zondag, december 25, 2016

Belgica - Felix van Groeningen

Belgica op IMDb (6,8)
Het is eigenlijk nooit een goed idee om films in delen te bekijken. De betrokkenheid bij het verhaal sijpelt weg en je komt er lastig weer in. Bij deze film deed ik dat toch: twee dagen achtereen in de opstartende uren van de nacht bekeek ik hem. Het maakte dat ik met een minder goed gevoel naar keek als ik wellicht had gehad als ik hem gewoon in de zaal had gezien. Iets te vlot kwam ik tot een "oh ja, zo zat het' gevoel. Jammer, want er zitten mooie kanten in dit verhaal. Advies dus: kijk hem in één ruk.

Dan zie je een mooi dramatisch verhaal over de groeiende verwijdering tussen twee broers. Heel enthousiast beginnen ze aan hun project: ze kopen een kroeg/concertzaal in de stad en willen hem ombouwen tot de hottest spot in town. Dat lukt inderdaad, de zaken gaan aanvankelijk zeer goed.
Maar waar de ene broer de boekhouding doet en ziet dat er wel heel veel geld gespendeerd wordt aan(consumpties van) het personeel zelf, waant de andere broer zich god op aarde.
Deze broer leeft op van alle aandacht. Jarenlang van baantje naar baantje gesappeld en nu opeens staat ie in het midden van de aandacht. Hij verwaarloost zijn vrouw en kind, begint met hoeren en snoeren, snuift zich de versuffing (ja, letterlijk) en ziet niet in dat ie Jan en alleman van zich vervreemdt.  De andere broer ondertussen wil zo zoetjes aan weg van het feestleven, hij is eigenlijk toe aan de opbouw van een gezin maar treft nu juist een vriendin die nog niet klaar is met het vreugdevolle leven. En die derhalve de ongeboren vrucht van hun samenzijn laat verwijderen.

Aan alle kanten is duidelijk dat men danst op de vulkaan. Het succes kan niet anders dan tijdelijk zijn.

Met : Stef Aarts, Tom Vermeir

zaterdag, december 24, 2016

Krigen (A war) - Tobias Lindholm

Krigen op IMDb (7,1)
Wat aanvankelijk de zoveelste oorlogsfilm over Irak of Afghanistan lijkt, pakt uiteindelijk toch interessant uit. Krigen is namelijk wel een oorlogsfilm, maar dan een die zich gaandeweg richt op het lastige onderdeel "oorlogsrecht" en "mensenrechten". En dat dan verpakt in een menselijk verhaal over een commandant die de beste beslissingen voor zijn personeel wenst te nemen, die een liefhebbende vader voor zijn kindertjes in het thuisland is, die idealen heeft over hoe de wereld eruit zou moeten zien maar die het een niet met het ander verenigd krijgt.

Claus Michael Pedersen leidt een compagnie Deense soldaten middenin de brandhaarden van Afghanistan. Dagelijks voert zijn groep patrouilles uit om Taliban-strijders te pakken en uit te bannen. Wantrouwen van en naar de bevolking: wie is zuiver, wie is dubieus en wie is hoe dan ook fout? Achter elke muur zit een vijand, totdat het tegendeel bewezen is.
Bij een van die patrouilles gaat het faliekant mis, een van zijn mannen raakt zwaargewond. Uitgerekend de man die hij enkele weken "binnendienst" had beloofd omdat deze bang was nadat een van zijn maten was omgekomen. In het heftige vuurgevecht dat volgt neemt Claus overhaast een zware beslissing: hij vraagt om luchtsteun zodat de plek waar de schoten vandaan komen tot stilte wordt gebombardeerd. Zodat hij zijn mannen weg kan dirigeren van deze plek des onheils.
Bij die bombardementen komen elf onschuldige burgers om. Het maakt niet uit dat er ook Taliban tussen verstopt zaten, de burgerslachtoffers worden Pedersen zwaar aangerekend. Hij moet stoppen, hij moet naar huis en hij moet voor de krijgsraad.
Een zwaar proces volgt, het OM is vastberaden haar morele gelijk te halen en Pedersen voor vier jaar achter de tralies te krijgen. Maar dan is er buiten de compagnie gerekend: stuk voor stuk laten de mannen in hun antwoorden zien dat het hier om een hele complexe situatie ging, dat er snel gehandeld en besloten moest worden. Te snel wellicht, maar dat is acheraf makkelijk praten vanuit het thuisland

Interessant spel , het maakt de film een morele test voor jezelf. Oorlog is natuurlijk nooit goed, maar kun je je verplaatsen in de beslissingen van mensen die daar hun nare werk moeten doen?

Een keur aan bekende Deense acteurs komt voorbij, alsof de film tussen de opnamen van Borgen en nog wat is opgenomen.

Met: Pilou Asbaek, Tuva Novotny, Soren Malling, Dar Salim

donderdag, december 22, 2016

Filth- Jon S. Baird

Filth op IMDb (7,1)
Binnen de minuut valt de naam "Trainspotting" als men het over deze film heeft. Dat is logisch, want beide verhalen kennen dezelfde oorspronkelijke schrijver. En beide films kennen dus de gekte van deze Irvin Welsh. Echter, waar "Trainspotting" overtuigt door originaliteit en geloofwaardigheid, daar komt deze film er slechts moeilijk mee weg. Eenzelfde gehalte aan bizarre scenes, maar geen een is zo memorabel als enkelen van de baanbrekende 90's film. Daarvan is eerder dit jaar een vervolg beloofd, daar kijk ik wel naar uit maar ik vrees met groten vreze.

James McAvoy speelt Bruce Robertson, een in alle opzichten foute agent. Hij is ambitieus maar louter ten koste van zijn collega's. Hij speelt mensen uit, misbruikt hun vrouwen en vertrouwen, hij zuipt en hoert en snoert. Desondanks blijft hij in de race voor de promotie waar zijn gehele team op aast. Eigenlijk is het klip en klaar : degene die de pas gepleegde moord op de Japanse toerist oplost, zal hoge ogen gooien bij de aanstaande benoeming.
Bruce doet dus z'n best maar schoffeert daarbij de ene na de andere getuige en verdachte. Veel informatie krijgt ie nog niet los. In de tussentijd lapt ie een vriend erbij als zijnde de telefonische stalker van diens vrouw, waar in werkelijk die stalker natuurlijk, juist ja, onze Bruce is.
Uiteindelijk leidt al dit wangedrag tot een exces en Bruce maakt tijd voor berouw. Maar ja, is dat niet too little , too late? 

Het is allemaal iets te gezocht, wat mij betreft. Wel een fijne keur aan acteurs en bij vlagen wat excentriek scene-gebruik. Onderhoudend is de film dus wel, maar hij had een iets coherenter uitvoering verdiend.

Met : James McAvoy, Jamie Bell, Jim Broadbent, Eddie Marsan en heel veel anderen

dinsdag, december 20, 2016

Mal de Pierres - Nicole Garcia

Mal de Pierres op IMDb (6,8)
Zo mooi als ze als vrouw is, zo onuitstaanbaar is het personage in deze film. Gabrielle (een rol van de nooit tegenvallende Marion Cotillard) is een jonge vrouw die niet helemaal lekker is. Dat uit zich in fysieke klachten (een soort nier- of galsteentjes, die in Frankrijk "mal de pierres' worden genoemd), maar het uit zich ook in pyschisch nogal labiel gedrag. De leraar die haar boeken leent, belaagt ze met avances en brieven die niets te raden overlaten. Hij geeft haar niet gewoon leestips, nee, de man laat haar toch niet voor niets al die romantische passages lezen?
Haar ouders zijn wanhopig en overwegen haar te laten opnemen. Voor het zover komt, rest ze nog 1 optie: ze huwelijken haar uit aan een van de buitenlandse werknemers die op hun landerijen rondloopt. Een geforceerd huwelijk derhalve, waar Gabrielle wel mee instemt maar dat is louter om weg te zijn onder het juk van haar kille moeder.
Ze voorspelt haar man José dat ze nooit van hem zal houden, dat ze hem pijn zal doen. Hij stemt desondanks in omdat Gabrielle's moeder hem financiering belooft voor het opzetten van een eigen bedrijf. Al snel leven de twee in hun eigen pijnlijke werelden. José doet zijn best een lieve man te zijn, maar het is water naar de zee.
De pijnen van Gabrielle nemen toe en ze moet - wil ze ooit nog eens kinderen kunnen baren- opgenomen worden in een sanatorium in de bergen. Gek genoeg komt ze daar tot rust, ondanks dat ze niet gelooft in de therapie. Haar voornaamste reden om het daar prettig te hebben is een jonge Franse soldaat, die daar herstelt van zijn oorlogsinspanningen in Indochina. Ze ontwikkelt amoureuze gevoelens voor hem, die zo ver gaan dat ze uiteindelijk Jose ermee probeert te schofferen. Die ondergaat het allemaal zonder veel weerstand, zo lijkt het. Weet hij meer? Waarom is hij niet meer verontwaardigd dat ze nu wel zwanger is geraakt? Als ze genezen wordt verklaard en weer thuis is, zijn de ruzies nog niet voorbij, Gabrielle berust nog niet in haar lot: ze heeft het gevoel dat ze de liefde van haar leven misloopt.

Met : Marion Cotillard, Alex Brendemuhl en Louis Garrel

maandag, december 19, 2016

Knight of Cups - Terrence Mallick

Meerdere films zag ik van deze regisseur, maar ik moet er maar eens mee ophouden. Zijn "Tree of life" kon ik nog grotendeels waarderen, maar verder is de man me te ongrijpbaar, te onhelder. Wazig als een vloeistofdia zijn zijn films. Neuzelende commentaarstemmen, veel opgesneden beelden en behoorlijke wat "it's in your head"- statement.
Wel moet ik zeggen dat ik de beelden prachtig vind, maar louter op beeldvoering blijft een film niet staan. Althans moeilijk.
Verder is deze film een artistieke, pretentieuze vertelling van een man die zich maar niet kan hechten aan de vrouwen die hij in zijn glamoureuze leventje ontmoet. Stuk voor stuk verwijten ze hem besluiteloosheid, ze verwijten hem hechtingsproblematiek. Dat krijgen we dus een keer of zes te zien.

Met : Christian Bale, Cate Blanchett, Natalie Portman en heeeeel veel anderen


Dobra Zena (A good wife) - Mirjana Karanovic

Dobra Zena op IMDb (6,9)
Je moet er van houden, maar dat is - zie filmtitels hieronder - altijd zo. Balkanfilms hebben een overheersende triestheid , die juist bij mij heel prettig overkomt. Zo ook deze. Niks bijzonders, niks groots en meeslepends, gewoon een klein menselijk verhaal dat iets van je inlevingsvermogen vraagt.

Milena is een vrouw van middelbare leeftijd met een ietwat onderdanige inslag. Ze slooft en slooft, niets zullen haar man en kinderen tekort komen. Altijd is er taart, een luisterend oor en 's nachts ontvangt ze haar behoeftige man met welwillendheid. Alles voor de goede vrede, van iedereen.

Die vrede, die is broos. Nog maar twee decennia geleden stond het hele gebied om haar heen in brand, de Balkan-oorlog sloeg gaten en deed dingen met mensen die ze nooit achter hen gezocht had. Haar man , een sterk nationalistische vent, draagt nog steeds het juk van zijn soldatentijd mee. Gaandeweg de film komt Milena er achter dat die man. de vent die ze voor haar balans zo nodig heeft, mogelijk oorlogsmisdaden heeft begaan. Ze vindt een videoband die ze aanvankelijk niet af durft te kijken. Bang dat alle zekerheden uit haar leven zullen worden weggeslagen, dat haar kinderen hun vader anders zullen gaan zien, dat ze de mensen uit het dorp moelijk onder ogen kan komen.
Als bij haar dan ook nog eens een knobbeltje in haar borst wordt ontdekt, durft ze het aan niemand te vertellen. Zo onzeker is ze van zichzelf dat ze denkt dat niemand op haar pijnlijke verhalen zit te wachten. Ze moddert voort maar de druk wordt groot. Onweerstaanbaar groot.

Met Mirjana Karanovic, Boris Isakovic

zondag, december 18, 2016

Deadpool - Tim Miller

Deadpool op IMDb (8,1)
Wassen vouwen. Ramen lappen. Avondwandeling maken. Kort verhaal schrijven. De zaterdagkrant uitlezen. Playlistje samenstellen van de song van het jaar. Kattenbak schoonmaken. Mails en berichten doorlezen.
Allemaal dingen die ik had kunnen doen in de 108 minuten dat ik naar deze film keek. (Sssst, ik kan u verklappen dat ik twee dingen uit het lijstje ook daadwerkelijk tussendoor heb gedaan.)
De film boeide me namelijk hoegenaamd niet, sterker nog: ik vond hem ergerlijk. En ik schijn daar behoorlijk alleen in te staan want ik ken de reputatie van deze film en een 8,1 op IMDb is ook onwaarschijnlijk hoog, Noord-Koreaans hoog bijna.
Ik wist waar ik aan begon, ik wist dat ie out of my league was maar dat ie daar zó ver buiten zou liggen, dat wist ik niet. Ik wilde mee kunnen praten, ik wilde wel eens weten waar de superlatieven vandaan kwamen. Hadden die een technische oorzaak? (Ook als je een gevechtsscene vertraagt en opknipt, blijft het een gevechtsscene). Was het vanwege de humor? (toegegeven, als ik dan één positief ding moet opnoemen, is het dat ze zichzelf ook niet serieus nemen). Is het vanwege de mythische almacht van superhelden? (Dan zou ik begrijpen dat ik de film helemaal niet door heb, dat ik hem overbodig vind. Want ik vind dat potsierlijk).
Ik heb mijn eigen favoriete genres, maar ik probeer heus waar regelmatig andere dingen te zien. Al was het maar vanwege blogleven en filmquiz-makelaardij. Veel van die films gaan het ene oog in, het andere weer uit. Maar zelden vind ik ze irritant. En dat had ik nu wel een beetje. Ik had na 10 minuten de neiging om hem uit te zetten, maar weet dat het dan gaat kriebelen in mijn hoofd: wat als ie nou wél leuk wordt? Ik houd het er dus maar op dat dit soort films niet voor mij gemaakt zijn.

Het verhaaltje? Oh ja, dat moet ik toch nog even vermelden natuurlijk. Het gaat over een man die ernstig ziek wordt en uit wanhoop contact opneemt met types die zeggen dat ze de kankercellen kunnen wegnemen en vervangen door een soort onverwoestbaarheid. Dat ie dan superkrachten krijgt en zo.
Dat gebeurt dus, alleen is zijn huidje daarbij een beetje verschrompeld waardoor hij een masker moet gaan dragen. En zo kan ie natuurlijk niet terug naar zijn vrouw. Dus zoekt ie toch maar weer contact met die maffiose cel die hem behandeld heeft. Beetje vechten om dichterbij te komen en zo, maar hij krijgt de baas maar niet te pakken. En die nare vent, die raakt geïrriteerd door het opvallende gedrag van Pool, Dead Pool. Dus gijzelt ie diens vrouw. Zodat hij uiteindelijk wel tegen hem moet gaan vechten. Met superkracht!!

Met Ryan Reynolds, Morena Baccarin
,

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...