Shadow Dancer - James Marsh

Shadow Dancer op IMDb
Oorlogsfilms heb je er in soorten en maten. In ons land zijn we nogal gepreoccupeerd met WO-II, Amerikanen hebben dat met Vietman. Ikzelf heb de meer virtuoze varianten gezien als ze handelden over het Ierse conflict: de British occupation, de riots in Belfast en omgeving. Het heeft een aantal knappe films opgeleverd.

Degene die ik hier beschrijf , is van het ingetogener soort. Weinig schieten en opstanden, maar de "Troubles" zijn overal aanwezig.
Collette, een jonge Ierse moeder, zit in een web van verzetsfamilies. Haar broertje is jaren geleden door de bezetter vermoord, haar broers hebben dat blijkbaar opgevat als uitnodiging tot wraak. Collette wordt gedwongen mee te doen, terwijl ze liever thuis een goede moeder voor haar kind wil zijn.
Ze wordt uitgekozen om een aanslag op de Londonse metro te moeten uitvoeren. Aanslag mislukt, Collette wordt gepakt maar de good cop van dienst ziet haar worsteling. Hij biedt haar een uitweg: lever ons de breinen achter dit verhaal en jij gaat voorgoed vrijuit, nieuwe identiteit en al.
Lijkt an offer you can't refuse, maar wat als die breinen nou net je broers zijn?

Er ontspint zich een boeiend verhaal, dat tot en met de aftiteling ruimte voor interpretatie open laat. Wie is goed, wie is slecht? En wie gaf nou eigenlijk welke opdracht?

La vie d'Adèle - Abdellatif Kechiche

LA vie d'Adele op IMDb
Cinema zoals het hoort: mooi in beeld gebracht drama , heftig en confronterend verhaal en een nietsverhullende eerlijkheid en openheid van de actrices. Hier wordt letterlijk het snot voor de ogen gespeeld, ik was fors onder de indruk. Tuurlijk, de film duurt lang (maar wordt nergens langdradig). Tuurlijk, de film is expliciet (maar het overdadige naakt is eerlijk en functioneel).
Dat je hiervan bij vlagen ongemakkelijk in je stoel zit, vind ik alleen maar een aanbeveling. Mijn inziens is deze film een terechte Palm-winnaar geweest , eerder dit jaar.

Adèle is een pronte scholiere die haar leergierigheid ook buiten de klaslokalen toepast. Ze is nieuwsgierig naar de wereld en naar de liefde. Korte flirts met jongens van school , ze doet het wel maar het beklijft niet.
Dat wordt anders als ze op straat de opvallende verschijning Emma ontmoet: blauw geverfd haar, brutaal openlijk lesbisch. Deze ontmoeting kan Adele maar niet uit haar hoofd krijgen. Ze gaat op zoek en jawel, in een van de lokale homobars treft ze Emma.
Dit is het begin van een heftige relatie, die de kijker in al haar facetten voorgeschoteld krijgt. Genegenheid, lust, wellust, groei, ruzie, explosiviteit: alles zit erin.

Zonder het verhaal hier al te veel uit de doeken te doen, wil ik hierbij een applaus verlenen aan de regisseur die de tijd neemt om het verhaal werkelijk schitterend in beeld te brengen. Letterlijk dicht op de huid gefilm, het maakt de confrontatie alleen maar groter en duidelijker. En het kan niet anders of er is een mega-carrière aanstaande voor de ontwapenende Adèle Exarchopoulos: wat een weelderige beauty, wat een acteertalent, wat een moed. Prachtig, hier gaat de filmwereld nog veel lol aan beleven.

U snapt: ik schuif deze titel alvast door mijn groslijst voor de top10 films van dit jaar.

Breaking and entering - Antony Minghella

Breaking and entering op IMdb
Tv-filmpje op de Belg om de nachtrust nog even uit te stellen. En omdat ik Juliette Binoche in geen enkele film kan weerstaan natuurlijk...

Succesvol archtitectenbureau trekt in nieuw kantoor. 2 x in heel korte tijd wordt - van boven af - ingebroken, alle laptops en dure apparatuur verdwijnen. De kruimeldief in dienst van de bende kan geen afstand doen van de mooie Apple en gaat er op neuzen. Een van de 2 architecten gaat avond aan avond posten bij kantoor om te kijken of de daders terugkeren. Succes!
Hij achtervolgt de kruimeldief en duikt in diens privé-leven. Om te beginnen in dat van diens prettige moeder, een gevluchte Servische die een eerlijk leven probeert op te bouwen. Dat komt mooi uit, zijn eigen privé is nogal een rommeltje.
Iedereen verwart alles met elkaar: goed en slecht, eerlijk en oneerlijk, lliefde en lust.

Niet overdreven goed, maar voor een paar uurtjes op de bank prima onderhoudend. En Binoche...ach, Binoche..

La prima cosa bella - Paolo Virzi

La Prima Cosa Bella op IMDb
Jammer van de overtypering: ik heb heel veel Italiaanse films gezien. In veel van die films zit een overdreven Italiaans typetje: iemand die continu aan het woord is, té druk doet en praat. Omdat die mensen nu eenmaal in het echt voorkomen , óók in Italië. Bij de film van gisteravond ( La prima cosa bella a.k.a. the First Beautiful Thing) zaten er een beetje teveel van die rollen in. Terwijl dat niet nodig was.  Het verhaal werd, lopende de film, steeds aangrijpender en dramatischer en ik had achteraf een heel ander gevoel dan in het begin van de film: ik vond m tóch goed, ik vond m tóch indringend. Blijkbaar moet de kijker eerst even door die drukte heen.

Anna is een jonge en onstuimige moeder in een klein Toscaans plaatsje. Haar man ruziet en ruziet, uiteindelijk loopt ze weg met de kinderen. Om in haar brood te voorzien neemt ze kleine filmrollen aan, hetgeen haar direct een dubieuze, want hoerige, naam geeft in haar oude omgeving.
De kinderen worden derhalve heen en weer getrokken tussen haar en haar voormalige familie.
De film start op het moment dat zoonlief door dochterlief gewaarschuwd wordt dat la mamma een hospice betreden heeft wegens haar terminale ziekte. Gaandeweg krijgen we een beeld van het gezin: waarom is de zoon een labiele junk en waarom is de dochter direct blijven plakken aan de eerste liefde, die allang geen liefde meer is?

Zoals gezegd: de som der delen is ruim voldoende, maar je moet af en toe wel even doorbijten.

The five-year engagement - Nicholas Stoller

The five-year engagement op IMDb
U moet het schrijver dezes maar vergeven: op het werk ging het niet vanzelf gister, ben daarna rechtstreeks de sportschool ingedoken om anderhalf uur alles van me af te worken, rondje sauna toe. Die verzameling maakte dat ik gisteren geen enkele weerstand meer bood toen ik na het late eten alsnog op de bank plofte en de filmzender aan zette. Deze.

Stelletje lijkt bestemd voor elkaar, totdat zij aan de andere kant van de VS een baan aangeboden krijgt op een universiteit. Hij gaat mee maar vindt z;n draai niet. Zij koestert zich in de lovende aandacht van de professor. Langzaam groeien de 2 uit elkaar, wat niemand van de familie en de vrienden begrijpt: "jullie kunnen niet zonder elkaar".
Hij verhuist terug en vindt een jeugdige seksverslaafde dame, zij knoopt een relatie aan met haar baas. Maar beiden vinden het niet "the real thing".

U mag zelf de uitkomst raden, ik heb in de tussentijd het hele internet uitgelezen en kon desondanks het verhaal volgen. En uiteraard heb ik enkele malen steels gekeken naar de niet onprettige aanwezigheid van mevrouw Blunt. Laat me dat het lichtpuntje van de film noemen.

House at the end of the street - Mark Tonderai

House at the end of the street op IMDb

Nieuwe buren! Elissa verhuist met haar moeder van het levendige Chicago naar een klein ingeslapen provinciestadje. Prachtig huis, bosrijke omgeving: helemaal mooi.
Helemaal, behalve dat huis daar verderop. Daar is jaren geleden een dubbele moord gepleegd: dochter bracht op bloedige wijze haar ouders om. Niemand komt daar meer, niemand heeft contact met de zoon des huizes die er ondanks alles toch is blijven wonen.
Elissa is een genadige dame en krijgt bij toeval een lift van deze buurjongen. Even flitst door haar hoofd wat er allemaal aan waarschuwingen zijn geuit over huis, buurt en jongen. Maar ze stapt in.
De jongen blijkt reuze aardig en komt een beetje tot ontbolstering, al ligt dat ook aan de hoge mate van appetijtelijkheid van zijn nieuwe buurmeisje. Gaandeweg versoepelt het contact en bezoekt Elissa het huis waar zoveel gebeurd is. En waar nog steeds een vreemd sfeertje hangt.
Haar stadgenoten vragen zich af waar ze zich in begeeft...

Ik keek deze film samen met de dochters op de bank, hetgeen een goede test bleek om te kijken hoeveel spanning ze aankonden. Want hoe verder de film verloopt, dat moet u zelf maar gaan zien, maar het werd nog wel knap spannend en we werden menigmaal op het verkeerde been gezet.

Plan C - Max Porcelijn

Plan C op IMDb
Veel van de Nederlandse B-films laat ik rustig lopen in de bioscoop, ik krijg later nog kans genoeg om m via tv te bekijken. En dan heb ik in de tussentijd de kans om te inventariseren of het wel wat voor me is. Deze titel werd bij mij toch aanbevolen als 'hij is veel leuker dan je vooraf denkt" .
Ik proberen!

Welnu, het viel me tegen. Matig acteerwerk van Ruben van der Meer als moeizame politie-agent/kruimeldief . dat is het eerste dat opvalt. Ton Kas en Rene van t Hof voldoen aan de eisen, al is dat vooral een uitstekende vorm van typecasting. Plot is magertjes , maar kan bij vlagen als leuk worden opgevat.

Ronald is een politieagent met geldproblemen (gokschulden). Als zijn crediteuren de touwtjes wat strakker bij hem aantrekken, moet hij wel een plan maken om het geld terug te betalen en daarmee z'n ex-gezin te beschermen. Plan wordt om twee kompanen een pokertoernooi te laten overvallen en de inleg mee te jatten. Hijzelf neemt - ter alibi- deel aan het toernooi. Geen geweld, alleen geld pikken.

Het gaat mis en zo. Er vallen doden. En vervolgens krijgen de planmakers zelf onderling mot. En dat leidt weer tot een ander plan.