The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

The Fabelmans - Steven Spielberg

The Fabelmans op IMDb (7,7)
 The Fabelmans op Moviemeter (3,41)

Vermoedelijk ben ik een atypische filmkijker. Ik ben lang niet zo lyrisch over het oeuvre van Steven Spielberg als menigeen die ik over film spreek (en dat zijn er nogal wat). Ik vind veel van zijn werk te zoetsappig, meer suikerspin dan harde noten. Misschien had ik er niet zo in moeten gaan, maar ik kwam toch weer met datzelfde gevoel de zaal uit (waarbij ik overigens ook weer werd tegengesproken door een filmhuis-collega die het als "dat was wel weer een toppertje" kwalificeerde). Zoveel mensen , zoveel smaken, maar ik zag de Oscarlawine er niet aan af. Ik miste overtuigend acteerwerk, zelfs kanonnen als Michelle Williams en Paul Dano speelden te zeer voorgeprogrammeerd. Jammer, maar gelukkig zie ik veel anderen ervan genieten. Want het gaat hier wél over film, he. Over film-in-film zelfs. 

Het biografisch getinte verhaal is magertjes. Sam is een opgroeiende joodse jongen die zijn ouders ongelukkig ziet zijn met elkaar (aan de buitenkant is alles oke, maar hij weet van diepere lagen). Vader is bezig met een imposante carrière, waarvoor ook enkele malen verhuisd zal moeten worden. Moeder wordt daarbij diep ongelukkig omdat ze daardoor huisvriend Bennie moet achterlaten. Nou ja, huisvriend, er broeit van alles tussen hem en haar maar het komt niet tot wasdom.

Sam stort zich al vroeg op het maken van filmpjes : de hele vriendenkring wordt ingeschakeld om zijn scripts tot leven te brengen, ook zijn zusjes mogen regelmatig opdraven. Wanneer het gezin in Californië terecht komt, gaat Sam een doodongelukkige highschool-periode tegemoet. Totdat...totdat hij toch weer besluit om de camera eens op te pakken.

"The Fabelmans" is opgezet als ode aan de magie van het witte doek. En dat kan ik als filmliefhebber natuurlijk alleen maar toejuichen. 

Met : Gabriel LaBelle , Michelle Williams, Paul Dano, Seth Rogen

FIN - song : Sacha Chaban - Not in your control

Long shot- Jonathan Levine

Long shot op IMDb (6,8)
Heerlijk niemendalletje met behoorlijk veel grappige momenten. We hadden de juiste voorbereidingen gedaan (zonnig biertje in de achtertuin) om deze film goed te kunnen ondergaan. Echt leuk, zo ervoeren wij, en dat is tegenwoordig al heel wat waard. Niet alle Amerikaanse humorfilms ervaar ik als grappig, maar deze deed het goed bij mij. Tongue-in-cheek humor, meer doordenkgrappen dan poep-en-pies.

Charlotte Field is een ambitieuze BuZa-minister in de VS, die vast van plan is voor het presidentschap te gaan. Voor haar campagne richt ze zich op een wereldwijd milieuplan waarbij het speerpunt het vergaren van buitenlandse steun is , zodat noch de kiezer noch de partij om haar heen kan.
Fred Flarsky is een wat morsige journalist die weliswaar spraakmakende reportages schrijft, maar dat voor de verkeerde kranten doen. Wanneer zijn krant wordt overgenomen door de hyperfoute magnaat Wembley en diens allesverslindende mediaconglomeraat, neemt hij subiet ontslag. Zijn eer te na, geen haar op zijn hoofd die er aan denkt om voor deze glibber te gaan werken.

Wanneer Fred en Charlotte onafhankelijk van elkaar op een vernissage belanden, blijken ze elkaar te kennen van vroeger. Ooit was Charlotte Fred's oppas, zij blijkt veel meer van haar ambities te hebben waargemaakt dan de slimme doch slome Fred. Charlotte hoort wat Fred zoal bezighoudt en verdiept zich in zijn artikelen. Ze besluit hem in te huren voor haar campagne, juist zijn prikkelende en rake schrijfstijl kan voor haar de deuren openen. Maar ja, dan moet Fred zich gaan aanpassen en richten op de mores van Washington, het zal lastig zijn hem zijn gedrag af te leren. Wat ook al niet helpt, is dat de twee elkaar plots meer dan sympathiek blijken te vinden.

Met : Charlize Theron, Seth Rogen , June Diane Raphael, Bob Odenkirk , O'Shea Jackson Jr.

Steve Jobs - Danny Boyle

Steve Jobs op IMDb (7,2)
Irritante film over irritante man. Anders dan de eerder gemaakte biopic met Ashton Kutcher komt in deze film de onhebbelijkheid van een lastige man naar voren. Een man met wie het onmogelijk samenwerken is, met wie elk gesprek een discussie wordt en die vol rancune in het leven staat.
Uiteraard is dat een keuze van de regisseur, het hoeft niet per se waarheidsgetrouw te zijn maar er bestaan natuurlijk wel veel van dit soort verhalen over de man die de computerwereld een ander aanzien gaf.

We volgen Jobs tijdens drie belangrijke productpresentaties door de jaren heen, van de Macintosh in 1984 naar vijf jaar later de Next-kubs en tenslotte negen jaar later de iMac. Bij alle drie deze momenten staat iedereen stijf van de stress, hetgeen snibbige reacties oplevert in alle gesprekken. Jobs trapt wild om zich heen, zelfs naar de mensen die hem op dat moment nabij staan en hem proberen bij te staan. Zijn eeuwigdurende assistente is Joanna (Kate Winslet) die kalm doch accuraat haar baas blijft wijzen op zijn verplichtingen , zowel richting collega's als richting zijn zelfverklaarde vriendin en dochter. Zijn mede-oprichters Steve Wozniak en Andy Hertzfeld krijgen er van alle kanten van langs, lopen om die reden ook bij hem weg maar blijven door de jaren heen toch betrokken bij het genie van Jobs. Ze verwijten hem dat hij met alle eer gaat strijken terwijl zij toch echt de lichaamsdelen en de programmering van de apparaten hebben gedaan. Uiteraard erkennen ze wel de brille van het ontwerp en de denkwijze van Jobs, reden dat ze steeds blijven geloven in de moeilijk te slijten apparaatjes. Want dat mogen we dan nu allemaal redelijk vergeten zijn, maar de eerste bedenksels van Jobs waren geen commercieel succes. Slechte verkoopcijfers leidden tot ruzie met de zakelijke leiding, tot ontslag van Jobs zelfs die er jaren later toch weer bijgehaald wordt omdat goede programmeurs nog niet per se goede computers maken. En tussendoor speelt steeds maar weer de strijd die Jobs heeft met het meisje Lisa, die wel of niet zijn dochter is.
Ik werd er niet blij van. Was al nooit een Apple-man, maar deze film zou me er zeker niet voor gewonnen hebben. Pas aan het eind van de film komt er enige menselijkheid in de nerveuze en argwanende man naar boven. Hetgeen overigens niet zegt dat de film nou slecht is: Michael Fassbender speelt ijzersterk en ook Winslet laat zich weer eens van haar gedegen kant zien.

Met : Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels, Michael Stuhlbarg

The Disaster Artist - James Franco

The Disaster Artist op IMDb (7,5)
Schitterende film. Pijnlijk grappig, bij vlagen over the top. Onwaarschijnlijke acteerprestatie van James Franco, onmogelijk om niet voor deze rol te vallen.

Greg wil het gaan maken in Hollywood. En daar heeft hij veel voor over. Hij ontmoet Tommy, een vreemdeling met hetzelfde ideaal. Samen trekken ze naar de filmstad , samen proberen ze kleine opdrachtjes binnen te harken. Greg is een goed uitziende jongen, met kleine stapjes lukt het hem om her en der voor de camera te staan. Tommy echter ziet elke deur voor zich dicht slaan. Niet zo gek als je bedenkt dat hij gespeend is van elk talent, hij is helaas de enige die dat zelf niet in ziet.
Uiteindelijk weet Tommy overtuigend aan Greg duidelijk te maken dat de enige manier om het echt te maken in deze bizarre maatschappij er eentje is van zelfdoen: Tommy besluit een script te schrijven en dan maar zelf de film te gaan maken.
Ze vinden een aantal acteurs bereid, ze investeren en gaan van start. Al snel blijkt dat Tommy de hele crew op de zenuwen werkt door zijn afwijkende meningen en dito houding. Maar toch: de film komt er. In grote spanning wachten de heren af hoe de ontvangst is. De zaal zit vol, het licht gaat uit en het doek gaat leven.

Met : James Franco, Dave Franco, Seth Rogen

Take this Waltz- Sarah Polley

Take this Waltz op IMDb (6,6)
Michelle Williams heeft vaak een wat droevige uitstraling. Ik weet niet hoe, maar het zit in haar gezicht en in haar blik. In deze film heeft ze er overigens alle reden toe, want ze zit overhoop. Overhoop met zichzelf maar ook overhoop met een verscheurende positie tussen twee liefdes.
De ene is haar man, een prachtige goeie sul (gespeeld door Seth Rogen) : hij is zachtaardig, fluistert lieve woordjes en is zorgzaam. Maar: hij heeft moeite met intimiteit. Na al die jaren heeft hij nog steeds moeite met toenaderingspogingen van zijn vrouw, hij benadert het leven vaak iets te serieus.
De andere is de overbuurman, die Margot (Williams) ontmoet op een reis en die tot haar verbazing met haar meereist tot in de straat. Doordat ze die reispartner zo nabij weet, gaan haar heimelijke gedachten plots ook die richting op: hij is dus wél een man die luistert en praat en die amicaal doet en die benaderbaar is en....die langzamerhand ook blijk geeft van zijn liefde voor haar.
Hij doet geen toenaderingspogingen maar vertelt haar wel wat hij met haar zou doen áls. Beiden beseffen dat ze aan een onmogelijke missie bezig zijn en nemen een besluit: over 25 jaar, op die plek waar ze elkaar op reis hebben ontmoet. Als ze dan nog zoveel voelen voor elkaar, zal de ontmoeting daar de ontlading zijn van jarenlang opgebouwde spanning.
U snapt: het wordt voor Margot een onmogelijke opgave om zich neer te leggen bij die ingelaste pauze. Het dreigt allemaal al veel eerder mis te gaan.

The Interview - Evan Goldberg/Seth Rogen

The Interview op IMDb (6,6)
Natuurlijk is het allemaal plat en eendimensionaal van opzet. Maar zo godsliederlijk droevig als deze titel aan me doorverteld was, was het ook weer niet.

TV-redacteur droomt van grotere daden dan het dagelijkse shownieuws waar ie mee bezig is. Het moet ultiem, er moet een programma gemaakt worden dat de hele wereld wil zien. Samen met de gladde presentator van zijn show beraamt hij het stoute plan: ze vragen de Noordkoreaanse opperbaas Kim Jong-Un of hij een interview wil afgeven voor US Television, om zo zijn kant van het bevooroordeelde verhaal te vertellen.
Wat blijkt? Uiteraard is zijne doorluchtigheid een fan van diens show. Hij blijkt de presentator graag te willen ontmoeten. Ze proberen een afspraak te regelen maar voor ze het weten intervenieert de CIA. "ALS jullie daar al binnenkomen, dan zijn jullie als VS-burger verplicht de leider naar de andere wereld te helpen".
Er is wat overtuiging nodig maar de mannen gaan het aan. Ze gaan voor de dubbelslag: eerst het spraakmakende interview en dan tenslotte de subtiele spionagemoord op de leider.

Hoe zal ik het zeggen: het loopt anders. Er ontstaan vriendschapsgevoelens, de redacteur ontmoet een lekker Koreaans wijf en krijgt wroeging. Hoe houden de klemgezette tv-mannen beide partijen nu te vriend?