Ambachtelijk filmmaken. Dat is wat Woody Allen doet. De film heeft een verhaallijn, er zijn wat verwikkelingen, je leeft lineair met de acteurs mee, aan het eind ontrafelt zich het plot en tussendoor bulkt het van de sterke oneliners.
Verrassend is het allemaal niet maar als je voor zijn eerdere films gevallen bent, zul je deze ook kunnen waarderen. Zelf vond ik hem in ieder geval meer het kijken waard dan zijn vorige, maar daarvan wil ik de schuld volledig bij Joaquin Phoenix neerleggen. Wat mij betreft een van de betere karakter-acteurs van dit moment. Meestal getormenteerde zielen die dan weer wel vaak opleven met extatische momenten.
Zo een is Abe Lucas ook. Abe is professor/hoogleraar filosofie. Daardoor heeft hij veel te veel over het leven van het leven nagedacht, waarbij de sombere uitkomst van zijn denken ook nog eens wordt versterkt door het verlies van dierbaren. Abe is der dagen zat, verslonst zichzelf en drinkt te veel.
Op de vlucht voor zichzelf start hij een nieuwe baan aan een college in een rustig stadje. Hij probeert zich afzijdig te houden maar dat lukt niet lang. Zowel een hitsige collega als een geïnteresseerde studente hangen aan zijn lippen, waar het kan letterlijk. Het dondert Abe allemaal niet, totdat...
Als hij met de studente in een koffietentje zit, hoort hij een tafel verderop een verhaal dat hem plots weer zin in het leven geeft. Hij lacht, hij schrijft, hij sekst, hij durft. Maar dat gaat wel ten koste van een aantal bijzondere acties.
Phoenix doet het goed, van zijn tegenspeelster Emma Stone kan ik maar niet aan de gedachte ontkomen dat haar acteren een maniertje is. Velen zijn weg van haar, Allen behandelt haar zelfs als nieuwe muze, maar ik weet het nog niet.
Zie voor uzelf. Het is een 100 procent Woody Allen-film.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten