maandag, november 21, 2016

Toni Erdmann - Maren Ade

Toni Erdmann op IMDb (8,2)
Hoe raar wil je het hebben? Als je me vooraf verteld zou hebben dat ik naar een tragikomische poppenkast zou kijken met verklede acteurs met valse tanden en pruiken, dan weet ik niet of ik m wel had willen zien. Echter: deze film was me van dusdanig veel kanten aangeraden dat ik hem wel moest zien. Iets te lang soms, maar zeer zeer onderhoudend en een heel sterk einde, ben blij dat ik hem ben gaan zien.

Een verstoorde vader-dochter-relatie, dat is de kern van dit verhaal. Vader doet iets onbestemds als pianoleraar en medewerker van een middelbare school, maar dochter gaat sky high in de wereld van het harde zakendoen. Ze werkt als expat in Roemenie, is bezig met een project voor een grote bouwondernemer om massa-ontslag te genereren en dat zo geruisloos mogelijk te laten verlopen. Echter, de deal is nog niet helemaal beklonken en ze is dan ook onaangenaam verrast door het plotseling opduiken van haar vader. Die wil weten hoe het met zijn dochter gaat, waarom hij niks hoort.
Ze heeft weinig tijd voor hem en hij lijkt, na wat korte ontmoetingen met haar , haar vrienden en haar collega's weer terug te reizen naar Duitsland. Lijkt. Want plotseling duikt hij op de vreemdste momenten op: als Ines met vriendinnen in een restaurant zit, als Ines een zakelijke delegatie door kantoor begeleidt et cetera. En steeds is vader daarbij verkleed: vals gebit in en rare pruik op, hij doet zich voor als mental coach. Wat volgt is een reeks ongemakkelijke verhandelingen, waarbij Ines steeds in een conflictsituatie terecht komt. Moet ze nu het spel meespelen of moet ze kiezen voor haar zakelijke wereld, die aan alle kanten net zo nep is als de vermomming van paps?
U snapt, het kan maar twee kanten op: het wordt óf loutering óf het wordt catharsis. Trek daar maar even 2,5 uur voor uit.

Sandra Hüller , die we kennen van Requiem en van Brownian Movement, speelt de sterren van de hemel. Top acteerwerk.

Met oa Sandra Hüller, Peter Simonischek
  

woensdag, november 16, 2016

Knielen op een bed violen - Ben Sombogaart

Knielen op een bed violen op IMDb (5,8)
Over nut en onnut van boekverfilmingen. Voor de schrijver is het een groot goed, dunkt me, als zijn boek dermate goed of succesvol is dat het een verfilming krijgt. Maar voor de lezer respectievelijk de kijker is het maar zeer de vraag of het beeld dat de schrijver wenst te scheppen, kan worden getransporteerd naar het grote doek. Dat kan uiteraard lukken, neem de intense verfilming van "Tonio".
Maar ja, Barry Atsma is geen Pierre Bokma en Noortje Herlaar is geen Rifka Lodeizen. Ik las beide boeken (toegegeven, ik was al meer onder de indruk van AFTH omdat zijn weelderige stijl mij lokt) , helaas heb ik bij deze de platte toevoeging "ik vond het boek beter". Wat mij betreft is de film te karikaturaal, is het toch niet oninteressante onderwerp 'religie' hier teveel gevisualiseerd als een bende potsierlijk geklede slechterikken met een aktentas.

Hans Sieves is bloemenkweker. En een tamelijk armlastige. Het is , zo kort na de oorlog, sappelen om het bedrijf en het gezin de kop boven water te laten houden. Een tweede kind op komst , de toekomst ziet er ondanks alles weelderig uit. Maar dan slaat het noodlot toe: het kind overlijdt bij geboorte en al snel staan er allerlei christelijken op de stoep. Zij weten Hans wijs te maken dat het leven in dienst staat van godsvruchtigheid, van vrees voor de toorn van de hemelse heer. Anders gezegd: anders moet meer bidden, moet meer lijden, moet minder het aardse leven leiden en stichtelijker denken. Dat gaat eerst heimelijk ( hij verstopt zijn boeken in de bloemenkas) maar al snel komen de partners tegenover elkaar te staan.
Lijdzaam ziet zijn vrouw dat Hans steeds meer in de ban komt van het groepje griezelige gelovigen dat offer na offer van hem vraagt. Ten helle gedoemd, zij allen.

Het is mij te klungelig. Zelf kom ik uit een gezin en een regio dat de straffe hand van de kerk heeft ervaren. Dus ik had het allemaal interessant kunnen vinden. Maar het komt er niet uit.

Met : Barry Atsma, Noortje Herlaar, Marcel Rensema

zondag, november 06, 2016

Perfetti Sconosciutti - Paolo Genovese

Perfetti Sconosciuti op IMDb (7,7)
Onweerstaanbaar Italiaans. Veel gebaren, veel theater, veel gesprekken en veel verontwaardiging. Wat ontzettend lekker vind ik dat toch. Heel begrijpelijk vind ik het als mensen niks hebben met deze vorm van cinema, maar ik kan er wel wat mee.
De gehele film (nou vooruit, 98 procent) speelt zich in een huiskamer. Zes vrienden gaan dineren, ze wachten nog op het vierde stel. Daarvan blijkt alleen de man te komen, hij verontschuldigt zich dat zijn partner koorts heeft en niet kan komen.
De vier mannen zijn jeugdvrienden en trekken - nu allemaal om en nabij de 40- nog steeds met elkaar op.
Tijdens het diner komt het gesprek op de allesbepalende rol van de mobiele telefooon, `de zwarte doos van ons bestaan´. Wat ze zich afvragen is of iedereen elkaar echt wel zo goed kent, of ie niet geheimen heeft voor de partner en/of de vriendengroep. En hoeveel van die geheimen zich dan in die contactuele wereld van die telefoon afspelen. Ze nemen een besluit.
Deze avond gaan alle smartphones op tafel en iedereen zal alle binnenkomende berichten publiekelijk delen. Apps en berichten zullen worden voorgelezen, gesprekken gaan op de speaker.
Dat gaat eventjes goed. Dat snapt u. Truth or dare.
Al snel begint het : gedraai, uitvluchten, twijfelachtige motivaties, vragen, onbegrip, boosheid, leugens, ruzies. Binnen het hele tijdsbestek van dit diner komen er zeer openhartige dingen aan het licht, staan relaties op springen en ontpoppen sommigen zich tot het lichtend voorbeeld dat niemand eerder in ze zag. Kennen de vrienden elkaar nou te goed of kennen ze elkaar nou juist totaal niet?

Prachtig, prachtig. Relatiefilms, praatfilms. Gotta love ´em. En ik ben fan van Alba Rohrwacher.

Met oa : Alba Rohrwacher , Giuseppe Battiston, Anna Foglietta

zaterdag, november 05, 2016

Beyond sleep - Boudewijn Koole

Beyond sleep op IMDb (6,6)
Moeizame film. Waarmee niet gezegd is dat de film niet interessant of niet goed is. Nee, het is meer dat ie een moeizaam verhaal vertelt, deze WF Hermans-boekverfilming.
Alfred is een zonderlinge man. Geoloog. In zichzelf gekeerd, meervoudige persoonlijkheid-achtig. Continu in gesprek met zichzelf, maar blijkbaar nog constanter in gesprek met zijn overleden vader. Hij heeft wat te bewijzen.
De film speelt zich bijna in zijn geheel af in het Noorse fjorden- en bergengebied waar hij heentrekt om onderzoek te doen naar de aanwezigheid van kraters. Niet zomaar kraters , nee , ze moeten aantoonbaar zijn ontstaan door inslagen van meteorieten. Ooit publiceerde zijn vader, een vooraanstaand geoloog, daarover en Alfred wil zijn werk afmaken en nader onderzoek publiceren.
Alles wijst erop dat hij daarin niet zal slagen: de lange wandeltocht die hij ervoor moet ondernemen toont dat hij voor ontberingen niet geschikt is. De drie begeleiders die met hem meelopen zijn in alles fitter, opener , ruimdenkender en beter voorbereid. Elke dag, elke tocht blijkt Alfred achterop te raken, vast te lopen in drassige velden, problemen te hebben met apparatuur en zich slecht te kunnen aanpassen aan de eisen van de natuur. Uiteindelijk blijft hij alleen over met een Noorse bioloog, die vastbesloten is hem naar zijn doel te begeleiden. Maar lukt dat Alfred allemaal wel op tijd? Bezwijkt hij niet aan de natuurwetten voordat hij zijn doel bereikt?

Als het spel en het verhaal je niet aanstaan, is er nog een USP die het de moeite waard maakt deze film te bekijken: de natuurbeelden zijn onnavolgbaar mooi. Man man man, wat is het daar prachtig.

Met Reinout Scholten van Aschat ,  Jakop Ahlbom

The Wannabe - Nick Sandow

The Wannabe op IMDb (5,1)
Mislukte film, wat mij betreft. Omdat ik niet weet of de regisseur nou een pastiche wilde maken op de maffiafilm of juist een maffiafilm zelf. Hoe dan ook, het rolt en het slentert en het is amateurisch.
Nogmaals, ik weet het niet. Het kan echt zijn dat de regisseur de bedoeling heeft gehad om te laten zien hoe doorzichtig die wereld in elkaar zit en hoe makkelijk het uiteen kan vallen.

Anyways, de film draait om Thomas. Een jong ventje in een flitsend pak en trots bezitter van een fout snorretje. Hij is vast bijwoner van het proces tegen John Gotti, de grote maffiakoning van New York in de jaren 80 en 90. Thomas droomt van een belangrijke rol in de organisatie van Gotti, ziet een voorbeeld in hem zelfs. Zelf is ie armzalig bloemist , veel liever ziet hij zichzelf als man met gouden ringen en grote bolides met aan zijn arm een wulpse golddigger.
De organisatie ziet hem niet staan en dus moet hij zelf zijn naam vestigen. Het lukt hem inderdaad om een dame te vinden die iets ziet in zijn carriereplannen en samen bereiden ze een reeks overvallen voor. Als hij maar steeds de gokhallen van de maffiosi binnenvalt en hen van hun dollars berooft, dan moet hij toch een naam opbouwen van gevreesd gangster, zo is zijn motto.

Ik weet niet of u liefhebber bent van het genre. Nog minder weet ik of ik u deze dan moet aanbevelen. Ik vind het wannabe-all-over.

Met Vincent Piazza, Patricia Arquettte

The Third Side Of The River (La Tercera Orilla) - Celina Murga

Third side of the river op IMDb (6,0)
Lome vertelling maar zeer zeker een indringend verhaal. Af en toe ga ik er eens voor zitten, voor de Zuidamerikaanse cinema. Ze zijn niet allemaal even geslaagd maar af en toe zit er een tussen die ik zeker kan waarderen. Het is wat mij betreft een totaal afwijkende manier van vertellen ten opzichte van de westerse verbeelding van film. Veel kleiner is het verhaal terwijl de emoties veel meer uitvergroot zijn.
Bij Nico, de hoofdpersoon van deze fil, komt die emotie pas later in de film tot uiting. Maar iedereen kan zien dat het broeit en borrelt. Hij is adolescent, jongvolwassen zo u wilt. Voorbestemd om als aankomend arts in het laboratorium van zijn succesvolle vader aan het werk te gaan. Vader maakt graag een man van hem maar als er iets is waar Nico van gruwt dan is het net zo te worden als zijn vader.
Immers, hij vertrouwt de vent niet. Nico weet dat paps van twee walletjes eet, hij weet dat ie er meerdere liefdes op na houdt en de charmeur speelt. De zorg voor zijn broertje en zusje en zelfs die voor zijn moeder beletten Nico om uit te spreken wat hij allemaal weet. Maar dat moment gaat komen. Hopelijk nog voor het grote sweetsixteen-feest (nou ja, 15 dan) voor zijn zusje, want in het gezin staat alles in het teken van de onbezorgde voorbereidingen op dat feest, waarin de sociale status van het gezin nog eens geetaleerd dient te worden. Nico speelt het spel mee.

Met : Alian Devetac, Daniel Veronese, Gabriela Ferrero, Irina Wetzel

woensdag, november 02, 2016

Bridge of Spies - Steven Spielberg

Bridge of Spies op IMDb (7,6)
Robuuste spionagethriller. Zelfs als je het - zoals ik - moeilijk vindt om in Tom Hanks een heldhaftige vent te zien, is deze film goed te doen. Want Hanks acteert wel degelijk degelijk. En hij krijgt daarin bijstand van de indrukwekkende Mark Rylance. Het spel is goed, het verhaal ontwikkelt zich volgens verwachting en de sfeer in de film is prettig. Dat dat allemaal maar vast gezegd is.

We zitten middenin de koude oorlog, begin jaren 60 van de vorige eeuw. James Donovan is advocaat bij een gerenommeerd kantoor en krijgt een netelige zaak toegewezen. Hij moet een Sovjet-spion gaan verdedigen. Dat is in deze era een ondankbare taak: Russen zijn bij voorbaat veroordeeld want vijand en uit op onze vernietiging. Donovan ervaart dat ook, zelfs de rechters beginnen vooringenomen aan hun taak.
Hetgeen hem alleen maar meer vastberaden maakt, hij is overtuigd van de noodzaak van zuivere en onbevooroordeelde rechtspraak. Dat levert hem uiteraard hoon en bedreiging op, maar hij kan niet anders.
Tegelijkertijd wordt in de Sovjet-unie een VS-piloot gearresteerd (voor de trivia-liefhebbers: Gary Powers inderdaad) en al snel denkt men aan een ruil. Complicerende factor blijkt de gelijktijdige bouw van de Berlijnse Muur. Dit zorgt ervoor dat op dat moment ook een argeloze Amerikaanse economie-student gevangen raakt. Donovan zet in op het allerhoogste resultaat: die ene Russische zwaargewicht moet geruild worden tegen én de piloot én de student. Het probleem is dat daarvoor drie partijen nodig zijn en daarmee is het natuurlijk lastig overeenkomen. Immers, elke partij probeert het maximale uit de onderhandelingen te halen.
Ik weet niet of ik veel verklap als ik zeg dat de film eindigt op een brug met aan weerszijden een ruilmiddel. Nu nog de gelijktijdigheid.

Met: Tom Hanks, Mark Rylance, Alan Alda

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...