice. Echte Ozon, ik was wel gepakt ja..

L'amant double - Francois Ozon

L'amant double op IMDb (6,5)

Hoewel bepaalde delen behoorlijk te dik zijn aangezet (ik gebruik nu de woorden "over the top" niet) slaagt meester-regisseur Francois Ozon er toch weer in een zeer intrigerende film neer te zetten. Zinderend bij vlagen, een stevig psychologisch spel en een majestueuze beeldvoering maken deze film tot een enerverende rit. Als je niet net als ik je bedenkingen hebt bij bepaalde plotwentelingen, dan kijk je naar een opwindende thriller met een ingewikkeld verhaal.
Chloé is een jonge (jongejonge zo mooie) dame met een complex verhaal. Haar voortdurende buikklachten wijt ze aan haar zwakke psyche: ze fantaseert er op los en heeft een moeizame band met haar moeder-op-afstand. Na de nodige medische stappen belandt ze bij een psycholoog op de stoel. Deze laat haar praten, ontmaskert haar wankele verhalen en er ontwikkelen zich warme gevoelens tussen de twee. Om die reden moet de therapie stoppen, want van een relatie met een cliënt kan immers geen sprake zijn.
De twee gaan samenwonen, maar het is duidelijk dat Chloé nog niet genezen is. Ze is wantrouwend naar haar vriend Paul en ze verdenkt hem van van alles. Al snel leren we de oorzaak daarvan: Paul verzwijgt voor haar dat hij een tweelingbroer heeft waarmee het contact verbroken is. Chloé wil het verhaal achter haar man kennen en zoekt de broer op. Met dramatische gevolgen. Er ontstaat voor haar een warrige driehoeksverhouding met twee keer dezelfde man. Ware het niet dat die beide mannen er totaal andere opvattingen op na houden. In plaats van het ontwarren van knopen raakt zij steeds verder verstrikt.

Fantastisch zoals Ozon gebruikt maakt van dubbele bodems, om steeds maar weer aan te tonen dat mensen een verwante ziel hebben. En dat tweelingen dat zowel dubbel als half hebben. Vooral dat is mooie pointe van deze film: hoe dubbelhartig leef jij? Heb jij verwante zielen?

Met: Marine Vacth , Jérémie Renier , Jacqueline Bisset

Une Nouvelle Amie- Francois Ozon

Une Nouvelle Amie op IMDb
Na alle nare hectiek van gisteren was een Franse film me zeer welkom. En een Francois Ozon-film helemaal. Prachtige titels als "Sous le sable" en "Swimming pool" op zijn naam, maar ook zwaar ontregelende titels als 'Gouttes d'eau sur pierres brulantes" zag ik. Nooit makkelijk, maar altijd intrigerend. Zo beschouwd heeft Ozon zich er ditmaal welhaast makkelijk vanaf gemaakt: deze film handelt over de problematiek van "geboren in verkeerd lichaam".

Claire en Laura zijn jeugdvriendinnen. Als Laura al jong aan een ziekte overlijdt, belooft Claire voor haar kind en haar achterblijvende man te zullen zorgen. Dat pakt anders uit dan ze denkt.
Weduwnaar David blijkt zijn heimelijke wens om in vrouwenkleren rond te lopen nu pas te durven toepassen, al is het voorlopig binnenshuis. Hij hoopt zo zijn dochtertje ook zijn moeder een beetje terug te geven en aldus beide ouders in een te zijn.
Claire is geschokt, maar tegelijkertijd geïntrigeerd. Een ragfijn spel van afstoten en aantrekken ontspint zich, met uiteindelijk dramatische gevolgen. Alhoewel: is niet all well that ends well?

Tout s'est bien passé (aka Evertything went fine) - Francois Ozon

Tout s'est bien passé op IMDb (6,8)
 Tout s'est bien passé op Moviemeter (3,45)

Ingetogen familiedrama van de veelzijdige regisseur Francois Ozon (van wie ik niet veel films gemist heb, de man is een vaardig en gedurfd verteller). Dit keer maakte hij een volbloed arthouser, een echt Franse film met veel gepraat en veel fronsende blikken. Ik trek dat wel. 

Na een beroerte belandt de oude André in het ziekenhuis. Hoewel de artsen hem wel zicht op herstel beloven, is hij het leven zat. Hij wil niet dat anderen hem met een scheefhangende mond en holle ogen zien. Om die reden vraagt hij zijn dochter Emmanuele hem te helpen met het bespoedigen van de dood, die hij de oplossing uit deze situatie acht.

Emmanuelle heeft een moeizame verhouding met haar vader, altijd gehad. Als tienermeisje werd ze door hem gekleineerd omdat ze te dik zou zijn, hij was keihard voor haar hetgeen haar een onzekere levensvisie heeft opgeleverd. Nu ze ouder en volwassen is, lijkt ze daar wel overheen maar de omgekeerde afhankelijkheid van haar vader brengt van alles naar boven. Ze bespreekt haar twijfels met haar zus, die er anders in staat. De dochters komen tot de overtuiging dat het voor alledrie beter is als hun vader met zijn wens geholpen wordt, maar ze hebben een harde dobber in het overtuigen van de behandelende artsen. Als die negatief reageren op het euthanasievoorstel, veranderen voor alle betrokkenen de stellingen.

Met : Sophie Marceau , André Dussolier. Geraldine Pailhas

Mon crime (aka The crime is mine) - Francois Ozon

Mon crime op IMDb (6,5)
 Mon crime op Moviemeter (2,84)

Van regisseur Francois Ozon ben ik wat meer diepgang en gepsychologiseer gewend, maar dat is bij deze film ver uit beeld gehouden. De naam John Lanting kwam zelfs bij me op bij het bekijken van deze comedy-of-errors, het was eerder kluchtig dan een misdaadverhaal. Had me dus verkeerd voorbereid en dat had waarschijnlijk zijn weerslag op mijn waardering voor deze film. Een beetje "mwoah" nu.

Parijs, jaren 30 vorige eeuw. Madeleine, een nog niet al te succesvolle actrice heeft een afspraak bij een producent om te kijken of er een rolletje voor haar beschikbaar is. Ze is een knappe verschijning, de producent kan zich niet beheersen en randt haar aan. Bij thuiskomst in het appartement dat ze met haar beste vriendin (advocate Pauline) huurt, lucht ze haar hart. Dan: de bel! Er staat een politie-inspecteur aan de deur die komt vragen of zij misschien degene was die de producent bij of na haar bezoek heeft omgebracht. 

Na de aanvankelijke ontkenning ziet Pauline opeens een uitweg uit haar armoedige bestaan: als ze nu de moord - die niet door haar gepleegd is- alsnog bekent, is ze in ieder geval de komende tijd voorzien van onderdak en voeding, waarmee ze de aanstaande huisuitzetting kan voorkomen. De zaak komt voor, zowel Madeleine als Pauline grijpen met beide hand de kans aan om te shinen in hun eigen vak: Madeleine acteert een belaagde jonge vrouw, Pauline legt de nadruk op de wandaden van het patriarchaat. Er volgt vrijspraak en plots gaan de deuren voor Madeleine open: ineens staan roem en rijkdom bij haar op de stoep. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: zowel de rechercheurs die de zaak niet los laten als de daadwerkelijke moordenaar kunnen flink roet in het eten van de dames gaan gooien.

Met: Nadia Tereszkiewicz, Rebecca Marder, Isabelle Huppert, Fabrice Lucchini, Dany Boon, Andre Dussolier

FIN - song : Philip Rombi - Final

FIN - song : Danielle Darrieux- Le bonheur c'est un rien

L'Étranger (aka The Stranger) - Francois Ozon

                                                     
L'Étranger op IMDb (7,1)
 L'Étranger op Moviemeter (3,52)
L'étranger op Wikipedia

De film was nauwelijks een minuut aan de gang en ik had al een epiphany van jewelste. Natúúrlijk: toen de hoofdpersoon de gevangenis binnenwandelde en de vraag beantwoordde waarom hij hier zat ("I killed an Arab", toen vielen voor mij wat puzzelstukjes in elkaar en wist ik al hoe de film zou eindigen. Althans: niet hoe het verhaal afliep, maar met welke muziek de veelzijdige regisseur Francois Ozon zou eindigen.
"And the stranger
Killing an Arab.."
Zo zong de heerlijke band The Cure al in hun allereerste singletje, eind jaren 70. Altijd bloedmakkelijk meegezongen maar pas nu begreep ik dat dit lied over het fameuze boek van Albert Camus moest gaan. Het gaf extra cachet aan deze - niet gemakkelijke, maar wel enorm sfeervolle- zwartwitfilm. 

Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand met de jongeman die in de film alleen bij zijn achternaam Meursault genoemd gaat worden. Hij werkt, rookt, wandelt door Algiers alsof hij er helemaal thuis hoort. Maar dat is schijn: hij is een vreemdeling, in meerdere opzichten. Niet alleen omdat hij de Franse nationaliteit bezit en dus een "koloniale achtergrond" heeft, nee, er is meer: hij is ook in ándere opzichten een vreemdeling. Hij is een stoïcijn, hij is zwijgzaam en op het oog onverschillig voor de gebeurtenissen om hem heen. 
Hij reist af naar het verzorgingstehuis waar zojuist zijn moeder overleden is, maar de medebewoners daar lijken meer ontdaan dan Meursault. Hij ontmoet zijn oud-collega Marie, een prachtige vrouw die zeer in hem geïnteresseerd is. Oke, zoenen dan maar, seksen dan maar, maar ook dit lijkt weinig met de werkelijke emoties van Meursault van doen te hebben (wanneer ze hem ten huwelijk vraagt, is zijn antwoord "Ja hoor, prima. Mij best.". Uit alles lezen we dat Meursault zijn ware gevoelens diep verstopt heeft, hij gaat onverschillig door het leven. Daarom is zijn vriendschap met de flamboyante buurman Sintés ook zo onlogisch: Sintés is een hardhandige seksist, een uitbundige vent die in álles anders lijkt te zijn dan Meursault maar die blijkbaar wel een snaar weet te raken bij de man. Een dusdanige snaar dat Meursault bereid is voor hem in de bres te springen wanneer hij in conflict komt met enkele Algerijnse jongemannen. "And the stranger...Killing an Arab".

Met: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : The Cure - Killing an Arab

Grâce á Dieu - Francois Ozon

Grace a Dieu op IMDb (7,7)
Ze blijven me trekken (die films dan he). Het onderwerp blijft mateloos boeien en dat zal wellicht komen doordat mijn jeugd doordesemd was van katholieke verhalen en symboliek. Gelukkig ken ik verhalen als deze niet uit nabije kring, maar de scene waarin zoiets kon ontstaan, herken ik zeker. Twee jaar geleden werd het onderwerp belicht vanuit de journalistieke kant, deze keer komt het vanuit gelovigen zelf. Vanuit slachtoffers zelf.
De doorgaans zo avontuurlijke Ozon kiest in deze film voor een rechtlijnige vertelling. En dat werkt.
We gaan een klein stukje terug in de tijd, tot bijna halverwege dit decennium. Alexandre lijkt een voorbeeldig katholiek: bezoekt de diensten, heeft een groot gezin gesticht van maar liefst 5 kinderen (zelf kom ik er uit een van 10, en wij waren slechts runner-up in het dorp). Wanneer twee van zijn zoons uitgenodigd worden voor een scoutingkamp komen bij hem (te)veel nare herinneringen boven. Niet alleen verbiedt hij zijn kinderen mee te gaan, nee, hij neemt contact op met het bisdom om te praten.
Hij heeft vernomen dat de priester, die zich destijds langjarig aan hem vergreep, nog steeds in functie is. Hij krijgt volop medewerking, zo lijkt het. De zalvende aanpak van de kardinaal wijst op een herkenbare strategie van de kerk: geef de slachtoffers vooral het gevoel dat ze gehoord worden, maar laat ondertussen na om stappen te nemen tegen je collega's. Als Alexandre vervolgens bij een mis geconfronteerd wordt met genoemde priester, in actie zelfs, gaat bij hem het roer om. Hij schrijft brieven, gaat gesprekken aan en zoekt zelfs langzamerhand de publiciteit: die priester moet weg.
Al snel zoemt het rond in het bisdom Lyon. Andere slachtoffers van de priester melden zich , sommigen gaan zelfs een stapje verder en gaan frontaal in de aanval.
Een stichting wordt opgericht om het gestructureerd aan te pakken, met kleine stappen boeken ze succes. Maar die priester, die mag gewoon in ambt blijven. De woede over de handelwijze van het bisdom neemt toe.
Ozon filmt het  - op waarheid gebaseerde- verhaal op een fraai gestapelde wijze: het begint met Alexandre, maar steeds komt er een hoofdpersoon bij. We zien hun worstelingen met hun eigen relaties, we zien de verwoestende impact van het misbruik. Maar we zien ook - en dat is hoopgevend- de verschillende manieren om daar mee om te gaan. Uiteraard is het niet iedereen gegeven om sterk in de schoenen te blijven staan: Emmanuel heeft een veel minder levenspad gelopen dan Francois en Emmanuel. Zelfde achtergrond, zelfde strijd maar totaal verschillende levens. En toch één rode draad: seksueel misbruik laat je leven lang zijn sporen na.

Eervolle vermelding nog voor het openingsshot: op fraaie wijze toont de regisseur op welk een verheven platform de priesters zich wanen.

Met: Melvil Poupaud, Denis Menochet, Swann Arlaud

Le Refuge- Francois Ozon

Wat mij betreft een zeer atypische Ozon. Van deze regisseur heb ik er inmiddels toch al een stuk of zes , zeven gezien maar deze bleef om geheel andere redenen hangen dan de eerdere.
Het begin was nog ouwerwets: nog voor de film vijf minuten op gang was had ik al zeker 3 x weggekeken omdat ik nou eenmaal geen fan van injectienaalden ben. Toen dat aanloopje echter voorbij was, ging zich voor mijn oog een ragfijn verhaal ontspinnen van afstoten, aantrekken en toch weer afstoten. Bijzonder!

drugskoppel draait door, hij overlijdt en zij blijkt zwanger. hij komt van rijke familie die haar "chanteert" om de familienaam zuiver te houden. Broertjelief heeft daar echter moeite mee en probeert achter de drijfveren van zijn korststondige schoonzusje te komen.

Lief spel, bij vragen sterk stel en zowaar een Ozon-film met enige zoetheid.
Best vol te houden

Frantz - Francois Ozon

Frantz op IMDb (7,6)
Onmogelijk verhaal. On mo ge lijk. Maar daarom zo mooi vervlochten.
We schrijven 1919, het jaar direct na het eindigen van de Eerste Wereldoorlog.We bevinden ons in Duitsland, alwaar in een klein dorpje de wonden van de nederlaag worden gelikt. Vaders en moeders rouwen om hun verloren zonen, maar beseffen terdege dat ze zelf degenen zijn geweest die hun kinderen ten oorlog hebben gestuurd. Jonge vrouwen rouwen om het verlies van hun aanstaanden, de verloofden met wie ze een heel ander leven in gedachten hadden. De boel is stuk. Zoveel is duidelijk.

Anna is een mooie jonge vrouw die inwoont bij wat haar schoonouders hadden moeten worden. Dagelijks wandelt ze naar het dorpskerkhof om het graf te verzorgen van haar Frantz. Plots wordt dat ritueel verstoord als ze er bloemen ziet liggen waarvan ze zeker weet dat zij die daar niet geplaatst heeft. Na het nodige schaduwwerk ontdekt ze dat de bloemen gelegd zijn door een (aantrekkelijke) jongeman. Ze komt in contact en het blijkt een Fransman te zijn. Een Fransman! Juist de aartsvijand van de oorlog, juist een mogelijk veroorzaker van de dood van haar man staat aan hetzelfde graf te rouwen als zij doet.
Er volgen gesprekken, er volgen bekentenissen waar ik hier even niet over moet uitwijden omdat dat teveel zou sturen in de manier waarop u naar de film gaat kijken. En dat zou zonde zijn, want het script is doorwrocht.

Sterk visuele film, dat is Ozon wel toevertrouwd. Niet dat er heel veel gebeurt maar toch zegt de veelzijde regisseur in deze twee uur een heleboel. Ik zou m gaan zien als ik u was.

Met: Pierre Niney en Paula Beer

Quand vient l'automne (aka When fall is coming) - Francois Ozon

Quand vient l'automne op IMDb (6,9)
 Quand vient l'automne op Moviemeter (3,64)

Mijn tweede Ozon-film in ongeveer een week tijd. Het blijft wonderlijk om te zien hoe makkelijk de regisseur laveert tussen verschillende genres, iets wat ik eigenlijk verder vooral van een Michael Winterbottom ken. Niet alles is dan ook even goed, maar je herkent doorgaans de meesterhand wel. In deze film speelt hij met 'iedereen verdient een tweede kans', waarbij het beurtelings aan ons en aan de regie is om op het verkeerde been te staan voor wat betreft de bedoelingen van de hoofdpersonen. Dat is knap, het leidt tot een rustig kabbelend verhaal met een reservoir aan ondertonen en verwachtingen.

De gepensioneerde Michelle zorgt voor alles en iedereen in haar omgeving: haar tuintje, haar huisje, haar inwendige mens en ook haar beste vriendin Marie-Claude kan op steun rekenen. Michelle rijdt haar steeds naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van Marie-Claude, zijn tijd uitdient. Tijdens de boswandelingen kan haar vriendin haar ei kwijt over de zorgen voor de toekomst. Ondertussen plukken de dames paddenstoelen die Michelle wil gebruiken voor morgen, als haar dochter Valerie komt lunchen.

Dat gaat mis, er blijken foute paddenstoelen tussen te zitten en Valerie - toch al geen hoge pet op van haar moeder- legt bijna het loodje. Valerie verdenkt haar moeder van opzet, langzaam krijgen we inzicht in waar de wrok van de dochter vandaan komt: die heeft alles te maken met het ooit geheime verleden van moeder. Valerie vertrekt direct terug naar Parijs en ontneemt haar moeder daarmee de kans op een fijne vakantieweek met haar kleinzoon. 
Ondertussen komt Vincent vrij, hij krijgt van Michelle de kans om zijn bestaan opnieuw op te bouwen. Ze bezorgt hem klussen en financiert zelfs een nieuw project voor hem. In al zijn dankbaarheid gaat Vincent proberen te bemiddelen tussen Michelle en haar dochter maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Met; Helene Vincent, Josiane Balasko, Ludivine Sagnier, Pierre Lottin

Gezien op: Pathé Thuis

Été 85 (aka Summer of 85) - Francois Ozon

Eté 85 op IMDb (6,9)

Eté 85 op Moviemeter (3,28)

Fijne film dit. Pijnlijke momenten volop in deze verbeelding van een ongemakkelijke liefde, maar dat wordt gecompenseerd door een forse hoeveelheid empathie die de hoofdrolspelers oproepen. Opgroeiende jongens, nauwelijks volwassen te noemen, die ontdekken hoe lastig het liefdespad te bewandelen is. Uit het oeuvre van Ozon is dit een van zijn meer inlevende films te noemen.

Door een onhandigheidje slaat het bootje om, dat Alexis van zijn schoolvriend leende. Al snel schiet er een bootje te hulp, de jonge schipper David haalt Alexis uit het water en sleept hem naar de kust. Daar biedt hij, na wat plagerijen, de druipnatte jongen aan om bij hem thuis even op te warmen en kleren te drogen. Een vriendschap is geboren.

De zomerdagen rijgen zich aaneen, de vrienden brengen vele uren met elkaar door en - zonder dat een van twee het doorheeft - worden daarbij steeds intiemer in hun omgang. Plots slaat de vonk over en bedrijven ze de liefde met elkaar. De schuchtere Alexis geniet van de bravoure van David, omgekeerd ziet deze jongen in Alexis iemand die zijn onstuimigheid wellicht wat in goede banen kan leiden. 

Niets aan de hand, denk je, een zomerliefde die beide partijen veel genot en plezier oplevert. Dat is ook zo, maar plots is daar een derde partij in beeld. En dat knarst. Dat knarst bloederig.

Met : Félix Lefebvre, Benjamin Voisin, Valeria Bruni Tedeschii, Philippine Velge

FIN - song : Vaya con dios - Time flies