A Real Pain - Jesse Eisenberg

A Real Pain op IMDb (7,4)
 A Real Pain op Moviemeter (3,61)

Eerste film in de filmzaal voor mij, dit jaar. Daarom geef ik hem ook de tags van 2024 (productie) én 2025 mee (verschijningsjaar) mee, want ik bekeek m in de voorpremière. En dat beviel erg goed: sterke film met vooral een ijzersterke Kieran Culkin. Jesse Eisenberg is ook goed, maar die speelt vooral Jesse Eisenberg, maar dan in het kwadraat. Eisenberg is de slimmerd, de neuroot, de bedeesde en de keurige met toch wel een brandend vuurtje van binnen. Dat vuurtje is bij Culkin hier echter een uitslaande brand, hij speelt een karakter dat alle ruimte voor zich inneemt. Onmogelijk om niet van hem te houden, onmogelijk om hem niet hyperirritant te vinden. Eisenberg baseerde het verhaal op zijn eigen familiegeschiedenis en maakt gedegen werk van zijn dubbelrol als regisseur én hoofdrolspeler. Uitstekende film derhalve, een goede start van filmjaar 2025.

De neuroses van David grijpen ons vanaf het begin al bij de keel: hij heeft vertraging opgelopen in zijn rit naar het vliegveld en probeert daarom zijn neef Benji te bereiken. Deze blijkt zich echter he-le-maal geen zorgen te maken, hij zit zich prima te vermaken op het vliegveld met al die bijzondere mensen om zich heen. De neven maken zich op voor een trip naar Polen om daar een rondreis te maken langs de geboorteplaatsen van hun onlangs overleden oma. 

David is de geslaagde man, goed huis/gezinnetje/dikke bullshitbaan en om die reden ook de financier van de trip. Neef Benji namelijk maakt er maar een potje van: onduidelijke woonsituatie, veel blowen en na het overlijden van oma zelfs zo in de put geraakt dat hij met een overdosis pillen zijn leven probeerde te beëindigen. David voelt zich verantwoordelijk voor zijn extraverte neef maar blijkt hem lastig te kunnen reguleren. Vanaf het begin van de reis eist Benji alle ruimte voor zich op: continu ontregelt hij de groepsreis, continu bevraagt hij de gids op nut en noodzaak van diens feitenrelaas (wie wel eens een groepsreis heeft gemaakt, weet hoe irritant dat kan zijn). En dat is het fraaie van deze film en van het karakter Benji: you love to hate him. Want onder die explosieve buitenkant zit een zeer gevoelige en vooral lieve jongen verborgen. Het lijkt alsof David hierdoor meer buiten de groep lijkt te staan dan Benji, gek genoeg. 
De film slaagt erin om de twee kanten van het verhaal keurig in balans te brengen: de naargeestige geschiedenis van WOII en de gevolgen daarvan voor de familie vermengt zich keurig met een zorgzame competentiestrijd tussen de twee neven.

Met: Kieran Culkin, Jennifer Grey (ja, die van Dirty Dancing), Will Sharpe, Kurt Egyawan, Jesse Eisenberg

FIN - song : Silas Short- My Conversation

Gezien in : Cinema Oostereiland

Resistance - Jonathan Jakubowitz

 Resistance op IMDb (6,5)

Resistance op Moviemeter (3,06)

Niet geheel geslaagde, maar wel zeer interessante biopic over het leven van de grote Franse mimespeler Marcel Marceau. Het minder geslaagde deel zit hem er niet zozeer in het verloop van de film zelf, nee, het probleem ligt meer bij mij. Ik vind Jesse Eisenberg vaak prima zijn rol neerzetten, maar ik zie in hem geen verzetsheld. En ook geen comedian. Dat ligt aan mij- want hij doet het heus niet onverdienstelijk - en het hield me tegen de film het krediet te geven dat het toch wel verdient. 

Vader vindt het maar niks, dat gedoe van zoon Marcel. Terwijl zijn zoon zijn tijd verdoet met acteren en toneelspelen, zou hij beter een voorbeeld kunnen nemen aan zijn broer Alain. Die is politiek betrokken en staat op tegen de steeds grotere Duitse overheersing van zijn land. Terwijl de Duitsers Parijs naderen, raakt Marcel door toedoen van zijn broer toch betrokken bij het verzet tegen de nazi's. Broerlief vraagt hem om mee te werken aan de opvang van groep joodse kinderen die allemaal hun ouders door de oorlog zijn kwijtgeraakt.
Marcel ziet zichzelf nog niet als verzetsheld maar heeft wel door welk effect hij heeft op de kinderen. Steeds zwaarder trekt hij zich hun lot aan en uiteindelijk vlucht hij samen met zijn broer verder naar het zuiden. Hij belandt in Lyon, waar ze te maken krijgen met de griezelige Klaus Barbie, een Duitse commandant die een waar terreurbewind uitvoert over de lokale bevolking, alles om maar zoveel mogelijke Joodse mensen op te kunnen pakken. Marcel traint de kinderen in weerbaarheid en overleven en uiteindelijk nemen ze een grote beslissing: ze willen vluchten naar Zwitserland voordat Barbie hun opvang helemaal overvalt en uitmoordt. 

Met : Jesse Eisenberg, Clemence Poesy, Matthias Schweighöferr, Felix Moati, Ed Harris

FIN - song :  Angelo Milli - Shalom Alehem

American Ultra- Nima Nourizadeh

American Ultra op IMDb (6,1)
Niet heel bijzonder actieverhaaltje. Wat mij betreft haalt alleen Kristen Stewart hier een voldoende, voor de rest valt alles onder de maat. Ook Jesse Eisenberg, ja, die ik wel betere dingen heb zien doen.

Hier is hij Mike, een beetje dromerige softie die moeite heeft zijn drugsgebruik en het dagelijks leven te combineren. Zijn lieve meissie Phoebe pikt veel van hem, zelfs als ze weet dat het haar beperkt in haar mogelijkheden. Te vaak vervalt Mike in angsten die hem verhinderen te reizen of een keer normaal in restaurantjes te zitten.
Plots krijgen we een verklaring voor zijn gedrag. Mike is geen softie, nee. In feite is hij een getrainde vechtmachine, die als een soort project door de CIA is opgeleid en ontwikkeld. Door beleidswijzigingen bij de geheime dienst wordt het project waar Mike onder valt opgeheven en dient hij geëlimineerd te worden. Maar u snapt het: hij is iets te goed getraind om zich zomaar gewonnen te geven. Wat volgt is een bloederige strijd waarbij de CIA een staatsondermijnende rol speelt en Mike de ene na de andere strijder moet uitschakelen.

Ik vond het allemaal nogal ongeloofwaardig, nogal dubbel.

Met : Jesse Eisenberg , Kristen Stewart ,  Christina Britton

Louder than Bombs- Joachim Trier

Louder than Bombs op IMDb (6,6)
Ook al geen makkelijke film, ik had mijn avondje wel gisteren. Deze was vooral goed vanwege het uitstekend ingetogen acteerwerk en het ietwat mystiek gehouden verhaal. Acteurs als Jesse Eisenberg, Isabelle Huppert en Gabriel Byrne kun je daartoe wel om een boodschap sturen. Toch draait de film eigenlijk om geen van deze drie: ze zijn respectievelijk broer, moeder en vader van Conrad.
Conrad is een stil en teruggetrokken puberjongetje, ogenschijnlijk niet veel anders dan anderen van zijn leeftijd. Moeilijk in de communicatie, veel aan het gamen etcetera.
Echter, we leren al snel waarom het bij Conrad even anders werkt dan bij andere pubertjes. Zijn moeder is twee jaar geleden omgekomen en de oorzaak daarvan is voor vele uitleg vatbaar. Ongeluk of zelfdoding? Moeder was oorlogsfotografe, had daardoor een bijzondere kijk op het leven. Ze was niet gemaakt voor alleen moederschap en echtgenote. Dat heeft zijn weerslag op het gehele gezin.
Vader beschermt zijn zoon, maar dringt niet tot hem door. Pas als de oudste zoon tijdelijk weer thuiskomt om te helpen bij het ontmantelen van de doka, ontdooit Conrad enigszins.
Het blijkt dat alle gezinsleden hun eigen geheimen dragen en dat ze allemaal een flinke tik van het gebeurde hebben meegekregen,

The Hummingbird Project- Kim Nguyen

The Hummingbird Project op IMDb (6,2) 

16 milliseconden. Of 17 milliseconden. Het kan het verschil uitmaken of je miljonair wordt of dat je een loser wordt. In de financiële wereld is de omloopsnelheid van de informatie van dermate groot belang dat de degene die het eerst besluiten kan nemen en kan handelen de winnaar wordt in de strijd om het grote geld. 

De neven Vincent en Anton Zaleski beseffen dat en zeggen hun baan bij een hightech- bedrijfje op om een riskant project op te zetten: ze willen een supersnelle glasvezellijn aanleggen tussen de beurzen van Kansas en van Wall Street, New York. En dat moet dan in een rechte lijn, want elke bocht is tijdverlies. Het impliceert dat ze dwars door natuurgebieden moeten , onder rivieren door en dat ze bij vele huiseigenaren toestemming moeten kopen om een aantal meters onder hun huis en hun erf door te trekken.


Alles moet zo rechtlijnig mogelijk want die ene vleugelslag van de kolibri, die ene milliseconde, gaat voor hen bepalen of ze eindelijk een zorgeloze toekomst tegemoet gaan of dat ze kleine krabbelaars zullen blijven. Vincent is de zakelijke, Anton is de nerd en elk zijn ze toegewijd in hun werk. Gezinsman Anton heeft meer te verliezen dan de alleenstaande Vincent en dat speelt een grote rol wanneer hij op zijn hotelkamer bezoek krijgt van hun beider voormalige werkgever. Die belooft het hen zo moeilijk mogelijk te maken, ze zal alles in het werk stellen om de heren in een zwart daglicht te plaatsen bij de FBI omdat het volgens haar niet alleen om bedrijfsspionage gaat maar ook om een gevaar voor het landsbelang. Terwijl Vincent met zijn bouwschoenen in de klei staat, probeert Anton de implicaties van de acties van zijn ex-baas te berekenen.

Met : Alexander Skarsgard, Jesse Eisenberg, Salma Hayek , Michael Mando

The Squid And The Whale - Noah Baumbach

The Squid and the whale op IMDb (7,3)
 The Squid and the whale op Moviemeter (3,40)

Tamelijk leuk echtscheidingsdrama. Ja, dat klinkt natuurlijk gek maar ik heb toch echt menigmaal geglimlacht om de perikelen rond het gezin Berkman. Dat ligt uiteraard aan de insteek van de prettig ontregelende regisseur Noah Baumbach, een lichtend voorbeeld van de Newyorkse school van indie-filmers. Goed te doen dus, deze inmiddels al weer 17 jaar oude film. 

Vader Bernard en moeder Joan Berkman zijn beide schrijvers. Vader lijkt enigszins over het hoogtepunt van zijn succes heen, terwijl moeder juist een rijzende ster is. De hooghartige vader heeft last van jaloezie, maar dat heeft - zo blijkt al snel - ook andere oorzaken: moeder heeft er de afgelopen jaren enkele relaties op na gehouden. 

Het punt is bereikt dat het niet langer gaat en ze beleggen een familiemeeting waarin ze hun twee zoons het slechte nieuws van de aanstaande echtscheiding gaan vertellen. De zoons blijken elk voor zich een van hun ouders de schuld te geven : de oudste zoon kiest opzichtig partij voor zijn vader, de jongste blijft een moederskindje. De afgesproken gedeelde voogdij blijkt in de praktijk lastig uit te pakken als steeds een van de twee niet bij de ouder van het moment aanwezig wil zijn. Bovendien merkt oudste zoon Walt dat zijn eerste stappen op het liefdespad ook gekleurd worden door de ervaringen die zijn ouders hem hebben voorgeschoteld. De jongste staat zelfs totaal op het punt te ontsporen door op veel te jonge leeftijd bij tijd en wijle alcohol te drinken en iets te nadrukkelijk zijn seksualiteit te ontdekken. 

Het regent stekeligheden, het gezin moet stevige golven trotseren om op zoek te gaan naar rustiger vaarwater. 

Met : Jeff Daniels, Laura Linney, Jesse Eisenberg , Owen Kline, William Baldwin, Anna Paquin

 FIN - song : Lou Reed - Street Hassle

Louder than bombs - Joachim Trier

Louder than bombs op IMDb (6,6)

Louder than bombs op Moviemeter (3,34)

Louder than bombs op Wikipedia

Nu we al lange tijd niets meer vernemen van die ene fameuze regisseur (hoe zou het inmiddels met hem gaan?) vervoegen we ons als filmliefhebbers somtijds bij het langzamerhand net zo imposante werk van zijn bijna-naamgenoot. Immers, Trier bouwt zo langzamerhand een ijzersterk oeuvre op dat tè goed is om op de planken te belanden. Daarom pakte ik deze weer een keer op: een loodzwaar verhaal (vrienden van mij zouden het afkeurend "arthouse" noemen) met een schitterend setje acteurs. Ga maar na: Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid, Amy Ryan, David Strathairn. Dit is an sich al voldoende om de film nog een keer te kijken maar als je daarbij ook nog eens door het verhaal gegrepen wordt, is dat bonus. Elf jaar oud inmiddels, maar nog volledig de bezichtiging waard.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Louder than bombs

FIN - song : Ola Flottum - Louder than bombs 

Cafe Society - Woody Allen

Cafe Society op IMDb (7,1)

Van mij mag ie nog jaren doorgaan. Het zal niet allemaal even hoogstaand zijn wat Woody Allen de laatste jaren maakt, maar de man is zonder twijfel een begenadigd verteller. Ook deze film is weer een verhaaltje wat je in twee minuten aan de mensen kunt uitleggen, maar Allen gebruikt de volledige duur van de film om zijstapjes te maken, om karakters uit te tekenen en om zijn bekende tongue-in-cheek humor los te laten op de dialogen. Niks verrassend, maar wel onderhoudend.

Bobby is een jongeman die in de vroege jaren van de vorige eeuw van New York naar Hollywood verhuisd. Zijn oom heeft daar een uitstekend lopend managementbureau van grote filmsterren, die heeft vast wel werk voor zijn kleine neefje.
Inderdaad krijgt hij na enig aandringen een taak, waarbij hij ingewerkt wordt door de bevallige secretaresse Vonnie. Bobby ontwikkelt gevoelens voor haar,  maar ze houdt af omdat ze al "involved'  is. Langzamerhand blijkt wie haar verkering is: Vonnie doet het met haar baas.
Als zij de keuze moet maken tussen de twee mannen, kiest ze voor de luxe en de zekerheid. Waarop Bobby teleurgesteld terugkeert naar New York. Daar bekwaamt hij zich in het managen van een nachtclub, een waarvoor zijn broer de dubieuze financiering verzorgt.
Bobby bouwt een nieuw leven op, trouwt en wordt vader maar de oude gevoelens slijten niet. Zeker niet als Vonnie plots met haar partner verschijnt in zijn nachtclub. De twee blijken nog steeds goed met elkaar te kunnen praten. En meer. Maar ach, ze zitten beiden verstrikt in andere verplichtingen.

Met oa: Jesse Eisenberg, Kirsten Stewart, Steve Carell

The Double- Richard Ayoade

The Double op IMDb
Bijzonder knap gemaakte surrealistische thriller.
Doorgaans een genre waar ik niet heel erg warm van word, maar bij deze zat ik er he le maal in. Komt vooral door het zeer knappe script , maar zeker ook door het schizofrene spel van Jesse "Zuckerberg" Eisenberg. Die legt een gespletenheid in zijn acteerwerk waar ik diep de pet voor afneem.

De film is vormgegeven in een jaren 50/60 stijl, wat bijdraagt aan het vervreemdende gevoel dat de kijker krijgt.
Simon James leeft in een totalitaire staat, waarbij de machthebber ("De Kolonel") het volk controleert door zoveel mogelijk data over ze te verzamelen (het verhaal is een boekverfilming van Fyodor Dostojewski, snapt u). Simon werkt al een jaar of zeven voor de instantie die de data verzamelt, hij is briljant in zijn werk doch niemand ziet het.
Feitelijk is hij onzichtbaar, niemand merkt hem op , dagelijks wordt hij als bezoek ipv als medewerker gescand. Onzekerheid troef, hij zou graag anders willen maar het werkt niet. Hij durft ook het leuke meisje van de kopieerafdeling (Mia Wasikowska) niet aan te spreken.

Alles verandert als er een nieuwe medewerker binnenkomt , die direct gloreert. Zijn naam? James Simon. Zijn uiterlijk? Identiek aan Simon James. Is Simon dan de enige die dat ziet? Valt het anderen niet op dat de nieuweling "zijn gezicht gestolen heeft"?
Hij legt contact met de man en probeert van hem te leren hoe hij vlotter en opvallender kan worden. Dat gaat niet vanzelf. Sterker nog: het lijkt allemaal mis te gaan als de baas pocht over de werkzaamheden van de nieuweling, als het kopieermeisje valt voor de avances van de nieuweling, als.... alles erop wijst dat de ander gewoon "zijn betere ik" is.

Schitterend vervreemdend, ik ben onder de indruk van de uitwerking van deze film.