Michelle Williams heeft vaak een wat droevige uitstraling. Ik weet niet hoe, maar het zit in haar gezicht en in haar blik. In deze film heeft ze er overigens alle reden toe, want ze zit overhoop. Overhoop met zichzelf maar ook overhoop met een verscheurende positie tussen twee liefdes.
De ene is haar man, een prachtige goeie sul (gespeeld door Seth Rogen) : hij is zachtaardig, fluistert lieve woordjes en is zorgzaam. Maar: hij heeft moeite met intimiteit. Na al die jaren heeft hij nog steeds moeite met toenaderingspogingen van zijn vrouw, hij benadert het leven vaak iets te serieus.
De andere is de overbuurman, die Margot (Williams) ontmoet op een reis en die tot haar verbazing met haar meereist tot in de straat. Doordat ze die reispartner zo nabij weet, gaan haar heimelijke gedachten plots ook die richting op: hij is dus wél een man die luistert en praat en die amicaal doet en die benaderbaar is en....die langzamerhand ook blijk geeft van zijn liefde voor haar.
Hij doet geen toenaderingspogingen maar vertelt haar wel wat hij met haar zou doen áls. Beiden beseffen dat ze aan een onmogelijke missie bezig zijn en nemen een besluit: over 25 jaar, op die plek waar ze elkaar op reis hebben ontmoet. Als ze dan nog zoveel voelen voor elkaar, zal de ontmoeting daar de ontlading zijn van jarenlang opgebouwde spanning.
U snapt: het wordt voor Margot een onmogelijke opgave om zich neer te leggen bij die ingelaste pauze. Het dreigt allemaal al veel eerder mis te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten